ตอนที่ 2

นพเก้าในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของเดชา และเขมจิราที่แวดวงสังคมรู้จักกันในฐานะหลานสาวของสลิลช่วยกันจัดงานพิธีให้แก่   เดชาและสลิลเป็นครั้งสุดท้ายโดยมีผู้มาร่วมไว้อาลัยต่อการสูญเสียในครั้งนี้อย่างสมฐานะ

ผู้คนในแวดวงธุรกิจมากหน้าหลายตาต่างเดินทางมาส่งเดชาและสลิลเป็นครั้งสุดท้ายอย่างคับคั่ง

“เฮ้ย เก้า มีอะไรให้พวกกูช่วยบอกเลยนะเว้ย ไม่ต้องเกรงใจ” อินทัชตบลงบนบ่ากว้างของเพื่อน เสนอตัวช่วยเหลืออย่างเต็มที่ เช่นเดียวกับปรมะและภควัต

“ขอบใจมากเว้ย แต่เสร็จงานนี้ กูคงต้องเข้าไปทำงานแทนพ่อแล้วว่ะ” นพเก้าเอ่ยเสียงเหนื่อย เพราะเขาต้องทำหน้าที่ต้อนรับแขกมาหลายคืนจนแทบไม่ได้พักผ่อน

“เออ ถ้าไม่ไหวยังไงก็บอกพวกกูแล้วกัน” ปรมะเป็นฝ่ายเสนอตัวบ้าง

ทั้งนพเก้า ปรมะ ภควัตและอินทัช ความจริงแล้วครอบครัวของทั้งสี่คนนั้นต่างก็ทำธุรกิจโรงแรมร่วมกันมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่าทำให้สนิทสนมกันมาตั้งแต่รุ่นปู่ รุ่นพ่อ จนมาถึงเขาทั้งสี่คน แม้ว่าในตอนนี้ทั้งสี่ครอบครัวจะมีธุรกิจหลักของตัวเองแล้วแต่ก็ยังมีอีกสามครอบครัวเป็นหุ้นส่วนอยู่เสมอ

“แล้วน้องน้ำขิงหลานแม่เลี้ยงมึงไหวไหมนั่น ร้องไห้จนตาบวมหมดแล้ว” ภควัตเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าญาติของแม่เลี้ยงที่นพเก้าชังหน้ายังคงร้องไห้ไม่หยุด โดยมีเพื่อนสนิทอย่าลลิตาญาติผู้น้องของภควัตคอยปลอบใจ

“ช่างแม่งสิ เกี่ยวอะไรกับกู” นพเก้าสบถออกมาอย่างไม่ชอบใจ แม้ว่าลึก ๆ ก็อดที่จะสงสารไม่ได้ก็ตาม

หลังจากเสร็จสิ้นพิธีกรรมทางศาสนาทุกอย่างเรียบร้อย เพียงแค่สองวันพินัยกรรมของเดชาก็ถูกเปิดตามเจตนารมณ์ของคนเขียนโดยทนายของตระกูล

                ชายอาวุโสผู้ดำรงตำแหน่งทนายความประจำตระกูลเปิดผนึกพินัยกรรมของเดชา ต่อหน้าทายาทเพียงคนเดียวอย่างนพเก้า เขมจิราและบริวารที่อยู่รับใช้มาตั้งแต่รุ่นเก่าก่อนอย่างละเอียดและถี่ถ้วน แต่เมื่อได้นั่งฟังข้อความที่บันทึกลงในกระดาษที่ได้ชื่อว่าพินัยกรรมจนครบถ้วนทุกตัวอักษรแล้ว ลูกชายเพียงคนเดียวอย่างนพเก้าก็นั่งไม่ติด เพราะในเจตนารมณ์ของบิดานั้นระบุเอาไว้อย่างแจ่มแจ้งว่ามรดกทั้งหมดที่เขาพึงจะได้ตามกฎหมายนั้นต้องมีผู้ครอบครองร่วมกันระหว่างเขาและลูกติดของสลิลอย่างเขมจิราโดยให้ทั้งสองคน แต่งงานกันอย่างชอบด้วยกฎหมายเท่านั้น!!!

