07 ทานข้าวเช้ากันนะ

ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ

เสียงนาฬิกาปลุกจากมือถือที่วางอยู่ข้างหัวเตียงดังขึ้นตามเวลาที่ตั้งไว้บอกเวลาตี 05:30น.

“อือ อื้อ ขออีก 5 นาทีไม่ได้เหรอ” หญิงสาวบ่นงอแงกับตัวเอง

เธอบิดขี้เกียจนิดหน่อยก่อนจะเอื้อมมือไปปิด แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เธอต้องเดินทางเองด้วยรถไฟฟ้า

นอนคิดภาพตามไปว่าถ้าออกสายกว่านี้จะต้องต่อแถวคดเคี้ยวเป็นงูอยู่ชั้นล่างเนื่องจากจำนวนผู้โดยสารที่แน่นขนัดในช่วงเวลาเร่งด่วนยังไม่รวมถึงคนในขบวนรถที่แออัดยัดเยียดเบียดเสียดกันแทบจะรวมร่างได้เลย

นับพรรีบลุกพรวดขึ้นแทบจะทันทีเพื่ออาบน้ำแต่งตัว เธอเสียเวลากับเรื่องนี้ไม่นานมากนักก็พร้อมที่จะออกเดินทางเพื่อไปทำงาน ใช้เวลาเดินทางประมาณหนึ่งชั่วโมงก็ถึงที่ทำงานซึ่งเร็วกว่าเวลาปกติที่เธอขับรถมาเอง

“วันนี้ยังไม่มีใครเปิดไฟเลยแฮะ สงสัยวันนี้จะมาถึงคนแรก” แม้ปกตินับพรจะมาถึงออฟฟิศเช้ามากๆ แต่ไม่ใช่ว่าเธอจะเป็นคนแรกทุกครั้ง

เธอเปิดไฟตามทางเข้ามาบางส่วนเฉพาะแถวๆ บริเวณโต๊ะของเธอก่อนแล้วก็จะปัดๆ ถูๆ ทำความสะอาดโต๊ะทำงาน เปลี่ยนน้ำในแจกันดอกไม้ของเธอเหมือนทุกวันก่อนที่จะเข้าไปทานอาหารเช้าที่แวะซื้อมาจากข้างทางก่อนขึ้นตึก

แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรเสร็จนับพรก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อมีมือหนามาจับแขนของเธอทั้งสองข้างทางด้านหลัง

เธอกรีดร้องอย่างสุดเสียงพร้อมหลับตาปี๋ ก่อนจะหันกลับมาแล้วง้างมือสวยที่ถือผ้าเช็ดโต๊ะขึ้นมาฟาดใส่สิ่งที่อยู่ตรงหน้า

ในวินาทีแรกนับพรคิดว่าสิ่งนี้คือสิ่งลี้ลับที่เธอกลัวมากกว่าที่จะเป็นคนด้วยกัน เพราะทั้งห้องตอนนี้มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น

“กรี๊ดๆ ไป! ออกไปนะ กรี๊ด!” และก่อนที่สมองของเธอจะเตลิดไปไกลกว่านี้ ก็ได้ยินเสียงร้องจากคนตรงหน้าพร้อมมือหนาที่คว้าข้อมือของเธอไว้

“โอ๊ย! นี่คุณ หยุดก่อน นี่ผมเอง ภคิณ” ภคิณรีบร้องบอกหญิงสาวตรงหน้าที่ฟาดมือพร้อมผ้าขี้ริ้วผืนเล็กไปมาตรงหน้าเขาจึงจับข้อมือบางเอาไว้

“คุณภคิณ เอ่อ ขะ ขอโทษค่ะดิฉันไม่คิดว่าจะมีคนน่ะค่ะ เห็นยังไม่มีใครมา” หญิงสาวรีบเอ่ยขอโทษขอโพยพร้อมทั้งพยายามอธิบาย

“แล้วไอ้ที่คุณตีๆ ไล่ให้ไปน่ะคุณไล่อะไร อย่าบอกนะว่า...” ชายหนุ่มพูดแล้วเว้นท้ายประโยคไว้แล้วมองซ้ายทีขวาทีให้นับพรคิดต่อเอง

