09 ไขข้อข้องใจ

สายตาคมจ้องมองเอกสารตรงหน้าพลางเหลือบสายตามองดูนาฬิกาไป ตอนนี้เวลาล่วงเลยไปจนถึง 18.10 น.แล้ว ป่านนี้คนสวยของเขาคงรอแย่แล้ว งานที่เหลือก็ไม่มีอะไรเร่งด่วนมากเขาตัดสินใจเก็บของเลิกงานทันที

“อ้าวเห้ย จะไปไหนยังเซ็นไม่หมดเลย” แทนไทร้องทักทันทีที่เห็นเพื่อนของเขาเตรียมตัวกลับ

“เออ เดี๋ยวเอากลับไปตรวจต่อที่บ้าน ที่เหลือนี่ไม่ด่วนไม่ใช่เหรอวะ”

“ก็เออ แต่ปกติมึงไม่ดองงานนี่หว่า”

“กูไม่ได้ดอง กูแค่จะตรวจให้ละเอียด ว่าแต่มึงบอกนับกับคุณมุกให้รอแล้วปะ”

“เออ ไปบอกแล้ว มึงนี่ติดใจอะไรคุณนับขนาดนี้วะ”

“ติดใจอะไร กูก็แค่…” ภคิณเองที่พยายามคิดหาเหตุผลมาตอบเพื่อนแต่ก็ว่างเปล่า

เขาเองก็คงต้องตอบตัวเองให้ได้ก่อนว่าตอนนี้เขารู้สึกยังไงกับเธอกันแน่

“แค่อะไร มึงรู้ไหมว่ามึงไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน มึงไม่ต้องตอบกูก็ได้ มึงหาคำตอบให้ตัวเองให้ได้ก็พอ”

“เออๆ กูไม่ทำให้เสียงานหรอกน่า ไปเหอะ ทำอย่างกับมึงไม่อยากไปส่งตัวเล็กมึงงั้นแหละ” ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าเพื่อนของเขาสนใจไข่มุกเพื่อนของนับพร แต่ที่ไม่รู้คือสองคนนี้ไปถึงไหนกันแล้ว

สำหรับเขาตอนนี้เขารู้แค่อยากรู้จัก อยากเข้าใจนับพรในวันนี้มากขึ้นกว่าเมื่อวานแบบนี้ไปทุกๆ วัน คนที่เขาแค่เพียงคิดถึงก็ทำให้เขามีรอยยิ้มได้ แต่แล้วรอยยิ้มแห่งความสุขก็หายไปเพราะเธอดื้อกับเขาอีกแล้ว

“ไหนมึงบอกว่าบอกแล้วไง หายแพคคู่เลยเป็นไงล่ะ”

“กูถามไอ้นัยละ มันบอกสองสาวกลับบ้านไปแล้วป่านนี้คุณนับใกล้ถึงบ้านแล้วล่ะ มึงจะเอาไงทำงานต่อไหม” แทนไทต่อสายหาลูกน้องที่ให้คอยตามนับพรทันทีที่ออกมาไม่เจอทั้งสองสาว

“ไม่อะ กูจะไปจัดการเด็กดื้อ มึงกลับเลยก็ได้นะ”

เมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้วทั้งสองก็แยกย้ายกันไป โดยจุดหมายปลายทางของภคิณนั้นอยู่ที่คอนโดฯ ของนับพร เห็นทีเขาต้องจัดการสักหน่อยแล้ว

ติ้งหน่อง ติ้งหน่อง ติ้งหน่อง

เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้น 3 ครั้งติด นับพรที่กำลังนั่งเป่าผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งจึงหันไปมองดูนาฬิกาเล็กๆ ที่ตั้งอยู่หัวเตียงบอกเวลา 21.00 น.

แม้จะแปลกใจเพราะไม่ได้นัดกันไว้แต่เธอก็มั่นใจว่าคงเป็นเพื่อนตัวเล็กของเธอ จึงเดินออกมาเปิดประตูให้ทันทีโดยที่ไม่ได้ส่องตาแมวดูก่อน

“จะนอนนี่เหรอคะ วันนี้มาดึกเชียว” คำทักทายของเธออาจชวนให้คนฟังเข้าใจผิดก็จริง

แต่นั่นเป็นการพูดเล่นกันตามปกติประสาเพื่อนของเธอกับไข่มุก แต่ไม่ปกติกับคนที่ได้ยินในตอนนี้เอาเสียเลย

