ตอนที่ 5

เจ้าของบ้านในวัยสามสิบนอนเปลือยท่อนบนอวดมัดกล้ามเนื้ออยู่บนเตียงกว้างด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากอาบน้ำอาบท่าเรียบร้อยแล้ว สมองของเขามันปั่นป่วนไปหมดเพราะถูกความเครียดก่อกวนจากการที่ทิ้งร้างจากงานเอาแต่ทำตัวเสเพลมานานหลายปีจนตอนนี้แทบต่อไม่ติด ดวงตาสีนิลกดเปลือกตาลงให้ความมืดเข้ามาปกคลุมจนเผลอเข้าสู่ห้วงนิทรารมย์ไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

                เขมจิราจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าตัวเองจนเรียบร้อยก่อนจะทำตามคำสั่งสุดท้ายของสามีก่อนที่เขาจะลุกออกจากโต๊ะอาหารด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด แต่กระนั้นเมื่อเคาะประตูห้องอยู่นานสองนานกลับไร้ซึ่งเสียงตอบรับ ผู้อาศัยอย่างเธอจึงขอถือวิสาสะเข้าไปในห้องเพื่อทำภารกิจของตัวเองให้สำเร็จ

                “พี่เก้าคะ ขิงเอายาวางไว้ตรงนี้นะคะ” สาวน้อยเอ่ยบอกเสียงเรียบแต่อีกคนกลับยังคงนิ่งเงียบ

                ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้สาวสวยก้าวเท้าขยับเข้าไปใกล้ร่างกำยำที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงกว้างทั้งที่รู้ว่าเขาดุเสียยิ่งกว่าเสือ แต่กระนั้นสาวเจ้าก็ยังคงเข้าไปใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าสามีตีทะเบียนของเธอนั้นเข้าสู่ห้วงนิทราแล้วจริง ๆ

                “ว้าย!!”

ผู้บุกรุกร้องเสียงหลงเมื่อถูกจู่โจม ร่างกายอ้อนแอ้นถูกดึงกระชากให้เสียหลักล้มลงบนแผงอกแกร่งก่อนที่จะถูกนพเก้ากักขังเอาไว้ด้วยปราการกล้ามเนื้ออย่างรวดเร็ว

                “เข้ามาทำอะไรในห้องฉันไม่ให้ซุ่มให้เสียง หืม” ใบหน้าหล่อเหลาเลื่อนต่ำลงมาใกล้สาวน้อยขี้กลัวห่างเพียงแค่คืบ

                ไอร้อนจากลมหายใจที่ปะทะลงมาบนใบหน้าหล่อเหลาทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นแต่สัญชาตญาณดิบของมนุษย์กลับสั่งให้เขาดึงผู้บุกรุกเข้ามาใกล้ และเมื่อลืมตาก็พบว่าหาใช่ใครอื่นแต่เธอคือเขมจิรา

                “ขิง...ขิง...เอายาเข้ามาให้พี่เก้าตามที่พี่เก้าบอกค่ะ” สาวน้อยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นละล่ำละลักตอบคำถาม ดวงตากลมโตพยายามหลบหน้าสามีในทะเบียนแต่สายตาเจ้ากรรมดันเผลอไปมองมัดกล้ามเนื้อที่เปลือยเปล่าของเขาเสียได้ รู้ตัวอีกทีพวงแก้มนิ่มก็รู้สึกร้อนผ่าวเสียแล้ว

                “แค่เอายามาให้ทำไมต้องหน้าแดงด้วย” คนตัวโตยังคงไล่ต้อน แต่สาวน้อยยังคงปิดปากเงียบแถมยังหลบสายตาเขาเป็นพัลวันอีก

                “ฉันถามทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงที่เอ่ยถามไม่ได้เกรี้ยวกราดอย่างทุกครั้งแต่กลับทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะเลยซักนิด ตั้งแต่เติบโตเป็นสาวสะพรั่งป่านนี้เธอไม่เคยได้มีชายใดเข้ามาใกล้เธอมากถึงเพียงนี้

                “พี่เก้า อย่าเข้ามาใกล้มากสิค่ะ ขิงกลัว...” สาวน้อยกลั้นใจสารภาพออกไปจนได้ หวังเพียงให้เขายอมคืนอิสระให้ แต่เธอเพิ่งจะได้รู้ว่าเธอคิดผิดมหันต์

                มือหนาที่เคยกางกั้นร่างบอบบางเอาไว้ใต้อาณัติขยับเข้ามาจับข้อมือเล็กทั้งสองข้างและจัดการรวบมันเอาไว้เหนือศีรษะเล็กด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างนั้นค่อย ๆ หยอกเอินกับเส้นผมสีดำขลับยาวสยายน่าหลงใหลอย่างเพลิดเพลิน สายตาวิบวับกวาดสำรวจใบหน้าสวยหวานของภรรยาจำเป็นอย่างละเอียดถี่ถ้วนไล่ไปตามส่วนต่างๆ อย่างไม่ตั้งใจราวกับถูกมนต์สะกดจนไม่อาจละสายตาไปจากเขมจิราได้อย่างน่าประหลาด

