ตอนที่ 4

วันแรกของการมาทำงานของทายาทคนเดียวของวชิรสวัสดิ์ที่ห่างหายไปหลายปีทำให้บรรดาพนักงานต่างฮือฮาเพราะไม่คิดว่าเขาจะกลับมาทำงานที่นี่อีกครั้งซ้ำยังกลับเข้ามาทำงานในตำแหน่งประธานกรรมการซึ่งเป็นตำแหน่งเดิมของเดชาผู้เป็นพ่ออีก

“เอกสารการประชุมทั้งหมดอยู่ในแฟ้มนี้นะคะพี่เก้า” เขมจิราที่มาถึงก่อนวางแฟ้มลงบนโต๊ะของสามีอย่างสุภาพ

“อืม ออกไปได้แล้ว”

                เมื่อได้รับคำสั่งหญิงสาวก็หมุนตัวกลับออกไปยังทางที่เข้ามาในทันทีเพราะเธอเองก็ไม่อยากให้เขาอาละวาดใส่เธอที่นี่เช่นเดียวกัน

                แม้ว่าจะใช้เวลาหลายปีในการเสเพลแต่ความสามารถของนพเก้าก็ทำให้เอกสารตรงหน้าเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขาชายหนุ่มพลิกอ่านเอกสารเหล่านั้นทีละแผ่นอย่างตั้งใจจนครบทุกบรรทัดและเข้าร่วมประชุมด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับว่าคุ้นเคยกับงานเป็นอย่างดี

การประชุมวาระทั่วไปสิ้นสุดลงพร้อมกับความเบื่อหน่ายของนพเก้า เพราะบรรดาผู้บริหารส่วนมากมักเป็นพวกหัวเก่าที่มีแต่ความคิดรุ่นดึกดำบรรพ์มานำเสนอ ชายหนุ่มส่งแฟ้มเอกสารให้กับเขมจิราที่เขาเพิ่งจะได้มารู้ภายหลังว่าเธอคือผู้ช่วยของเขาอย่างไม่ค่อยจะสบอารมณ์นัก แต่เมื่อกำลังจะก้าวออกจากห้องประชุมเขากลับต้องเจอสิ่งที่ไม่สบอารมณ์ยิ่งกว่า

                “น้องน้ำขิงคะ เที่ยงนี้ไปทานข้าวข้างนอกกันไหม” ชายหนุ่มแปลกหน้าสำหรับนพเก้าเดินตรงเข้ามาใกล้เจ้าของชื่อพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้ม

                “สวัสดีค่ะคุณเสือ คุณเสือสบายดีหรือคะ” หญิงสาวกระพุ่มมือไหว้หุ้นส่วนคนสำคัญของโรงแรมอย่างไว้ตัว

                “เรียกซะห่างเหินเลย บอกกี่ทีแล้วว่าให้เรียกพี่เสือ” สมัชชาเอ่ยเชิงน้อยใจ เพราะเขาเทียวหยอดความหวานใส่หญิงสาวมาตลอดหลายเดือนเพียงหวังว่าจะมีโอกาสให้ได้พัฒนาความสัมพันธ์แต่ก็ยังไม่ได้มีอะไรคืบหน้าไปกว่าการเป็นเพื่อนร่วมงาน

                “ขิงไม่กล้าหรอกค่ะ เรื่องทานข้าวเอาไว้เป็นครั้งหน้านะคะ ครั้งนี้ขิงไม่สะดวกจริงๆ ขอโทษด้วยนะคะ” เขมจิราผัดไปอีกหนก่อนจะรีบเดินจากไปไม่ปล่อยให้สมัชชาได้มีโอกาสเอ่ยปากชวนเป็นครั้งที่สอง

                “เฮ้อ!!” เสียงถอนหายใจของชายหนุ่มวัยใกล้เคียงกันทำให้นพเก้าคลี่ยิ้มออกมาด้วยความสะใจ

                “อ้าว! สวัสดีครับคุณเก้า ผมต้องขอโทษด้วยที่ทักทายช้าไป ผมไม่เห็นคุณจริงๆ” น้ำเสียงเป็นมิตรของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้นพเก้ารู้สึกอยากผูกมิตรด้วยซักนิด ทำมาพูดดีว่ามองไม่เห็นเขาที่จริงแล้วไม่ได้มองเลยมากกว่า

                “ไม่เป็นไรหรอกครับ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ว่าแต่คุณคือ....” ลูกชายของเดชาพยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเขาตรงหน้านี้คือใคร