หญิงสาวที่ยืนอยู่พร้อมชุดนอนบางเบาเป็นเชิ้ตแขนยาวชายกระโปรงยาวไม่ถึงเข่าแอบเว้าด้านข้างจนเห็นเรียวขาสวยพร้อมผ้าเช็ดผมผืนเล็ก มันไม่ได้ดูโป๊อะไรแต่กลับยั่วใจคนที่ยืนอยู่หน้าประตูยิ่งนัก

“รอใครอยู่ เสียใจด้วยนะที่ไม่ใช่คนที่รอ”

ภคิณตอบกลับห้วนๆ ด้วยน้ำเสียงเข้ม ทั้งที่บอกไว้แล้วว่าให้รอกลับกับเขาแต่ออกมาก็ไม่เจอ พอมาหาก็กลับได้รับคำทักทายแบบนี้อีก

เขาไม่รอช้าดันคนตัวเล็กกว่าเข้าห้องพร้อมกดล็อกประตูให้เสร็จสรรพ ค่อยๆ ก้าวเข้าหาเธอช้าๆ

ตอนนี้เขารู้สึกไม่พอใจอย่างมาก เขาไม่คิดว่าจะได้เห็นเธอในชุดวาบหวิว ดูยั่วยวนขนาดนี้เพื่อรอใครที่เขาไม่รู้มาค้างด้วย

“นะ นับคิดว่าเป็นไข่มุก” หญิงสาวละล่ำละลักบอกเขา ตอนนี้คนตรงหน้าเธอสายตาดูน่ากลัวมาก เธอค่อยๆ ก้าวถอยหนีทีละก้าวจนตอนนี้มาสะดุดอยู่ที่ข้างโซฟา

“ไข่มุกเหรอ? ปกติไม่เคยเห็นพูดคะขากันแบบนี้นี่” เขายังคงคาดคั้นเอาคำตอบจากเธอ

“พี่คิณถามอะไรนับ นับก็ตอบตามตรงตลอด แล้วทำไมครั้งนี้นับจะต้องโกหกพี่คิณด้วยละคะ จริงไหมคะ”

นับพรทำใจดีสู้เสือเธอค่อยๆ ตอบเขาอย่างใจเย็น เลือกใช้น้ำเสียงเดียวกับที่ใช้กับลูกค้าขี้โมโห พร้อมกับเอียงคอเล็กน้อยส่งรอยยิ้มหวานจนตาปิด หวังว่าครั้งนี้ก็จะได้ผล

“แล้วทำไมไม่รอกลับพร้อมพี่ละคะ” สุดท้ายเขาก็ใจอ่อน

อีกแล้วเธอทำหน้าแบบนี้อีกแล้ว คงต้องยอมรับกับตัวเองว่าแพ้อะไรแบบนี้ ไม่สิแพ้แค่เธอคนนี้มากกว่า

“นับลืมน่ะค่ะ พอเลิกงานก็คิดแต่ว่ากลัวคนแน่นสถานีแล้วจะต้องรอนานก็เลยรีบกลับ” ครั้งนี้เธอจำเป็นต้องโกหก จะให้บอกเขาได้ยังไงว่าเธอตั้งใจหนีเขา

“แล้วทำไมไม่เป่าผมให้แห้ง ปล่อยไว้แบบนี้เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก มานี่” ภคิณพูดพลางแย่งผ้าผืนเล็กมาเช็ดผมให้ เขาค่อยๆ ขยี้ผมให้เธออย่างเบามือ

ถึงจะอารมณ์ดีขึ้นแล้วแต่ก็ยังอยากรู้เรื่องที่เธอไม่พอใจเขาวันนี้

“แน่ใจนะคะว่าไม่ได้หนีพี่ พี่ทำอะไรให้นับไม่พอใจหรือเปล่า”

“ทำไมนับต้องหนีด้วยละคะ” นับพรที่ตอนนี้เงยหน้าขึ้นมองคนที่เช็ดผมให้เธออยู่

ในหัวมีแต่คำถามว่าทำไม เขาทำแบบนี้ทำไม มาทำให้เธอใจสั่นทำไม มาทำให้หวั่นไหวทำไม เธอไม่อยากยุ่งกับคนมีเจ้าของนั่นเป็นกฎเหล็กของเธอ

“แล้ววันนี้นับโกรธอะไรพี่ละคะ บอกพี่ได้ไหม” เขาถามอย่างคาดหวังในคำตอบ พร้อมกับกดสายตาลงเพื่อมองจ้องเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่เหมือนต้องการบอกเรื่องราวมากมายในสายตาคู่นั้น แล้วเขาต้องทำยังไงล่ะถึงจะได้รู้

