LOGIN"หอมจัง"ร่างหนาโอบกอดร่างบางจากทางด้านหลังพร้อมกับหอมแก้มเนียนไปฟอดหนึ่งในระหว่างที่เธอกำลังแต่งตัวอยู่ตรงหน้ากระจกภายในห้องน้ำ "เด็กๆ หลับกันแล้ว"เกยคางลงบนไหล่เนียน "พี่ก็ไปนอนได้แล้วค่ะ" "ไม่เอา"เอ่ยพลางจูบไซ้ซอกคอขาวนวล "เดี๋ยวก่อนสิคะ" "มัวแต่ชักช้าเดี๋ยวลูกตื่นนะ" "ใจร้อนจังนะคะ"
คณากรกับปราภาพรลูกสาวยืนรอปราภัทรสรอย่างใจจดใจจ่ออยู่ตรงหน้าห้องน้ำภายในห้องนอนหลังจากที่เธอหายเข้าไปพร้อมกับที่ตรวจครรภ์ไม่กี่นาที ไม่กี่อึดใจเธอก็เดินออกด้วยใบหน้านิ่งเฉย "เป็นไงบ้าง ไหนขอพี่ดูหน่อย ขึ้นขีดเดียวเหรอ"คณากรเอ่ยถามขึ้น "เฮ้อ พี่มันไร้น้ำยาจริงๆ เลยนะคะ"ปราภัทรสรยังคงซ่อนที่ตรวจคร
ภายในร้านอาหารหรูชื่อดังกลางใจเมืองตกแต่งสไตล์ยุโรปเพิ่มบรรยากาศโรแมนติกด้วยเสียงดนตรีบรรเลงสด ปราภัทรสรในชุดเดรสสายเดี่ยวสีชมพูหวานกำลังนั่งจิบไวน์กับคณากรอยู่ตรงโซฟากว้างพร้อมกับอาหารตรงโซนวีไอพีอย่างมีความสุข "ชอบไหมครับ"เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้น "ค่ะ แก้มมีความสุขมากเลย"ส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่มพร้
"แม่ขอให้ลูกทั้งสองคนมีความสุขมากๆมีหลานให้แม่อุ้มอีกสักคนนะ ส่วนเรื่องปัญหาเล็กๆ น้อยๆในครอบครัวแม่ไม่ห่วงหรอกเพราะแม่รู้ว่าทั้งสองคนจะผ่านมันไปได้เหมือนที่เคยผ่านมา" "ครับ"คณากรรับคำ "ค่ะ"ปราภัทรสรยิ้มรับ "พ่อก็ขอให้ทั้งสองคนรักกันไปนานๆ จับมือกันเอาไว้แน่นๆ ไม่ว่าจะเจอกับปัญหาอะไรก็ตาม พ่อจ
ณ สำนักงานเขตใจกลางเมืองคณากรกับหทัยรัตน์นั่งเคียงข้างกันพร้อมกับมองใบหย่าที่เพิ่งเซ็นเสร็จตรงหน้าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มทั้งคู่ ก่อนที่จะแยกย้ายกัน ทั้งสองคนก็เอ่ยร่ำลากันเพียงเล็กน้อย "ขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยครอบครัวยี่หวา"หทัยรัตน์เอ่ยขึ้น "ครับ" "หวังว่าต่อไปนี้พี่จะมีความสุขในการใช้ชีวิตนะคะ"
หลายวันต่อมา ภายในห้องรับแขกปราภัทรสรกับคณากรกำลังนั่งรับแขกตามเวลาที่ได้นัดหมายกันก่อนหน้านี้ "ไม่น่าเชื่อเลย ว่าเราสองคนจะเป็นพี่น้องกัน"วสันต์เอ่ยเปิดประเด็นขึ้น "ค่ะ แก้มก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน" "มีปัญหาหรือเรื่องอะไรก็บอกพี่ได้ตลอดเลยนะ พี่เต็มใจช่วย" "ขอบคุณมากค่ะ"ปราภัทรสรยิ้มรับ
"อย่าให้ความสำคัญอะไรกับฉันมากเลยค่ะ" "แก้มพี่ว่าให้คุณลุงได้ทำหน้าที่พ่อบ้างเถอะนะ"คณากรเอ่ยขึ้นหลังจากที่อึดอัดมานาน "แต่ว่าแก้ม...." "พี่ขอร้องให้โอกาสคุณลุงเถอะนะ แก้มก็รู้ว่าชีวิตคนเรามันสั้น เมื่อมีโอกาสก็ควรจะคว้าเอาไว้จะได้ไม่ต้องเสียใจทีหลัง เหมือนเวลาของเราสองคนที่เสียไปถึง 5ปี"มือหน
"นี่ครับ"คณากรหยิบรูปในกระเป๋ายื่นไปให้ประจักษ์ "ฤดี!"ทันทีที่ประจักษ์เห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยส่งยิ้มหวานอยู่ในรูปก็อุทานออกมาด้วยความดีใจ "ใช่คนเดียวกันเหรอครับ"คณากรจ้องหน้าประจักษ์ที่มีท่าทางตื่นเต้นดีใจ "ใช่สิ ใช่เลย เป็นคนเดียวกัน"ชายสูงวัยยิ้มกว้าง "จริงเหรอครับ ไม่น่าเชื่อเลย"คณากรยิ้
"อดีตแม่บ้านเหรอคะ"ปราภัทรสรตกใจเมื่อบุคคลที่กำลังเอ่ยถึงมีอาชีพเดียวกันกับแม่ของเธอ "ใช่อดีตแม่บ้านชื่อฤดี" "บังเอิญจังเลยนะคะ ชื่อเหมือนแม่ของแก้มเลย" "พี่ขอยืมรูปแม่แก้มไปให้คุณลุงประจักษ์ดูหน่อยได้ไหม" "เอ่อ จะดีเหรอคะ แค่คนชื่อเหมือนกันคงจะไม่ใช่คนเดียวกันหรอกค่ะ"ปราภัทรสรแอบกังวลใจ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ปราภัทรสรยืนอุ้มปราภาพรมองยายบัวที่มีสายระโยงระยางอยู่ข้างเตียงทั้งน้ำตาโดยมีคณากรกับสายสมรเป็นกำลังใจอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วที่ยายบัวมีอาการทรุดหนักเนื่องจากความดันโลหิตขึ้นสูงจนทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนในส่วนต่างๆ ของร่างกาย ทำให้หมดสตินอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงเหมือนคนนอนหลับ







