08 งานนอกสถานที่

ตื้อดึง ตื้อดึง

เสียงแจ้งเตือนจากโปรแกรมแชตของนับพรดังขึ้นขณะที่กำลังเดินทางไปซื้อของกับเจ้านายที่แสนเอาแต่ใจ เธอหยิบมือถือขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นเพื่อนรักของเธอ

Pearl : ไอ้นับ อยู่ไหนวะ

Pearl : เห็นแต่กล่องข้าว กระเป๋าก็ไม่มี

                                                                                            เจ้านายพาออกมาทำงานนอกสถานที่อะ : NabbNaa

Pearl : งานไรวะ แผนกเรามีนอกสถานที่ตั้งแต่เมื่อไหร่

                                                                                              ไม่รู้เหมือนกัน ไว้กลับไปเดี๋ยวเล่าให้ฟัง : NabbNaa

Pearl : เจ้านายเนี่ยใคร คุณภคิณปะ

                                                                                                        อืม... ใช่ แค่นี้ก่อนนะ น่าจะถึงละ : NabbNaa

                                                                                                  เออ... ข้าวบนโต๊ะอะ แกกินไปเลยนะ : NabbNaa

เมื่อร่ำลากับเพื่อนตัวเล็กเสร็จเรียบร้อยพร้อมทั้งส่งยิ้มหวานให้กับความอยากรู้อยากเห็นของเจ้าของแชตไปหนึ่งที นับพรที่กำลังจัดแจงเก็บมือถือใส่กระเป๋าเพื่อเตรียมตัวลงจากรถแต่กลับถูกมือหนาแย่งไปเสียก่อน

“แฟนเหรอ? ถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขนาดนั้น” ภคิณถามด้วยน้ำเสียงติดจะไม่พอใจ ตั้งแต่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังแล้ว ใครกันทักมาหาเธอเช้าขนาดนี้ ไม่เห็นมีรายงานจากลูกน้องเลยว่าเธอมีแฟน

“เพื่อนค่ะ” เธอตอบเขาสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงปกติ แม้จะไม่เข้าใจว่าเธอทำอะไรให้เขาไม่พอใจก็ตาม ถึงได้มาขึ้นเสียงใส่กันแบบนี้

“ผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ แต่ยิ้มให้เจ้าของแชตขนาดนั้นก็คงไม่พ้น...”

อะไรของเขาเนี่ย ใครจะทักหาเราแล้วยังไงอะ

“นับยิ้มให้เพื่อนไม่ได้เหรอคะ” เธอเอียงคอถามอย่างสงสัย ดวงตากลมโตคู่นั้นมองจ้องเขาทั้งกะพริบตาปริบๆ ท่าทางของเธอมันเป็นไปเองอย่างธรรมชาติไม่ได้ประดิษฐ์แต่อย่างใด

“มันก็ได้ พี่ก็แค่ถาม” ภคิณที่เห็นท่าทางแบบนั้นก็หายหงุดหงิดแทบจะทันที น้ำเสียงอ่อนลงจนตัวเขาเองยังแปลกใจมันจะน่ารักเกินไปแล้ว

เดี๋ยวก็จับฟัดตรงนี้เสียเลย

“เพื่อนผู้หญิงค่ะ ไข่มุกไงคะ” จริงๆ เธอจะไม่บอกเขาก็ได้ แต่ก็ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกไม่อยากถูกเขาเข้าใจผิด จึงยอมบอกออกไป

“อะ แอดพี่ด้วย เอาทุกโปรแกรมที่นับเล่นนั่นแหละแล้วก็เซฟเบอร์พี่ไว้ด้วย” ภคิณส่งมือถือของตัวเองที่ปลดล็อกหน้าจอเรียบร้อยแล้วให้เธอ

“นับมีแค่เฟสกับไลน์นะคะ ปกตินับไม่ค่อยเล่นโซเชียล” เธอบอกไปพลางกดเพิ่มคำขอเป็นเพื่อนในเฟส แอดไลน์และเพิ่มเบอร์โทรเอาไว้ในเครื่องแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเธอกดเบอร์ตัวเองที่เครื่องเขาก็พบว่าถูกบันทึกชื่อไปเรียบร้อยแล้ว

‘หนูนับแล้วตามด้วยอีโมจิหัวใจสีแดงหนึ่งดวง’ นั่นคือชื่อที่เขาบันทึกไว้ เมื่อเสร็จแล้วนับพรจึงส่งคืนเจ้าของไป

เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วภคิณจึงชวนนับพรลงจากรถเพื่อไปซื้อของ

“คุณภคิณจะซื้ออะไรเหรอคะ แล้วนับต้องทำอะไรบ้าง” นับพรเอ่ยถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นว่าเขาพาเธอมาที่ห้างหรูใจกลางเมือง

“พี่จะมาซื้อเสื้อผ้าของผู้หญิงน่ะ นับก็ช่วยเป็นหุ่นให้หน่อยนะ แล้วก็เรียกพี่ว่าพี่ให้ติดปากได้แล้ว” ภคิณตอบไปอย่างไม่ได้คิด เขาหวังเพียงแค่ให้คนสวยของเขายอมลองชุดอย่างว่าง่าย

“ค่ะ พี่คิณ” เธอตอบรับเขาเพียงเท่านั้น อยู่ๆ ใจของเธอก็รู้สึกโหวงแปลกๆ เมื่อรู้ว่าเขาให้เธอมาเป็นหุ่นลองชุดให้กับผู้หญิงของเขา

นี่น่ะหรืองานนอกสถานที่ที่ว่า

“ชุดนี้เป็นไงคะคุณภคิณ” เสียงผู้จัดการประจำร้านร้องเรียกให้ชายหนุ่มละจากหนังสือในมือเพื่อหันมามอง

ภคิณสั่งให้พนักงานหาชุดที่เหมาะกับนับพรมาให้ โดยไม่ต้องสนใจว่าราคาเท่าไร

สายตาคมไล่มองจากด้านล่างขึ้นมาตามระดับสายตา ก่อนจะนิ่งอึ้งไปราวกับถูกสะกด ถึงกับเพ้อออกมาเบาๆ

‘สวย สวยมาก’ จริงๆ แล้วสำหรับภคิณยังไม่มีชุดไหนที่นับพรลองแล้วไม่สวย มีแต่สวยขึ้นทุกชุดที่ลองก็ว่าได้

นี่ขนาดยังไม่แต่งเต็มนะเนี่ย

“ชุดสุดท้ายแล้วนะคะ นับขี้เกียจถอดแล้ว” จะไม่บ่นเลยก็คงไม่ไหว ก็เขาให้เธอลองมาเป็น 10-20 ชุดแล้ว

ทำไมไม่ให้แฟนตัวเองมาลองเองวะ มาลำบากคนอื่นเขาเนี่ย

หลังจากที่เธอทำหน้าที่เป็นหุ่นลองชุดจนเสร็จ เขายังพาเธอไปลองรองเท้า กระเป๋า เครื่องประดับอีกเล็กน้อยแล้วพาเธอไปกินมื้อเที่ยงก่อนจะพาเธอกลับ

นับพรไม่รู้หรอกว่าสุดท้ายแล้วเขาซื้ออะไรไปเท่าไรบ้าง เพราะเธอไม่มีอารมณ์จะสนใจ

เมื่อรถคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดยังที่จอดรถพิเศษสำหรับผู้บริหาร ภคิณรีบคว้าข้อมือบางเอาไว้ก่อนที่เจ้าตัวจะลงจากรถ เขาไม่เข้าใจว่าเธอเป็นอะไรไปอยู่ๆ ก็นิ่งเงียบไม่พูดไม่จามาตลอดทาง เขาถามคำก็ตอบคำ

“เป็นอะไรทำไมไม่พูดไม่จา”

“เปล่านี่คะ คุณภคิณมีงานอะไรให้นับทำอีกหรือเปล่าคะ” ตอนนี้นับพรรู้สึกไม่อยากเห็นหน้าเขาแล้ว

เธออยากขอเวลาไปสงบสติอารมณ์ ไปจัดการกับไอ้ความรู้สึกแปลกๆ นี่ก่อน เธอไม่ชอบอาการแบบนี้เลยจริงๆ

“ก็เห็นๆ อยู่ว่าเป็น” ก็ท่าทางของเธอชัดเจนขนาดนี้จะบอกไม่เป็นได้ยังไง

ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่าเข้าใกล้เธอมากขึ้นแล้ว แต่อยู่ๆ ตอนนี้เธอกลับทำเป็นห่างเหินอีกแล้ว ภายในเวลาไม่ถึงวันนับพรทำเค้ามีหลากหลายอารมณ์มาก