“พี่คิณต้องการอะไรจากนับคะ ทำแบบนี้ทำไม” หญิงสาวถามถึงเรื่องที่ค้างคาใจทันที

เธอไม่อยากปล่อยให้เรื่องมันยืดเยื้อไปจนเกินจะแก้ อีกอย่างเธอไม่อยากให้ตัวเองเผลอไผลไปมากกว่านี้แล้ว

“พี่ทำอะไร นับบอกพี่สิ” ภคิณอดสงสัยไม่ได้เพราะเขามั่นใจว่าเขาไม่ได้ทำอะไรเธอเลย

“ที่พี่คิณบอกให้นับรับผิดชอบ นับต้องทำอะไรบ้างและต้องทำถึงเมื่อไหร่บอกได้ไหมคะ” นับพรถามออกมาตรงๆ

“ก็ทำเหมือนที่เราทำกันวันนี้หรืออาจจะมากกว่านี้ในวันต่อๆ ไปและก็ทำตลอดไปนั่นแหละ” เขาตอบตามที่ใจคิดอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่จะต้องหงุดหงิดใจกับประโยคต่อไปของเธอ

“ตลอดไปไม่ได้ค่ะ นับไม่อยากยุ่งกับของของคนอื่น นับเข้าใจผู้หญิงด้วยกันดี นับจะไม่ทำ”

“นับพูดเรื่องอะไร แล้วอะไรของใคร” ตอนนี้เขาอาจจะไม่เข้าใจนิดหน่อย แต่บอกได้เลยว่างงหนักมาก

“ถ้าพี่คิณอยากซื้อของให้แฟน พี่ให้เขามาเลือกเองดีกว่าค่ะ ผู้หญิงเขาไม่ชอบหรอกนะคะที่มีคนมาสวมใส่เสื้อผ้าของตัวเองก่อนที่เจ้าตัวจะได้ใส่น่ะ ไม่มีใครอยากใช้ของร่วมกับคนอื่น แล้วก็พี่ไม่ควรมาวอแวมาอยู่กับนับแบบนี้อีก”

“แล้วทำไมพี่จะมาวอแว มาอยู่กับนับแบบนี้ไม่ได้” เรื่องอื่นเขาเข้าใจแล้วว่าเธอเป็นอะไร แต่เรื่องสุดท้ายนี่สิ ถึงจะเข้าใจได้แต่ก็ไม่ชอบใจอยู่ดี ทำไมเขาจะวอแวจะมาอยู่กับเธอไม่ได้

“พี่คิณมีแฟนแล้ว นับไม่ยุ่งกับคนมีเจ้าของค่ะ และพี่ไม่ควรมาทำให้คนอื่นเขาหวั่นไหวและสับสนแบบนี้ด้วย”

“หึ... คนที่หวั่นไหวและสับสนนี่ หมายถึงนับใช่ปะ” ภคิณยกยิ้มอย่างพอใจ

ตอนนี้เขาหยุดเช็ดผมแล้ว และค่อยๆ เอามือสางผมให้เธอไม่ให้พันกันทุกการกระทำของเขานั้นเบามือเพราะกลัวว่าจะทำเธอเจ็บ

“พี่คิณ นับซีเรียสนะคะ” ทั้งที่เธอคุยเรื่องจริงจังอยู่แท้ๆ ทำไมอยู่ๆ ถึงมาถามจี้จุดเธอแบบนี้ แล้วยังมาทำอะไรให้เธอแบบนี้อีก ที่เธอพูดไปเขาไม่เข้าใจเลยใช่ไหม

“โอเคๆ อย่างแรกเลยนะ พี่โสดยังไม่มีแฟน พี่ไม่มีเจ้าของ อย่างที่สองของที่ลองทั้งหมดวันนี้ของนับ พี่สั่งให้เขาเอามาส่งวันหยุดนี้ นับไม่ได้ใส่ซ้ำใครแน่นอน” เขายกมือขึ้นสองข้างอย่างยอมแพ้ก่อนจะไขข้อข้องใจของเธอ

“ของนับเนี่ยนะ ได้ไงนับแค่เป็นหุ่นให้ตามที่พี่สั่งไม่ได้จะซื้อนะคะนับไม่มีเงินมากขนาดนั้น” หญิงสาวรีบบอกปัดอย่างกังวลใจ เพราะไม่คิดจะรับของจากเขาฟรีๆ