                “ผมสมัชชาครับ หรือจะเรียกเสือก็ได้ เราสองคนน่าจะวัยใกล้กัน ผมมารับตำแหน่งต่อจากคุณแม่น่ะครับ ท่านบ่นว่าเหนื่อยเลยยกให้ผมมาทำแทน”

                “อย่างนั้นหรอกเหรอครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ เอาไว้โอกาสหน้าเราคงได้พูดกันมากกว่านี้นะครับ ผมขอตัวไปเคลียร์งานที่ค้างเอาไว้ก่อนแล้วกัน”

                “ยินดีครับ”

                ทางด้านเขมจิราที่กำลังนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของตัวเองก็ถึงกับเหวอเมื่อผู้จัดการหนุ่มที่ได้ชื่อว่าไฟแรงนามว่านิติโผล่หน้ามาทักทายอย่างไม่ทันที่หญิงสาวจะตั้งตัวพร้อมกับกาแฟที่อยู่ในแก้วมัคสีชมพูหวาน เพราะเป็นคนอัธยาศัยดีใบหน้าหล่อเหลาจึงประดับด้วยรอยยิ้มอยู่เสมอ

                “กาแฟ ครับน้องน้ำขิง”

                “ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวรับแก้วสีสวยนั้นจากชายหนุ่มอย่างเสียมิได้

                “เย็นนี้มีหนังเรื่องใหม่เข้า ไปดูด้วยกันนะครับ” นิติเอ่ยชวนตามอย่างสุภาพบุรุษ

                “เอ่อ...คงไม่ดีหรอกค่ะ ไปกันแค่สองคนมันดูไม่ดีเท่าไหร่”

                “ถ้าน้องน้ำขิงไม่สะดวกใจ เราชวนคนอื่นไปด้วยก็ดีครับ ไปหลายๆ คนสนุกดี น้องน้ำขิงจะได้ไม่อึดอัด”

                “ไม่ดีกว่าค่ะ ขอบคุณนิติมากนะคะที่ชวน”

                “ถ้าอย่างนั้นเปลี่ยนไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันก็ได้ครับ นะครับ อย่าปฏิเสธผมเลย”

                “เอ่อ...”

                “นะครับ” เมื่อเจอคำอ้อนวอนอย่างนี้เขมจิราแม้จะอยากตอบปฏิเสธแค่ไหนก็ทำไม่ลง

                “ก็ได้ค่ะ แต่ต้องชวนคนอื่นๆ ไปด้วยนะคะ”

                “ครับ”

                หลังจากการทำงานวันแรกผ่านพ้นไปอย่างทุลักทุเลนพเก้าก็เดินจ้ำอ้าวเข้ามาในบ้านอย่างหงุดหงิด เขาไม่คิดเลยว่าผู้หญิงที่ดูจะไร้ความสามารถอย่างเขมจิราจะทำงานเก่งและช่วยงานเขาได้มากขนาดนี้ ในขณะที่เขาแทบจะทำงานไม่เป็นเลยซักนิด เท่านั้นยังไม่พอเมียจำยอมของเขายังเที่ยวหว่านเสน่ห์ให้ผู้ชายคนอื่นต่อหน้าเขาอีกต่างหาก หรือว่าเธอจะลืมไปแล้วว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร

                “พี่เก้ารอนานหรือเปล่าคะ พอดีว่ารถติดขิงเลยมาช้า” หญิงสาวหน้าเจื่อนทันทีที่พบว่าตัวเองกลับมาถึงบ้านเกือบสองทุ่มแถมสามีเจ้าอารมณ์ยังหน้างอคอหักรอที่โต๊ะอาหารอีก

                “นาฬิกาเธอตายหรือไง ถึงไม่รู้ว่าตอนนี้มันกี่โมงกี่ยามแล้ว” คนหงุดหงิดกระแทกแก้วน้ำกระทบลงกับโต๊ะ

                “ขอโทษค่ะ ถ้าอย่างนั้นขิงขอตัวเอาของขึ้นไปเก็บก่อนนะคะ พี่เก้าทานก่อนได้เลย” สาวน้อยชี้แจง

                “เอามันกองไว้ตรงนั้นแหละ ส่วนเธอน้ำขิง นั่งลงตรงที่ของตัวเองและกินข้าวซะ อย่าให้ฉันพูดซ้ำนะ” คนเอาแต่ใจย้ำเมื่อเห็นว่าหญิงสาวมีทีท่าว่าจะขัดคำสั่ง

                เขมจิราวางข้าวของลงบนโต๊ะที่ว่างอยู่ ก่อนจะรับประทานอาหารโดยไม่ปริปาก มันยิ่งทำให้นพเก้าเดือดดาลเป็นทวีคูณเพราะมันเท่ากับว่าเธอเห็นเขาเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไม่จำเป็นต้องใยดีอะไรทั้งนั้นทีกับนิติและสมัชชากลับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แค่เพียงคิดถึงใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรก็ขบกรามเข้าหากันแน่น

