เมียนายเถื่อน | 3

ทันทีที่นายเถื่อนอะไรนั้นออกจากห้องฉันไปมันทำให้ฉันรู้สึกโล่งอกมาก

แต่ความผิดพลาดก็เกิดขึ้นเพราะฉันดันมาเสียจูบแรกให้กับเขาคิดแล้วอยากจะบ้าตาย

“หงุดหงิด” ฉันบ่นกับตัวเองคนเดียวโดยอาการหงุดหงิดก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำเพื่อที่จะจัดการกับร่างกาย

ตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงครึ่งฉันกำลังยืนรอมอไซต์วินอยู่หน้าคอนโดเพื่อที่จะไปโรงเรียนและในตอนนี้จากการคาดการณ์ของฉันมันก็สายมากแล้วด้วยเพราะฉันเอาแต่คิดถึงเรื่องจูบกลายเป็นว่าฉันนอนไม่หลับ

ปริ้น ! ปริ้น ! ปริ้น !

ฉันหันไปมองเสียงรถที่กำลังบีบแตรใส่ฉันก่อนจะกรอกตามองบนเมื่อรู้ว่าคนนั้นเป็นใคร

“นายอีกแล้วหรอ” ฉันบ่นขึ้นเมื่อคนตรงหน้าถอดหมวกกันน็อคออกเพื่อที่เขาจะได้ยินเสียงฉัน

“ขึ้นมาจะไปส่ง” นายเถื่อนพูดขึ้นทันทีส่วนฉันก็หันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาคนที่นายเถื่อนกำลังพูดด้วย

“มึงนั้นแหละขึ้นมา” นายเถื่อนพูดอีกครั้ง

“ฉันหรอ” ฉันถามขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

“มึงนั้นแหละไม่ใช่มึงแล้วจะใครขึ้นมากูจะไปส่ง” นายเถื่อนพูดพร้อมกับกระชากแขนฉันเข้ามาใกล้ตัว เถื่อนสมชื่อชะมัด

“ไม่ ! ฉันจะรอมอไซต์วินนายจะไปไหนก็ไป” ฉันพูดพร้อมกับถอยออกห่างนายเถื่อน

“มึงจะขึ้นมาดีๆหรือให้กูไปอุ้มมึง” นายเถื่อนพูดขึ้นอีกครั้งรู้เลยว่าเขากำลังขู่ฉันแต่ท่าทางที่กำลังเอาจริงแบบนั้นคืออะไรกัน

“มึงจะไม่ขึ้นใช่มั้ย” พูดจบนายเถื่อนก็ลงจากรถเดินตรงมาอุ้มฉัน

“โอ้ย ! ไอ้บ้าไอ้บ้าเถื่อนปล่อยฉันเลยนะ” ฉันทั้งดิ้น ทั้งทุบคนตรงหน้าแต่เหมือนเขาไม่สะทกสะท้านเลยสักนิดแล้วคิดดูนะนายเถื่อนตัวอย่างกับควายแล้วฉันตัวเล็กนิดเดียวจะไปสู้แรงนายเถื่อนได้ยังไงแล้วตอนที่นายเถื่อนอุ้มฉันขึ้นรถบิ๊กไบค์คันโตเขาไม่คิดเลยหรอก็ว่ากระโปรงนักเรียนของฉันเปิดไปไหนต่อไหนแล้ว

“เล่นตัวนักนะมึงกับอิแค่จะไปส่ง” นายเถื่อนพูดขึ้นพร้อมกับจับหมวกกันน็อคที่ตัวเองถอดยัดใส่หัวฉัน ย้ำเลยนะว่ายัด ไอบ้านี่มันรุนแรงกับฉันเกินไปแล้ว

“นั่งดีๆอย่าคิดลงไม่งั้นกูเอามึงแน่” นั้นแหละค่ะฉันทำอะไรไม่ได้สู้นายเถื่อนไม่ได้สักนิดทำได้แค่นั่งเงียบๆบนท้ายรถบิ๊กไบค์คันโตเก็บความสงสัยไว้คนเดียว

ฉันใจบุญช่วยคนที่มีเลือดไหลจากหัวเนื้อตัวมอมแมมจากเลือดที่ไหลลงมาฉันใจบุญขนาดนี้ทำไมนายเถื่อนต้องมาวุ่นวายกับฉันด้วย

“รู้รึไงฉันเรียนที่ไหน” ฉันถามขึ้นทันทีเพราะตั้งแต่ขึ้นรถมาฉันก็พึ่งจะปริปากขึ้นตอนนี้

“กูไม่ได้โง่” นายเถื่อนตอบกลับมาจากนั้นฉันก็นั่งเงียบจนถึงโรงเรียนเลยละ คนเขาถามดีๆแล้วดูตอบกลับมาสิ

เมื่อถึงโรงเรียนฉันก็รีบลงจอดรถแล้วถอดหมวกออกเพื่อจะคืนให้คนตรงหน้าแต่ติดตรงสายรัดนี่แหละที่มันแกะไม่ออกสักที

“โง่อีกแล้วนะมึงมานี่” นายเถื่อนพูดขึ้นพร้อมกับดึงฉันเข้าหาตัวก้มลงแกะสายรัดที่คอให้ฉัน

ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นนิสัยดีกว่านี้บอกเลยว่าฉันคงจะเขินตัวแทบแตกแต่นี่ไม่ใช่ไงนี่มันนายเถื่อนเถื่อนตั้งแต่การกระทำยันคำพูดแล้วฉันต้องเขินตรงไหนดีละ

“ตอนเย็นกูจะมารับรอหน้าโรงเรียนแล้วอย่าคิดหนี” นายเถื่อนพูดจบฉันก็เดินเข้าโรงเรียนทันทีโดนไม่สนใจคำพูดนายเถื่อน เรื่องอะไรฉันจะรอนายเถื่อนไม่ได้รู้เวลาเรียนฉันสักหน่อยและฉันก็ไม่เอาตัวเองไปทรมานโดยการรอเขาหรอกนะ

“นักเรียนที่มาสายมาเข้าแถวตรงนี้” ฉันก้มมองนาฬิกาเป็นเวลาเกือบแปดโมงแล้ว ฉันสายเพราะมัวแต่ทะเลาะอยู่กับนายเถื่อน

หลังจากนั้นก็ได้แต่เดินคอตกไปยังครูประจำแถวสายแน่นอนฉันก็โดนทำโทษลุกนั่งเรียกว่าเป็นการออกกำลังกายตอนเช้าท่ามกลางแสงแดดที่ฉันไม่ชอบใจนัก

“ทำไมมาสายละอิข้าว” ปีโป้หรืออีปีเพื่อนสนิทของฉันถามขึ้นทันที

“กูตื่นสายอะดิโดนลุกนั่งด้วยเมื่อยมาก” ฉันพูดขึ้นพร้อมบ่นไปด้วยก็ขอบ่นหน่อยเถอะเพราะตอนนี้เริ่มหงุดหงิดเพราะร้อนอะร้อนมากๆ

“ตื่นสายทุกวันคะแนนเข้าแถวมึงจะไม่เหลือแล้ว”เบลเพื่อนสนิทของฉันอีกคนพูดขึ้นมาทันทีพวกเราคบกันแค่สามคนไมาใข่ไม่คบใครแต่ใครเขาไม่คบเพราะสวยเกินไป

“มึงก็ปลุกกูดิกูจะได้ไม่สาย” ฉันหันไปพูดกับเบลต่อ

“โถ่อีข้าวกูโทรจนมึงหยิกมึงช่วยเปิดดูโทรศัพท์” อีปีพูดขึ้นต่อทันทีส่วนฉันจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู อ่าจริงๆ

“ขยันโทรเนอะ” จากนั้นฉันก็หันไปพูดกับมันยิ้มๆโดยความรู้สึกผิด

“ใครจะกลับแล้วบ้างกูจะกลับละ” ฉันพูดทันทีเมื่อครูปล่อยคาบสุดท้ายวันนี้ฉันต้องรีบกลับเพื่อที่จะไม่ต้องเจอนายเถื่อน