“ฮ่าๆ ฮ่าๆ พี่ก็พูดอยู่ไงว่าพี่ซื้อให้แล้วนับจะต้องจ่ายทำไมคะ” ภคิณอดขำไม่ได้ เธอคิดได้ไงว่าเขาจะยอมให้เธอจ่าย เสียชื่อ ‘ภคิณ ภัคภาคิณภัทร’ หมด

“แล้วพี่จะมาซื้อให้นับทำไม ยกเลิกทันไหมคะ นับขอไม่รับได้ไหมเราไม่ได้เป็น...” เป็นอีกครั้งที่นับพรพูดไม่จบประโยคก็ต้องถูกขัดจากเขาอีกแล้ว นี่เธอพูดไม่น่าฟังขนาดนั้นเลยหรือไง

“พี่ให้คิดก่อนพูดอีกที หรือว่าจะให้พี่ทบทวนความจำไหม” เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนสวยของเขาถึงเข้าใจอะไรยากเย็นขนาดนี้ นี่เขาต้องทำยังไงเธอถึงจะยอมเข้าใจอะไรง่ายๆ สักที

“มะ... ไม่ต้องค่ะ แต่ถึงอย่างนั้นของที่ไปดูวันนี้มันก็แพงเกินไปอยู่ดี นับรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ” เธอพูดไปตามความรู้สึกจริงๆ เกิดมาไม่เคยมีใครซื้อของแพงขนาดนี้ให้เธอมาก่อน

“รับไปเถอะมากกว่านี้พี่ก็ซื้อให้ได้ แต่ถ้านับไม่รับพนักงานที่จะมาส่งของให้นับจะมีปัญหาได้นะ และพวกเขาจะกลับไม่ได้จนกว่าจะส่งของถึงมือลูกค้า”

ภคิณไม่เคยต้องมานั่งหว่านล้อมให้ใครรับของจากเขามาก่อน เขาไม่คิดเลยว่าจะมีคนแบบนี้จนมาเจอเธอ

“ครั้งนี้ครั้งเดียวนะคะ” สุดท้ายก็คงต้องยอมรับของจากเขาเพราะไม่อยากให้คนอื่นเดือดร้อนไปด้วย

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยววันเสาร์พี่จะมาเช็กของว่าครบตามที่สั่งไหมนะ” และแล้วเขาก็หาเรื่องมาหาเธออีกจนได้

“อ๊ะ... เสาร์นี้เหรอคะ ไม่ได้ค่ะนับไม่อยู่ นับต้องกลับไปงานวันเกิดหลาน” นับพรเกือบลืมงานวันเกิดหลานคนเล็ก เธอพลาดงานนี้ไม่ได้ด้วย

“งั้นถ้าพี่จัดการเรื่องนี้ให้ได้ นับต้องให้พี่ไปงานวันเกิดหลานด้วยโอเคไหม” ยังไงช่วงนี้เขาก็อยากใช้เวลาอยู่กับเธอให้มากที่สุดเพื่อที่เขาจะหาคำตอบให้ตัวเองได้เร็วขึ้น

ตอนนี้เขาก็ไม่รู้หรอก ว่าที่เป็นอยู่คือรัก คือชอบหรือเปล่า ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเร็วไปหรือช้าไป เขาก็แค่ทำทุกอย่างไปตามความรู้สึกตัวเองเท่านั้น

“พี่จะไปทำไมคะ งานวันเกิดเด็กเล็กเองค่ะ ไม่ได้จัดใหญ่โตอะไรอีกอย่างพี่ก็ไม่รู้จักใครเลยนะคะ” อีกแล้วเขาเอาตัวเองเข้ามาอยู่ในชีวิตเธออีกแล้ว เธอควรทำยังไงต่อไปดีกำแพงในใจเหมือนมันจะค่อยๆ ลดลงนั่นยิ่งทำให้เธอกลัว

“นั่นแหละยิ่งต้องไป สรุปตามนี้ ปะดึกแล้วไปนอนเถอะ” ชายหนุ่มพูดพลางจูงมือนับพรหันมองหาเล็กน้อยเพราะไม่เคยมา ก่อนจะเดินไปทางห้องนอนทันทีที่หาเจอ

“แล้วพี่จะไปไหนคะ ประตูห้องอยู่ทางนู้นค่ะ” นับพรขืนตัวไว้ให้เขาหยุดเดิน แล้วชี้ไปยังประตูทางออกของห้อง

“วันนี้มันดึกมากแล้ว และพี่ก็เหนื่อยมากด้วย ขับกลับไม่ไหวหรอกคืนนี้พี่นอนที่นี่แหละ”