                นพเก้าครางในลำคออย่างพอใจเขาประจักษ์แจ้งแก่ใจเลยว่าภรรยาที่เขาตั้งแง่รังเกียจนั้นสวยไม่แพ้ผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยผ่านมาเลยทีเดียว หรือจะพูดให้ถูกเจ้าหล่อนตรงหน้าในตอนนี้สวยกว่าผู้หญิงทุกคนที่เขาผ่านมาเลยต่างหาก

                “ปีนี้เธออายุเท่าไหร่กัน ถึงยังใส่ชุดนอนลายการ์ตูนอยู่เนี่ยะ” คนตัวโตจงใจกระซิบข้างใบหูขาวของหญิงสาวแต่กลับไม่ได้ต้องการคำตอบ

                ไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ตอบคำถามริมฝีปากที่เอาแต่พ่นวาจาร้ายกาจก็กดแนบลงบนซอกคอขาวผ่องไรหนวดสีเขียวอ่อนครูดลงบนผิวนุ่มนิ่มจนรู้สึกได้ก่อนจะเลื่อนไล้ต่ำลงมาเรื่อย ๆ อย่างไม่คิดรังเกียจเหมือนอย่างที่ผ่านมาหนำซ้ำเขากลับรู้สึกเพลิดเพลินกับมันเสียด้วยซ้ำโดยไม่ได้รู้เลยว่าอีกฝ่ายนั้นหายใจหายคอติดขัดมากแค่ไหนที่ถูกจู่โจมอย่างวาบหวามอย่างนี้

                “พี่เก้าอย่านะคะ...ขิงกลัว....” เสียงขาดๆ หายๆ ปนสะอื้นเล็กๆ ทำให้ชายหนุ่มหยุดกึกทันควัน

                “ฉันไม่ได้จะจับเธอกินซักหน่อย กลัวทำไมกัน” ดวงตาสีนิลพินิจใบหน้าสวยหวานที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกเพื่อหาเหตุผล

                “ไม่เคยมีใครทำกับขิงแบบนี้ค่ะ ขิงพอจะเข้าใจว่าพี่เก้ากำลังจะทำอะไร แต่ว่า.....” คำอธิบายของหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าภรรยาทางกฎหมายกำลังทำให้พ่อคุณผู้เอาแต่ใจได้ใจโดยที่ไม่รู้ตัว

                แต่ดูเหมือนว่าคนฟังจะไม่ได้สนใจคำพูดของเธอเลยซักนิด เพราะจู่ ๆ ร่างบอบบางที่แข็งทื่ออยู่บนที่นอนกว้างก็ถูกทาบทับด้วยร่างกายกำยำของเขาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว อยากจะหลบหนีไปก็ยากเย็นเสียแล้ว

                “มองหน้าฉันสิ มองหน้าฉันให้ชัดๆ ฉันกำลังจะเป็นในสิ่งที่เธออยากจะให้ฉันเป็นอย่างสมบูรณ์แล้วไง”

                “ขิงไม่ได้อยากให้พี่เก้าเป็นอะไรกับขิงซักหน่อยค่ะ” สาวน้อยพลั้งปากโต้ตอบจนคนฟังหน้าชาวาบ ความอ่อนโยนที่เพิ่งจะเกิดขึ้นถูกเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวรวดเร็วจนยากที่จะรู้ได้ แต่กว่าจะรู้ก็สายเกินไปแล้ว

“รังเกียจฉันอย่างนั้นหรือ จำเอาไว้นะน้ำขิงว่าสิทธิ์ของเธอมันหมดไปตั้งแต่ที่เธอเป็นผู้หญิงของฉันแล้ว”

                สิ้นวาจาที่เอาแต่ใจนั้นริมฝีปากสีชมพูสวยก็ถูกผนึกอย่างร้อนแรงและรวดเร็วจนไม่สามารถส่งเสียงปฏิเสธได้ ฟันเรียงเป็นระเบียบขบลงบนริมฝีปากบางเพียงเล็กน้อยแต่ให้รับรู้ความเจ็บจนเสียทียอมเปิดทางเชื้อเชิญลิ้นร้ายกาจให้เข้าไปแทรกเซาะตักตวงความหวานละมุนในโพรงปากเล็กไล่ต้อนสาวน้อยไม่ประสาอย่างช่ำชอง แต่แล้วความดุดันที่มีอยู่ในตอนแรกค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างช้าๆ เมื่อถูกความไร้เดียงสาของเขมจิราตอบโต้เข้าอย่างจังจนไม่อาจจะถอดถอน มือไม้ที่แข็งแรงกอดกระชับร่างเล็กเอาไว้ในอ้อมกอดแน่นหนาเสียราวกับว่าหวงแหนหนักหนาก่อนจะใช้ความมากประสบการณ์วาดลวดลายบนผิวเนียนละเอียดจนจัดการกับปราการตัวจิ๋วที่อยู่ภายใต้อาภรณ์แสนน่ารักทิ้งขว้างไปอย่างไม่แยแสแถมยังถือวิสาสะสำรวจผิวนุ่มเนียนมืออย่างเอาแต่ใจอีกต่างหาก