“ถ้าไม่มีงานอะไรแล้ว นับขอตัวนะคะเห็นมุกบอกว่าวันนี้นับมีเคสด่วนเข้ามาน่ะค่ะ” เมื่อพูดจบหญิงสาวจึงบิดข้อมือบางเล็กน้อยให้หลุดจากมือหนาของเขาก่อนจะเปิดประตูรถลงมา

เธอเดินเข้าออฟฟิศไปทันที โดยมีภคิณรีบวิ่งตามมาติดๆ หลังจากดับเครื่องและล็อกรถเรียบร้อยแล้ว

เมื่อทั้งสองคนเดินเข้าออฟฟิศมาก็หลีกไม่พ้นสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นจากเพื่อนพนักงานด้วยกัน ที่จริงนับพรก็ทำใจไว้อยู่บ้างแล้วแต่พอมาได้ยินกับหูแบบนี้ก็อดที่จะรู้สึกไม่ได้

“ไม่ใช่อย่างที่กูคิดใช่ปะ” เสียงของฟ้าเพื่อนร่วมงานคนนึงเอ่ยขึ้นกับเพื่อนที่นั่งข้างกัน

“ก็ไม่แน่หรอกแกเดี๋ยวนี้พวกสวยๆ ใสๆ ฉันเห็นกินเรียบทั้งนั้น” เพื่อนร่วมงานอีกคนชื่อนาว่าต่อ

“แต่นับเขาดูไม่ใช่คนแบบนั้นนะเว้ย แต่ก่อนเห็นมีคนจีบเยอะแยะแต่ก็ไม่เคยเห็นจะเล่นด้วยกับใคร” ฟ้ายังคงไม่เชื่อเพราะที่ผ่านมาฟ้าก็เห็นว่านับพรวางตัวดีมาตลอดแม้แต่แค่เล่นๆ ด้วยก็ไม่เคยเห็น

“ก็คราวนี้ คนนี้ ไม่เหมือนทุกทีไง ทาร์เก็ตสูงกว่าที่คิดแหะ” และคราวนี้เป็นเสียงของหญิงสาวที่ตั้งตนเป็นคู่แข่งคนสำคัญของนับพร

เธอชื่อเมย์เป็นคนที่มีรูปร่างหน้าตาที่สวยงามไม่แพ้กันเธอดูสวยเปรี้ยวแต่นับพรออกไปทางสวยหวานและเธอยังมีผลงานที่ดีไม่ต่างจากนับพรจะต่างกันก็เพียงแค่เธอสนใจแค่ผลประโยชน์ของตัวเองเป็นหลัก

“เบาๆ ดิแก เดี๋ยวเขาก็ได้ยินหรอก” ฟ้าร้องทักทันทีเมื่อเห็นนับพรกำลังจะเดินผ่านไป

“ได้ยินก็ได้ยินดิ ถ้าไม่จริงเดี๋ยวเขาก็มาแก้ข่าวเองแหละ” เมย์พูดย้ำ

“แต่ดูท่าจะจริงว่ะ” คนชื่อนาพูดพลางยื่นหน้าออกไป เมื่อเห็นภคิณเดินกึ่งวิ่งตามนับพรเข้ามา

นับพรที่ได้ยินทุกอย่างแต่ไม่สามารถตอบโต้อะไรในตอนนี้เพราะยังเป็นเวลางาน แต่ถ้าเป็นที่อื่นเธอคงไม่ยอมให้ใครมาพูดว่าเธอแบบนี้แน่

ถึงเธอจะเรียบร้อยในสายตาคนรอบข้างแต่เธอไม่ใช่คนยอมคนขนาดนั้น เธอจึงตัดสินใจเดินผ่านไปเฉยๆ จนถึงโต๊ะแต่ก็ไม่วายที่เจ้านายของเธอยังตามมาหลอกหลอน

“วันนี้กลับยังไง ไม่ได้เอารถมาไม่ใช่เหรอ” ภคิณถามเมื่อเดินเข้ามายืนอยู่ข้างๆ เธอ แล้วก้มหน้าลงมาใกล้ๆ เพื่อให้ได้ยินกันเพียงสองคน

นับพรไม่ชินกับการที่เขาทำสนิทสนมแบบนี้มาตั้งแต่เช้า เปย์หล่อน หวานใส่ ตอนนี้ก็มาทำแสดงตัว

นี่เขาจีบเราอยู่ไหม ทั้งที่มีแฟนแล้วเนี่ยนะ

“รู้ได้ยังไงคะ ว่านับไม่ได้เอารถมา” หญิงสาวเอ่ยเสียงสั่นไหวนิดๆ ใจสั่นระทึกเมื่อคิดเข้าข้างตัวเองไปไกล

“พี่ก็รู้ทุกเรื่องที่อยากรู้นั่นแหละ ตกลงกลับไงคะ” เขาตอบเธอเลี่ยงๆ ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเธอรู้ว่าเขาให้คนตามเธอจะเป็นยังไง

“กลับกับมุกค่ะ คงจะเป็นรถไฟฟ้า”

“งั้นเลิกงานแล้วรอกลับพร้อมพี่ พอดีพี่ต้องไปธุระแถวนั้น เดี๋ยวพี่ไปส่ง” ภคิณยังคงหาเรื่องให้เธอยอมกลับกับเขา

“รู้หรือคะว่านับอยู่ที่ไหน”

“นับอยากให้พี่รู้ไหมล่ะ ถ้าอยากก็ให้พี่ไปส่ง”

แน่นอนว่าเธอเล่นกับเขาไม่ง่ายเลย คำพูดเขาวกมาหาเธอให้ได้อายเสมอ

เอ้า! โยนกลับมาเฉย เอาอีกแล้วทำไมเขาชอบพูดอะไรแบบนี้อีกแล้ว “แต่ถึงอย่างนั้น นับก็ไม่อยากทิ้งเพื่อนอีกนะคะ”

“คุณมุกเดี๋ยวไอ้แทนไปส่ง สรุปไม่ได้ทิ้ง ตกลงตามนี้นี่เป็นคำสั่ง พี่ไปทำงานก่อนนะคะ”

ภคิณตัดสินใจให้เสร็จสรรพ เมื่อพูดจบเขาก็ยกมือมาลูบหัวนับพรหนึ่งทีก่อนจะเดินกลับออกไปโดยไม่รอฟังคำคัดค้านใดๆ

นับพรทำได้แค่อ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยิน เขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่ เข้ามาวอแวกับเธอทำไม มาทำให้ใจสั่นและรู้สึกดีทำไมทั้งที่ก็มีคนของตัวเองอยู่แล้ว แต่แล้วความคิดก็ต้องหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากเพื่อนรัก

“นับ ไปไหนกันมาวะ กลับมาเอาป่านนี้เนี่ย”

“ไปเป็นหุ่นมา” หญิงสาวตอบเสียงติดจะนอยด์ๆ

“หุ่นไรวะ พูดไรของแกเนี่ย” อดที่จะบ่นให้เพื่อนไม่ได้ ยิ่งนับวันยิ่งพูดแปลกขึ้นไปทุกที

“ไว้เดี๋ยวเล่าให้ฟัง ทำงานก่อน” ตอนนี้เธอยังไม่อยากพูดถึงเรื่องเขา

“นี่แกติดฉันกี่เรื่องแล้วเนี่ย อยากรู้แต่ไม่ได้รู้มันหงุดหงิดนะเว้ย” ไข่มุกแอบบ่นเบาๆ ช่วงนี้เธอได้ยินคำนี้จากเพื่อนของเธอบ่อยเกินไปแล้ว

นับพรที่ตอนแรกรู้สึกนอยด์ๆ อย่างบอกไม่ถูกตอนนี้กลับอารมณ์ดีขึ้นมาทันทีที่เห็นท่าทางของเพื่อนรักเพราะมันก็จริงอยากที่เพื่อนเธอว่า แต่ถึงยังไงวันนี้เธอคงต้องหาทางหนีจากเขาให้ได้

เมื่อถึงเวลาเลิกงาน นับพรรีบเก็บของทันทีราวกับลูกหนี้กำลังจะหนีเจ้าหนี้ยังไงยังงั้น

“รีบอะไรขนาดนั้นวะ คุณแทนบอกว่าให้รอไม่ใช่เหรอ” ไข่มุกร้องถามออกมาเมื่อเห็นท่าทางร้อนรนของเพื่อนสาว

“ไม่รอได้ไหมแก ฉันปวดหัวอะ อยากกลับไปกินยานอน” ข้ออ้างที่ดีที่สุดตอนนี้ก็คงจะเป็นอาการที่เธอเป็นประจำจนเพื่อนรักเข้าใจดี

“อ้าวเหรอ แล้วทำไมไม่รีบบอก ปะ เดี๋ยวรถไฟฟ้าคนเต็ม”

ขอโทษที่ต้องโกหกนะมุก

แต่นับไม่อยากกลับกับเขา