                “คุณลุงแน่ใจนะครับ ว่าตอนที่พ่อเขียนพินัยกรรมฉบับนี้ยังมีสติดี อย่างที่เขียนเอาไว้ ผมว่าเสียสติมากกว่า” นพเก้าโวยวายเสียงดังลั่น สายตาดุกร้าวพลันหันไปมองหญิงสาวที่นั่งก้มหน้าอยู่ไม่ไกลสายตาอย่างเอาเรื่อง

                “ไม่ผิดหรอกครับ ในพินัยกรรมนี้ยังระบุด้วยว่าคุณทั้งสองคนจะไม่สามารถหย่าขาดกันได้จนกว่าระยะเวลาที่ระบุในทะเบียนสมรสจะครบสองปีเต็ม” ทนายความสูงอายุเอ่ยอย่างใจเย็น แต่สายตานั้นกลับสงสารหญิงสาวนามว่าเขมจิราจับใจ ด้วยรู้ดีว่าเดชานั้นต้องการให้นพเก้าได้ศรีภรรยาที่ดีพร้อม อ่อนโยนเฉกเช่นเขมจิราเพื่อให้สิ่งที่เขมจิรามีอยู่ในตัวนั้นช่วยเยียวยาบาดแผลในใจของลูกชายไม่เอาไหนของเขา แม้เขาจะเคยคัดค้านต่อเดชาหลายต่อหลายหนแต่ก็ไม่สำเร็จ จนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายของเดชาสิ้นสุดลง

                “พ่อต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ หรือว่าเพราะมารยาของแม่เธอ ที่ทำให้พ่อฉันคิดเรื่องบ้า ๆ อย่างนี้ขึ้นมาได้ เพราะว่าแม่เธอกลัวว่าจะไม่มีที่ซุกหัวนอน กลัวจะไม่ได้สมบัติเลยคิดเอาลูกสาวมาเร่ขายให้ฉัน จะได้เข้าตำราเรือล่มในหนองสินะ” มือหนาฉุดกระชากหญิงสาวที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ขึ้นมาเผชิญหน้าโดยไม่สนว่าจะอยู่ต่อหน้าคนนอก ชายหนุ่มจ้องมองลงไปยังดวงตากลมโตด้วยความเกลียดและแค้นสุดหัวใจ ร่างเล็กที่ไร้การต่อกรสั่นเทาอย่างน่าเวทนา ดวงตากลมสวยได้แต่หลบสายตาที่ดุกร้าวเอาเรื่องของคนที่เธอเรียกว่าพี่ชาย น้ำใส ๆ ไหลรินลงจากขอบตาด้วยความกลัวจับหัวใจ

                “พี่เก้าปล่อยขิงก่อนนะคะ ขิงเจ็บ” เสียงสั่นเครือแสนหวานร้องขอ เมื่อมือหนาที่บีบรัดที่ข้อมือเล็กมันแน่นหนาเสียจนเจ็บปวด

                “อย่ามาทำสำออย ร้องห่มร้องไห้ต่อหน้าฉัน เพราะฉันไม่สงสารผู้หญิงที่เอาศักดิ์ศรีตัวเองมาขายกินเพราะหวังสมบัติของคนอื่นหรอกนะ ตรงกันข้าม ฉันรังเกียจด้วยซ้ำไป” วาจาร้ายกาจยังคงพ่นออกมาเชือดเฉือนหัวใจดวงน้อยไม่หยุด จนคนที่ทนฟังอยู่ยังทนไม่ได้

                “เรื่องนี้คุณน้ำขิงกับคุณสลิลไม่ได้รู้เห็นอะไรด้วยทั้งนั้นครับ ทั้งหมดนี้เป็นความต้องการของคุณเดชาคนเดียว ผมพยายามที่จะคัดค้านหลายต่อหลายหนแต่ท่านก็ยังยืนกรานที่จะเขียนพินัยกรรมอย่างนี้”

                “จนถึงวันนี้พ่อก็ยังไม่รักผมใช่ไหมคุณลุง ขนาดตายไปแล้วยังบังคับให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่ผมเกลียดขี้หน้าเลย” ชายหนุ่มละมือจากเขมจิราและแสยะยิ้มอย่างเย้ยหยันในโชคชะตาตัวเอง

                “ไม่จริงหรอกค่ะ คุณลุงรักพี่เก้ามากเลยนะคะ ท่านยังรอให้พี่เก้ากลับบ้านทุกวัน” หญิงสาวรีบค้านทันควันเพราะเธอรู้และเห็นกับสายตาตัวเองว่าเดชารักนพเก้ามากแค่ไหน

               

