ตอนที่ 15 มอปลายที่แสนสงบสุข

คำเตือน : มีการกล่าวถึงผู้ที่มีสัมผัสพิเศษที่ 6 โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

หนูอัยย์ในชุดนักเรียนมัธยมปลายกำลังเดินเข้าโรงเรียนพร้อมกับเพื่อนสนิทอย่างเพลงพิณ ทั้งสองสาวเดินควงแขนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มทำให้เป็นที่สนใจของคนอื่นๆ เพราะเป็นนักเรียนใหม่ที่มาเข้าเรียน ซึ่งต่างจากทุกคนที่เข้าเรียนตั้งแต่มอต้น แต่ก็ไม่ได้แปลกมากนักถ้าหากจะมีนักเรียนใหม่เข้ามาเรียนในชั้นมอปลายแบบนี้

แต่ทว่าด้วยหน้าตาของทั้งสองคนกลับโดดเด่นจนทำให้คนอื่น ๆ ให้ความสนใจตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาเรียน

รวมถึงข่าวลือแปลก ๆ เกี่ยวกับทั้งสองคน โดยเฉพาะกับเพลงพิณที่มักจะพูดคนเดียวอยู่เกือบตลอดเวลา ทำให้ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าหามากเท่าที่ควร แต่สองสาวก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ดีเสียอีกจะได้ไม่วุ่นวายจนน่าปวดหัว

"ทางนี้ ๆ!"

เสียงตะโกนดังลั่นไปทั่วโรงอาหารในยามเช้า เป็นเสียงเรียกจากเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่มีหน้าตาจิ้มลิ้มกำลังลุกขึ้นโบกไม้โบกมือให้เพื่อนสาว ข้าง ๆ กันก็เป็นเพื่อนผู้ชายอีกคนกำลังกลอกตามองบนอย่างรำคาญเพราะเสียงตะโกนนั้นเรียกความสนใจทั่วโรงอาหารให้หันมามองได้

"นั่งลงได้แล้วมั้ง หนูอัยย์กับเพลงเห็นแล้ว" ผู้ชายอีกคนบอกพลางดึงแขนเพื่อนตัวเองให้นั่งลงเพราะเริ่มอายที่มีคนมอง

"อะไรอ่า ขัดใจจังเลยนะ จินเนี่ย" ผู้ชายหน้าตาจิ้มลิ้มแสดงอาการไม่พอใจออกมาเพราะโดนดึงให้นั่งลง

"คนมองหมดแล้ว ไม่อายบ้างหรือไง" จินบอกพร้อมทำหน้าตาเอือม ๆ เพื่อนตัวเอง

"แล้วไงใครแคร์ อยากมองก็มองไปสิ"

"เฮ้อ"

"ทำไมจินนั่งกุมขมับแบบนี้ล่ะ" หนูอัยย์ถามขึ้นเมื่อเดินมาถึงโต๊ะที่เพื่อน ๆ นั่งรออยู่ก่อนแล้ว ร่างเล็กนั่งลงฝั่งตรงข้ามพร้อมกับเพลงพิณ

"ก็จินน่ะสิ อายที่มีคนมอง"

"เขามองเพราะซีเสียงดังต่างหากเล่า" จินพูดต่อทันทีเมื่อซีเริ่มฟ้องเพื่อนสาวทั้งสองคน

"เอ้าเหรอ ไม่รู้เลยนะเนี่ย" ซีทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

"กวนประสาทจริง" จินบ่นซีทันที

หนูอัยย์มองหน้าเพื่อนใหม่ทั้งสองคนที่กำลังทะเลาะกันราวกับมันเป็นเรื่องปกติของทั้งสองที่จะต้องประชันฝีปากกัน ไม่งั้นคงนอนไม่หลับแน่

เดือนกว่าแล้วที่หนูอัยย์ย้ายมาเรียนที่กรุงเทพฯ เพราะสภาพแวดล้อมและสังคมใหม่ทำให้เธอต้องปรับตัวพอสมควร แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าโดดเดี่ยวมากเท่าไหร่ คงเพราะมีเพลงพิณมาอยู่ด้วย ช่วงแรก ๆ เธอร้องห่มร้องไห้โทรไปหาแม่ฟ้ากับพ่อปราบทุกคืนเพราะคิดถึงพวกท่านทั้งสอง อีกใจหนึ่งก็คิดถึงพี่ชายคนสนิทมากเหมือนกัน

ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่หนูอัยย์ก็ไม่ได้ทราบเรื่องราวของพันแสงอีกเลย เรียกได้ว่าหักดิบกันเลยทีเดียว ไม่รับรู้ ไม่เอ่ยชื่อ ไม่พูดถึงเลย ซึ่งทั้งแม่ฟ้า พ่อปราบและเพลงพิณเองก็เลี่ยงที่จะพูดถึงเหมือนกัน

เล่นหักดิบแบบนี้ หนูอัยย์จะตัดใจได้อย่างนั้นเหรอ? บอกเลยว่าไม่ได้! ไม่ได้เลยสักนิดเดียว! เธอยังคงคิดถึงอีกคนอยู่ตลอดจนบางครั้งก็เหม่อลอยแบบไม่รู้ตัว คิดถึงทีไรรอบดวงตาก็ร้อนขึ้นทุกที แล้วสุดท้ายก็ต้องจบลงที่นอนร้องไห้ในห้องคนเดียว

...ความรักที่ไม่สมหวังมันเจ็บแบบนี้นี่เองสินะ ตอนนี้หนูอัยย์รับรู้ความรู้สึกนั้นแล้ว

"นี่ๆ ถัดจากโรงเรียนเราไปมีคาเฟมาเปิดใหม่ด้วยนะ เลิกเรียนแล้วเราไปกันไหม ไปนะ ๆ" ซีพูดขึ้นมาขณะที่ทั้งคนนั่งทานข้าวเช้ากันอยู่

"ยังไม่ทันได้เข้าเรียน คิดถึงไปตอนเลิกเรียนแล้วเหรอ" จินพูดต่อจนซีที่ได้ยินก็หน้ายู่เพราะโดนขัดใจ

"แล้วจะทะมะ" ซีทำหน้าตายียวนใส่จิน และสุดท้ายก็โดนเพื่อนตัวเองผลักหัวเข้าให้ข้อหาทำตัวกวนประสาท

"ทั้งสองคนอย่าเพิ่งทะเลาะกันสิ เลิกเรียนแล้วไปด้วยกันก็ได้" หนูอัยย์บอกพร้อมยกมือห้ามเพื่อนทั้งสองที่กำลังมอบขนมตุ้บตั้บใส่กันอีกแล้ว

"หนูอัยย์น่ารักที่สุดเลย ไม่เหมือนใครบางคน เหอะ!" ซีพูดด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันไปบึนปากใส่จินจนหนูอัยย์ที่เห็นแบบนั้นก็ต้องหัวเราะออกมา ส่วนเพลงพิณก็นั่งมองอย่างปลงๆ

"ขอโทษนะครับ"

ก่อนที่จะพูดคุยกันต่อก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาที่โต๊ะของหนูอัยย์ ทั้งสี่คนหันไปมองด้วยความสงสัยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ซีจึงหันไปกระซิบกระซาบกับจินเสียงเบา

"มาขอไลน์หนูอัยย์แน่เลย" แน่นอนว่าซีโดนจินตีเบาๆ ที่แขนเพื่อห้ามปราบ

"คือ.. พี่อยากขอไลน์น้องอัยย์ได้ไหมครับ"

สิ้นเสียงพูดของผู้ชายคนนั้น ซีที่ได้ยินก็พึมพำออกมาว่า 'นั่นไงล่ะว่าแล้วเชียว' พร้อมกับตบเข่าตัวเองไปหนึ่งฉาดเบาๆ ส่วนหนูอัยย์เองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจ เพราะไม่รู้ว่าต้องปฏิเสธไปอย่างไรดี

"ขอโทษนะครับ เพื่อนผมไม่สะดวกให้ไลน์พี่" เป็นจินที่บอกแทนหนูอัยย์ เพราะเพื่อนตัวเล็กคนนี้ของเขาไม่กล้าปฏิเสธเองแน่ ๆ และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพูดแทนเพื่อนสาว

"พี่ขอไลน์น้องอัยย์ครับไม่ได้ขอน้อง ไม่ต้องมาตอบแทน น้องอัยย์ยังไม่ได้พูดสักคำ น้องก็อย่าเสือกครับ" ผู้ชายคนนั้นหันมาบอกกับจินด้วยสีหน้าไม่พอใจที่โดนขัด