“รีบรึไง” อีปีกับอีเบลพูดขึ้นพร้อมกัน

“เออรีบต้องหนีคนบ้ากลับบ้าน” ฉันหลุดปากพูดขึ้นก่อนจะชะงักเพราะรู้ตัวแล้วว่ากำลังพูดอะไรออกไปให้พวกมันสงสัย

“คนบ้า” จากนั้นสองเพื่อนสาวของฉันก็พูดขึ้นพร้อมกัน

“ไม่มีไรหรอกกูไปละนะ” ฉันพูดพร้อมกับหยิบกระเป๋าออกจากห้องทันทีโดยความรีบร้อน

แต่เหมือนฉันจะหนีกลับไม่ได้แล้วแหละเพราะนายเถื่อนในชุดเสื้อช็อปกางเกงยีนสีดำรองเท้าผ้าใบกำลังค่อมบิ๊กไบค์คันโตมองมาที่ฉัน

ตอนนี้นายเถื่ิอนได้รับความสนใจเป็นอย่างมากเพราะเด็กผู้หญิงในโรงเรียนของฉันนี่แหละที่กำลังซุบซิบด้วยท่าทางเขินอาย นายนี่หล่อตรงไหวนกันนะ

“เชี่ยใครอะอย่างหล่อ” อีเบลเพื่อนของฉันที่มันเดินออกมาจากประตูโรงเรียนพูดขึ้นทันที

“เดินมาเร็วจัง” ฉันถามพวกมันขึ้นต่อเพราะเมื่อกี้ฉันรีบวิ่งออกมาเลย

“วิ่งตามมึงมานั้นแหละเดินเร็วฉิบ” คราวนี้เป็นปีที่ตอบฉันแทน

“จะเดินมาหากูได้ยัง” นายเถื่อนที่ค่อมรถอยู่พูดขึ้นทำเอาหลายๆคนในตรงนี้หันมองทันที

“เขาพูดกับใคร” อีปีหันมาถามฉันขึ้นทันที

“นั้นดิมองมาทางเราด้วยนะ” เบลพูดขึ้นเสริม เพื่อนๆเขาพูดกับกูแต่กูไม่อยากคุยด้วย

จากนั้นเมื่อนายเถื่อนเห็นว่าฉันไม่ตอบก็ลงจากรถเดินตรงมาทางฉัน

“กลับยัง” นายเถื่อนถามขึ้นทันที ทำเอาเพื่อนๆเกิดอาการเหวอ

“ฉันจะกลับกับเพื่อน” ฉันพูดพร้อมขยับตัวหนีห่างนายเถื่อน

“กูมารอตั้งนานยังจะกลับกับเพื่อนอีกหรอ” นายเถื่อนพูดขึ้นอีกครั้ง

“เออจริงอีข้าวมึงไปกับเขาเลย” อีปีเพื่อนของฉันพูดขึ้นอีกครั้งก่อนที่มันจะผลักตัวฉันให้เข้าหานายเถื่อน

“เออไปเลยกูสองคนก็จะกลับแล้ว” อีเบลก็เข้าขากันดีกับอีปีมันพูดขึ้นก่อนจะพากันเดินหนีฉันไป

“เพื่อนมึงไปแล้วคราวนี้ไปกับกูได้ยัง” นายเถื่อนพูดจบกับจับมือฉันให้เดินตามมา

แน่นอนว่าฉันไม่มีทางหนีเพราะฉันไม่สามารถแกะมือนายเถื่อนที่กำลังจับมือฉันอยู่ออกได้ อีกทั้งนายคนนี้ยังยัดหมวกกันน็อกให้ฉันอีกตามเคยไม่เคยที่จะใส่ดีๆให้หรอก

“จะไปไหน” ฉันถามขึ้นอีกครั้งเมื่อนายเถื่อนออกรถ

“กินข้าว” นายเถื่อนตอบกลับมาทันที

“แต่ฉันไม่หิว” ฉันไม่หิวทำไมฉันต้องไปกับนายเถื่อนด้วยละ เขาหิวเองทำไมต้องมาพาฉันไปด้วย

“ไม่ได้หมายถึงข้าว แต่หมายถึงมึง”

❤️

เถื่อน แกมันเป็นนิสัยไม่ดี

รุนแรงกับน้องเป็นที่สุดดดด