ตอนที่ 4 อย่าสำออย

คีรินทร์ไม่ตอบ กระดุมเสื้อเชิ้ตที่ปลดออกจนครบ เผยให้เห็นแผงอกที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อกำยำ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูอบอุ่นในวันวาน บัดนี้กลับนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น หากแต่ดวงตาคู่เดิมกลับลุกโชนไปด้วยไฟแค้นที่พร้อมจะแผดเผาเธอให้กลายเป็นจุณ

“คุณจะทำอะไร!!!...” อดีตแฟนหนุ่มจ้องเธอราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม

“ผมเสียเงินไปตั้งสามสิบล้านนะมายด์...” เสียงนั้นทุ้มต่ำและสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์

“คุณคิดว่าผมซื้อคุณมาใส่ตู้กระจกเอาไว้ดูเล่นหรือไง..หึ?”

“ก็ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะทำงานใช้หนี้ให้! ในรถเราก็ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ” วริศราเถียงใจสั่น ร่างกายสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้

“เงินตั้งสามสิบล้าน ทำงานใช้หนี้ เมื่อไหร่มันจะหมด..หึ!!! สู้คนนอนเฉย ๆ แล้ว...”

“พอ ๆ” หญิงสาวรีบพูดแทรก

“ทำไม....รับไม่ได้เหรอไงว่าตัวเองขายตัวน่ะ หืม์!! นี่แม่คุณคงยังไม่รู้สินะ”

“ฉันขอเวลาฉันอีกหน่อยได้มั้ยคะ... คีรินทร์” เธออ้อนวอนด้วยสายตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตา

“ถามจริง...ถ้าคนประมูลได้ไม่ใช่ผม!! คุณจะขอร้องอ้อนวอนเค้าแบบนี้มั้ย”

บรรยากาศในห้องนอนร้อนระอุขึ้นราวกับมีกองไฟสุมอยู่ระหว่างคนทั้งสอง คีรินทร์โน้มกายลงจนปลายจมูกแทบจะชนกับจมูกโด่งรั้นของวริศรา ลมหายใจกรุ่นกลิ่นวิสกี้จางๆ ของเขาเป่ารดผิวแก้มเนียนจนเธอนึกหวั่นใจ มือหนาที่ตรึงข้อมือเธอไว้เริ่มบีบเน้นตามแรงอารมณ์

“ตอบผมมาซิ!!!... ถ้าคนประมูลคุณได้ไม่ใช่ผมขึ้นมา คุณจะทำยังไง” คีรินทร์เค้นเสียงถาม แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเจ็บปวดที่ซ่อนไม่มิด

“คุณมีความสุขมากนักใช่ไหม!..ที่ได้ข่มเหงฉัน” น้ำเสียงของเธอขาดห้วงเมื่อเห็นสายตาที่เหมือนจะฉีกทึ้งร่างเธอออกเป็นชิ้นๆ

“ก็ตอบมาก่อนสิ!!” เสียงทุ้มต่ำพร้อมการลวนลามอย่างจงใจทำให้ร่างบางสะดุ้งสุดตัว

“ถามหน่อย สิ่งที่คุณอยากรู้มันสำคัญตรงไหนเหรอ!”

“อย่ามาเล่นลิ้นกับผมนะ...มายด์ เดี๋ยวผมหมดความอดทนขึ้นมา...คุณจะลำบากเอา คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอว่า...เรื่องบนเตียงผมดิบเถื่อนแค่ไหน” มือหนาอีกข้างลูบไล้ไปตามสีข้างอย่างจงใจคุกคาม

“ตอนนี้ฉันก็อยู่ตรงหน้าคุณแล้ว จะทำอะไรก็รีบ ๆ ทำสิ จะมัวมาถามให้เสียเวลาทำไม” วริศราเชิดหน้าสู้ทั้งน้ำตาและยังคงแสดงออกถึงความท้าทาย เธอพยายามปกป้องศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด

“ตอบผมมา อย่าให้ผมต้องหมดความอดทน!” เขาบดเบียดร่างกายเข้าหาจนไร้ช่องว่าง ลมหายใจของคนทั้งคู่สอดประสานกันอย่างรวดเร็ว

“ฉันไม่รู้! ฉันยอมรับว่าฉันคิดผิดที่ทิ้งคุณไป... พอใจหรือยัง!” เธอตะโกนใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด ความอัดอั้นตลอดหลายปีระเบิดออกมาพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม คีรินทร์นิ่งไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มหยันปรากฏที่มุมปาก

“คุณตอบไม่ตรงคำถาม” วริศราเจ็บปวดกับท่าทีป่าเถื่อนของเขาจนอยากจะกรีดร้อง เธอรู้ดีว่าเขาต้องการคำตอบที่จะมาทิ่มแทงหัวใจตัวเอง และในเมื่อเขาอยากเจ็บ... เธอก็จะจัดให้!

“ไม่รู้สิ... ฉันก็คงต้องยอมนอนกับเขาล่ะมั้ง!” เธอแค่นยิ้มทั้งน้ำตา และท้าทายอำนาจของเขาอย่างต่อเนื่อง

“แล้วคุณมาต่อรองขอทำงานใช้หนี้กับผมทำไม... ในเมื่อคุณนอนกับผมแค่คืนเดียว คุณก็เป็นอิสระแล้ว!” คีรินทร์ถามกลับพร้อมกับโถมตัวเข้าหาอย่างรวดเร็ว เขาตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว พร้อมกับสูดดมไปตามเรือนร่างของเธอ ไม่เว้นแม้แต่รักแร้ขาวเนียนที่เคยชื่นชอบ

“รีบตอบมาสิ นิ่งทำไม ถ้าผมเกิดปล้ำคุณขึ้นมาก็อย่าหาว่าใจร้ายนะมายด์!”

“ฉันอยากเอาเงินไปรักษาแม่...ฉันไม่ได้อยาก...” คำพูดของเธอถูกปิดกั้นด้วยริมฝีปากร้อนผ่าวที่บดขยี้ลงมาอย่างดุดันและป่าเถื่อน คีรินทร์ไม่ได้จูบเพื่อปลอบประโลม แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างบ้าคลั่ง ลิ้นร้อนสอดแทรกซึมลึกเข้าไปชิงความหวานอย่างคนเอาแต่ใจ

วริศราเม้มริมฝีปากแน่นในคราแรก ทว่าความซ่านสยิวที่เคยคุ้นเคยกลับแล่นริ้วไปทั่วร่างราวกับกระแสไฟฟ้า เธอเผลอครางประท้วงในลำคอเมื่อมือหนาอีกข้างที่ว่างอยู่เริ่มรุกราน รูดซิปชุดเดรสสีขาวมุกของเธอลงจนสุดในพริบตา

ผิวเนียนละเอียดที่เปิดเผยทำให้นัยน์ตาของคีรินทร์วูบไหว ความโกรธแค้นที่เขาสั่งสมมาตลอดหลายปีที่ถูกเธอทิ้งไป กำลังตีรวนกับความต้องการอย่างหนักหน่วง

“ปล่อยค่ะ... คีรินทร์... ขอร้องอย่าทำแบบนี้” วริศราสะอื้นไห้ พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมที่แน่นหนา

“สำออย!!!..ทำเป็นไม่เคยไปได้!” คีรินทร์เงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาของเธอด้วยความเหยียดหยาม

“ถึงคุณจะหลอกใครว่ายังซิง แต่คุณหลอกผมไม่ได้... ทำหน้าที่นางบำเรอของคุณซะ คุณหนูวริศรา!”

เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างหื่นกระหาย ทิ้งรอยตีตราจองไว้ทุกที่ที่ริมฝีปากลากผ่าน ในใจของเขามีเพียงความต้องการที่จะขยี้ศักดิ์ศรีของเธอให้จมดิน พร้อมๆ กับการตักตวงความสุขจากร่างกายที่เขาถวิลหามาแสนนาน