ตลอดเวลาที่ผ่านมาหลายปีนับตั้งแต่ที่ลูกชายเพียงคนเดียวอย่างเขาประกาศชัดว่าจะไม่มาเหยียบที่บ้านหลังนี้อีกหากว่าในชีวิตของผู้เป็นพ่อยังมีผู้หญิงที่ชื่อสลิลและเขมจิราวนเวียนอยู่ เขมจิราและสลิลแม้ว่าจะอยู่สุขสบายแต่กลับต้องทุกข์ใจที่เห็นเดชานั่งรอลูกชายหัวแก้วหัวแหวนกลับมาอยู่ร่วมกันอีกครั้งด้วยความหวังที่น้อยนิดวันแล้วคืนเล่า แต่กระนั้นก็ไม่สามารถลบล้างทิฐิของนพเก้าให้เบาบางลงได้

“อย่ามาสะเออะออกความเห็นเธอมันก็แค่คนนอก หรือว่ากลัวสมบัติของพ่อแม่ฉันจะหลุดมือถึงได้กระสันอยากจะจดทะเบียนสมรสกับฉันนัก”

“ขิงไม่เคยอยากได้อะไรของพี่เก้าเลยนะคะ แค่นี้บุญคุณของคุณลุงก็ท่วมหัวพอแล้ว” เสียงหวานที่สั่นเครืออธิบาย

“เก็บคำพวกนี้เอาไว้บอกคนอื่นเถอะ ฉันไม่มีวันจะเชื่อหรอก”

พูดจบร่างสูงโปร่งก็ยกมือไหว้ผู้เปิดพินัยกรรมอย่างขอไปที ก่อนจะหันกลับมากระชากร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างเดือดดาลตรงไปที่รถคันสวยโดยไม่สนสายตานับสิบคู่ที่จ้องมองอยู่

“พี่เก้าจะพาขิงไปไหนคะ” ใบหน้าสวยหวานแสดงความกลัวคนตรงหน้าอย่างชัดเจน

“ถามโง่ ๆ ก็ไปจดทะเบียนสมรสอย่างที่พ่อฉันอยากให้ทำไง”

“พี่เก้าอย่าทำอย่างนี้เลยนะคะ ขิงไม่อยากให้พี่เก้าฝืนใจตัวเอง” สาวน้อยพยายามเกลี้ยกล่อมคนที่กำลังร้อนให้โทสะในใจเจือจางลง

ใบหน้าหล่อเหลาแสยะยิ้มเย้ยทันควันที่ได้ยิน อะไรทำให้เธอคิดเช่นนั้นกัน คิดจริง ๆ หรือว่าที่เขาทำอย่างนี้เพราะอยากทำ แต่ที่เขาต้องทำเพราะจำนนต่อเงื่อนไขบ้าบอนี้ต่างหาก

“แน่นอนว่าฉันฝืนใจตัวเอง แต่ฉันจะไม่ยอมให้สมบัติที่แม่ฉันรักและสร้างมาต้องตกไปเป็นของคนอื่นหรอก ฉันจะจัดการทุกอย่างและทนมองหน้าเธอในฐานะเมียไปจนครบกำหนด เมื่อถึงวันนั้นฉันจะรีบตัดเชือกแก้บ่วงให้ตัวเองทันที ส่วนเธอ..น้ำขิง แม้แต่แดงเดียวฉันก็ไม่ให้ ขึ้นรถ!!” คำประกาศิตของนพเก้าลั่นทั่วทั้งบริเวณก่อนที่ร่างบอบบางที่น่าสงสารจะชนเข้ากับตัวรถสีดำมันวาวราคาแพงระยับของนพเก้าอย่างจัง

เขมจิราทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เธอถูกผู้เป็นแม่อย่างสลิลสั่งสอนเอาไว้เสมอว่าครอบครัวของเดชานั้นมีพระคุณต่อเธอทั้งสองมากแค่ไหน หากไม่ใช่ความเมตตาจากเดชาแล้ว ชีวิตที่ดำมืดของเธอคงไม่มีวันได้พบแสงสว่างอย่างทุกวันนี้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขมจิราทั้งรักและเคารพในตัวนพเก้าไม่ต่างจากความรู้สึกที่เธอมีต่อเดชาแม้จะรู้แก่ใจดีว่าเขาไม่มีวันที่จะมองเธอดีไปมากกว่ากาฝากที่เข้ามาสูบสมบัติของครอบครัวเขาก็ตาม

“มองอะไรกัน มีอะไรก็ไปทำซะสิ” เจ้าของบ้านคนใหม่ตวาดบรรดาผู้เห็นเหตุการณ์อย่างไม่ไว้หน้า ทำให้บรรดาผู้รับใช้ทั้งหลายต่างวงแตก แต่สายตาทุกคู่นั้นกลับมองไปยังหญิงสาวที่เอาแต่นั่งก้มหน้าอยู่ในรถด้วยสายตาที่สงสารจับใจแต่ก็ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้