"อ้าวเฮ้ย! อยู่ ๆ ก็มาด่าผม พี่เป็นอะไรมากไหมครับ ถ้าพี่ลองมาหน้าเพื่อนผมสักนิดคงเห็นว่าอัยย์ไม่สะดวกให้ไลน์พี่จริงๆ ตื๊อมากๆ มันน่ารำคาญนะครับ" จินพูดเสียงดังพลางจ้องหน้ารุ่นพี่อย่างไม่เกรงกลัว อายุมากกว่าแค่ปีเดียวทำกร่างมาด่ารุ่นน้อง เขาก็สู้นะเว้ย! บอกเลย

"หนวกหูจัง" เพลงพิณพูดขึ้นอย่างรำคาญ ก่อนจะหันมามองหน้ารุ่นพี่ผู้ชายนิ่งๆ จนอีกคนทำตัวไม่ถูก ลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัด ทำให้ทั้งหนูอัยย์ จินและซีต่างมองอย่างสงสัย มองใบหน้าของทั้งสองคนที่จ้องกันไปมา

"เพลงเป็นอะไรหรือเปล่า" หนูอัยย์จับแขนเพื่อนสาวที่จ้องหน้ารุ่นพี่นิ่งๆ ไม่พูดอะไรจนทำให้บรรยากาศทั่วโรงอาหารเงียบสงัดและรู้สึกเย็นวูบวาบ ซีที่ตอนนี้เกาะแขนจินเอาไว้แน่นเพราะอยู่ ๆ ตัวเขาก็ขนลุกซู่ไปทั่วร่าง ซึ่งจินเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน

"เมื่อสามวันก่อน รุ่นพี่ได้ขับรถผ่านทางสามแพร่งแล้วเตะถาดอาหารที่วางไว้ตรงมุมเสาไฟฟ้าใช่ไหมคะ" เพลงพิณพูดออกมาเสียงเรียบนิ่งพลางมองหน้ารุ่นพี่ตัวสูงก่อนจะเบนสายตาไปมองยังด้านหลังของรุ่นพี่

"พะ..พูดเรื่องอะไร! อย่ามาพูดมั่วๆ นะเว้ย!!" คนโดนกล่าวหาตะคอกเสียงดังลั่นด้วยความตกใจ เหงื่อเริ่มผุดขึ้นตามใบหน้าพร้อมยกมือสั่นเทาชี้หน้าเพลงพิณไปด้วย

"ไปเตะของกินของพวกเขาซ้ำยังลบหลู่ ตอนนี้พวกเขากำลังจะมาเอาคืนพี่นะคะ" เพลงพิณยังพูดต่อ

"มึงพูดอะไรไอ้เหี้ย!! มึงมันประหลาด เป็นปีศาจ แม่มด!!"

"ไม่เกินเจ็ดวัน ถ้าพี่และเพื่อนๆ ยังไม่ไปขอขมา พวกเขาจะมาเอาชีวิต"

"มึงมันเป็นแม่มด ประหลาด!! เพราะแบบนี้ไงพวกมึงถึงไม่มีใครคบ พวกมึงมันบ้า!!" รุ่นพี่ที่ในตอนนี้ดูเหมือนคนสติแตก ร้องตะโกนโวยวาย ชี้หน้าทั้งสี่คนด้วยความหวาดกลัวและตกใจ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากโรงอาหารทันที

หนูอัยย์ที่เห็นเพลงพิณส่ายหน้าอย่างปลงๆ สายตามองตามหลังรุ่นพี่คนนั้นไป ก่อนที่เธอจะหันมามองเพื่อนอีกสองคนที่นั่งกอดกันตัวกลมอย่างหวาดกลัวส่งเสียงร้องฮือๆ ออกมาเหมือนจะร้องไห้จนเธอต้องอมยิ้มขำ วันๆ หนึ่งของเธอมักจะมีเรื่องแปลกๆ แบบนี้อยู่เสมอและมันก็ทำให้เธอไม่คิดฟุ้งซ่านถึงคนในใจมากเกินไป

และหลังจากเหตุการณ์ที่โรงอาหารในวันนั้น สามวันต่อมาถึงได้ข่าวว่ารุ่นพี่คนนั้นโดนรถชนอาการสาหัส ซ้ำยังพูดจาเพ้อเจ้อว่าจะมีคนมาพาตัวไปจนครอบครัวต้องพาไปวัด ซึ่งพระท่านก็บอกแบบเดียวกับที่เพลงพิณได้พูดออกไปแบบเป๊ะๆ ทำให้ตั้งแต่วันนั้นจวบจนจบการศึกษาในชั้นมัธยมปลายของหนูอัยย์ทั้งสามปี ผ่านไปอย่างเงียบสงบ ไม่มีคนมาวุ่นวายอีกเลย