                “น้ำขิง!!!” เสียงตวาดของชายหนุ่มทำเอาภรรยาตัวน้อยถึงกับสะดุ้ง ใบหน้าสวยหวานซีดเผือดราวกับว่าชะตาใกล้ขาด

                “ขิงทำอะไรให้พี่เก้าไม่พอใจหรือเปล่าคะ” สาวน้อยน้ำตาหยดแหมะลงบนจานข้าวอย่างไม่ตั้งใจ เขาทำให้เธอกลัวจริง ๆ เพราะเขาเหมือนพายุที่พร้อมจะสาดซัดใส่เธอตลอดเวลาจนยากจะคาดเดา

                “เธอคิดว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไรกัน ฉันมีฐานะเป็นผัวเธอนะ เธอไม่คิดจะมองหน้าฉันหน่อยหรือไงหรือว่าลืมตัว จนเที่ยวไปหว่านเสน่ห์ใส่ผู้ชายคนอื่นได้ หน้าไม่อาย”

                สามีเจ้าอารมณ์พ่นวาจาเชือดเฉือนหัวใจให้ได้ยินจนใบหน้าสวยราวกับตุ๊กตาของภรรยาตัวน้อยถึงกับชาวาบ หัวใจดวงน้อยเจ็บแปลบขึ้นมาเหมือนถูกน้ำกรดหยดลงมาอย่างช้าๆ เพราะเธอมั่นใจว่าตัวเองวางตัวดีพอที่จะไม่มีคำครหาจากผู้อื่น แต่กระนั้นเขากลับยังต่อว่าเธอได้อย่างไม่ถนอมน้ำใจ

                “ขิงไม่ลืมค่ะ พี่เก้าเป็นคนบอกเองว่าไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนั้น ขิงเลยทำตัวตามปกติ” คำอธิบายของหญิงสาวกลับกลายเป็นคำท้าทายในความคิดของนพเก้าเสียดื้อๆ

                “ปกติของเธอเป็นแบบนี้สินะ เชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆ”

                คนตัวโตพาลพาโลปัดจานบนโต๊ะทิ้งลงบนพื้นอย่างเดือดดาล ร่างสูงโปร่งตรงดิ่งเข้าไปหาร่างเล็กบอบบางที่อยู่เพียงแค่เอื้อม มือหนาบีบลงบนข้อมือเล็กจนเกิดเป็นปื้นแดงอย่างน่าสงสารแต่กระนั้นพายุอารมณ์ของคนเป็นสามีก็ไม่ได้เบาบางเลย มือบางพยายามแก้มัดให้ตัวเองเป็นอิสระจากความโกรธเคืองของชายหนุ่มแต่ก็ไม่เป็นผล ตรงกันข้ามยิ่งเธอดิ้นรนมากเท่าไหร่น้ำหนักมือของเขาก็ยิ่งแรงมากขึ้นเท่านั้น ดวงตากลมโตมีแต่ความหวาดกลัวเมื่อสายตาที่เขามองมาที่เธอมันดุดันราวกับว่าจะฉีกเธอให้เป็นชิ้นๆ ให้ได้เลยตอนนี้ ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จนกระทั่งลมหายใจร้อน ๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มสีชมพูอ่อนจากเครื่องสำอางที่เธอแต่งแต้มเอาไว้อย่างบางเบา

                “การที่ฉันไม่ให้เธอบอกเรื่องนี้กับใคร ไม่ได้แปลว่าเธอจะทำตัวเหลวแหลกยังไงก็ได้ เข้าใจไหมน้ำขิง อย่าได้ลืมว่าเธอเป็นเมียฉัน ถึงมันจะแค่ในกระดาษโง่ๆ นั่น แต่เธอก็เป็นเมียฉัน เพราะฉะนั้นอย่าเอาความใจง่ายของเธอมาทำให้ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลฉันเสื่อมเสีย” จบคำประกาศิตมือบางก็ถูกปล่อยให้เป็นอิสระอย่างไม่เบาแรงจนร่างบอบบางเซลงไปนั่งบนเก้าอี้อย่างเดิม

                “คืนนี้เอายาแก้ปวดหัวไปให้ฉันที่ห้องด้วย นับตั้งแต่วินาทีนี้มันเป็นหน้าที่ของเธอจนกว่าฉันจะไม่ต้องการมัน เธอถึงจะมีสิทธิ์ไม่ทำมันได้”