                แม้ว่าภรรยาตัวน้อยจะพยายามดิ้นรนหาอิสระมากแค่ไหนแต่เมื่อถูกความหวามไหวที่เขาหลอกล่อให้เธอมาติดกับเข้าอย่างจังเล่นงานเข้าอย่างนี้ ริมฝีปากอุ่นชื้นของผู้มากประสบการณ์ลัดเลาะไปตามส่วนโค้งส่วนเว้าตามสรีระสตรีเพศลิ้มรสหยอกเย้าให้ทรมานปานจะขาดใจแถมยังฝากรอยจ้ำแดงๆ เอาไว้ทั่วทุกพื้นที่ตีตราความเป็นเจ้าของ แต่ที่หน้าอายก็เห็นจะเป็นร่างกายเจ้ากรรมที่นอกจากจะไม่ขัดขืนแล้วกลับตอบสนองสิ่งเร้าอย่างเขาให้ขายหน้าตัวเองอีกแล้วอย่างนี้เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน

                สามีตัวดีใช้ประสบการณ์ที่สั่งสมมาอย่างโชกโชนกับสาวน้อยไร้เดียงสาอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ เพียงไม่กี่อึดใจร่างบางก็ถูกเขาปอกเปลือกที่ห่อหุ้มเอาไว้จนเปลือยเปล่าอวดสายตาท้าทายคนตรงหน้า เมื่อความเย็นจากเครื่องปรับอากาศกระทบเข้ากับผิวกายจนรู้สึกเหน็บหนาวกลับได้รับไออุ่นของคนตัวโตที่จู่โจมเข้ามาอย่างอ่อนโยนแต่กลับเผ็ดร้อนในเวลาเดียวกัน นพเก้าแทบจะคลั่งเมื่ออกอิ่มที่เขาครอบครองเอาไว้สัมผัสเข้ากับแผงอกกำยำของตัวเอง

ให้ตายเถอะเธอตรงหน้าเขาเป็นแม่มดหรืออย่างไรกันทำไมถึงมีอิทธิพลกับเขามากถึงเพียงนี้ทั้งที่เขาผ่านผู้หญิงมานับสิบแต่กลับไม่มีใครปลุกเร้าเขาให้กระเจิงได้เท่าผู้หญิงที่เขาเรียกว่ากาฝากคนนี้

                “อืม...” เสียงทุ้มประกาศความชอบใจอยู่ในลำคอ

                ชายหนุ่มรู้ตัวทันทีว่าเขากำลังทำให้ตัวเองลำบากอย่างจังเมื่อถูกความไร้ประสบการณ์ของเธอตอบโต้ไปตามประสา แต่มันกลับมีเสน่ห์ดึงดูดนักรักอย่างเขาให้ลุ่มหลงจนยากจะถอนตัวจนร่างกายกำยำก่อตัวประท้วงจนแทบเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่ เขาไม่ลืมว่าหญิงสาวคือลูกสาวของผู้หญิงที่เข้ามาแทนที่มารดาของตน แต่ร่างกายกลับเรียกร้องว่าต้องการเธอตรงหน้าที่แสนจะเกลียดนักหนาจนทนแทบยั้งใจตัวเองไม่ได้

                “พี่เก้า....คะ....” เสียงหวานประท้วงกระท่อนกระท่อนแต่กลับไม่สามารถบอกได้ว่าต้องการเขามากกว่านี้หรืออยากผลักไสให้พ้นๆ กันแน่

                “พี่เก้า....”

สาวน้อยยังคงเรียกชื่อคนใจร้ายเมื่อเขายังคงป้อนความวาบหวามให้เธอได้ลิ้มรสอย่างไม่มีทีท่าว่าจะปราณี ร่างกายที่ไร้การห่อหุ้มจากอาภรณ์บิดเร่า ๆ ตอบสนองให้เขาได้จัดการหยอกเย้ากับร่างกายตัวเองเหมือนกับต้องมนต์

                เมื่อหนำใจกับการสำรวจตรวจตราของเล่นที่น่าหลงใหลตรงหน้าจนพอใจแล้ว ชายหนุ่มก็มอบความเมตตาให้หญิงสาวได้พักหายใจหายคอเสียก่อนที่เขาจะสอนให้เธอได้เรียนรู้ถึงการเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้อง