“กะ ก็ไล่ไปเรื่อยแหละค่ะ ว่าแต่คุณภคิณต้องการอะไรหรือเปล่าคะ คือตอนนี้ยังไม่มีใครมานะคะ แต่ฝากเรื่องไว้กับดิฉันก่อนได้ค่ะ” นับพรถามถึงความต้องการของเจ้านายทันที

โดยปกติแล้วระดับผู้บริหารจะอยู่ที่ชั้นบนสุดของตึกซึ่งแม้แต่ลิฟต์ที่จะใช้ขึ้นไปก็ยังเป็นคนละโซนกันกับพนักงานทั่วไป

“พอดีผมจะเดินไปในห้องครัวน่ะ ผ่านมาเห็นคุณยืนอยู่เลยกะจะแวะมาทักทายสักหน่อยไม่คิดว่าจะขวัญอ่อนขนาดนี้นะครับ” แม้จะบอกคนสวยตรงหน้าไปแบบนั้นแต่ที่จริงแล้วไม่ใช่เลย

เขารู้อยู่ก่อนแล้วว่านับพรมาออฟฟิศแล้ว เพราะก่อนนี้ลูกน้องที่เขาสั่งให้คอยตามนับพรนั้นแจ้งมาว่านับพรกำลังออกจากห้องคาดว่าจะตรงไปที่ทำงานเขาจึงรีบอาบน้ำแต่งตัวออกมาทันที

“มาในครัวที่ชั้นนี้นี่หรือคะ” หญิงสาวทำหน้างงสงสัยในสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่จึงหลุดปากถามออกไป

เท่าที่เธอรู้มาผู้บริหารระดับเขาไม่ได้อยู่ที่ชั้นนี้ และจะมีห้องทำงานที่เป็นส่วนตัวซึ่งจะมีทั้งห้องพักรับรองห้องครัวและห้องน้ำอยู่แยกกับพนักงานทั่วไปอย่างชัดเจน แล้วทำไมเขาถึงต้องมาถึงที่นี่

“แปลกใจอะไรผมก็อยู่แผนกนี้เหมือนกันนะ ทำไม? ผมจะมาใช้ครัวที่นี่ไม่ได้หรือ” เขาถามออกไปเมื่อเห็นใบหน้าสวยทำหน้าตาสงสัยอย่างเห็นได้ชัดก่อนที่จะไขข้อข้องใจของเธอต่อ

“ผมมีห้องทำงานที่ชั้นนี้ด้วย แล้วช่วงนี้ผมก็ต้องเข้ามาดูงานที่นี่บ่อยๆ เลยตั้งใจว่าจะใช้ห้องทำงานที่ชั้นนี้”

“อ๋อออ ค่ะ” แม้จะงงๆ อยู่บ้างแต่เธอก็เคยเห็นห้องว่างอีกฝั่งที่ไม่เคยใช้งานอะไรมาก่อนจึงเข้าใจ

 “ว่าแต่คุณเถอะมาทำงานเช้าจังนะครับแล้วนี่ทานอะไรมาหรือยัง” เขาถามถึงมื้อเช้าทันทีเพราะเขาเองที่รีบมานอกจากจะอยากเห็นหน้าเร็วๆ แล้วก็หวังจะได้ทานมื้อเช้ากับเธอด้วย

“ก็มาเวลานี้ปกติค่ะแล้วก็กำลังจะ... เอ่อทานเรียบร้อยแล้วค่ะ” หญิงสาวเอ่ยแก้ในตอนท้ายทันทีที่นึกขึ้นมาได้ว่าเขากำลังจะไปใช้ครัว เธอเลยอยากเลี่ยงที่จะต้องอยู่กับเขาสองต่อสอง

“เป็นเด็กเป็นเล็กโกหกไม่ดีนะคะ” เขาทักท้วงทันทีเมื่อหันไปเห็นกล่องข้าววางอยู่บนโต๊ะ

“เอ่อ... คือ” นับพรหน้าเหวอทันทีที่ถูกจับได้

“ทำไมชอบหนี กลัวผมเหรอ” ภคิณอดที่จะถามไม่ได้ ก็เห็นๆ อยู่ว่าเธอพยายามหนีเขาตลอด

“ขอโทษค่ะ แต่...” ทั้งที่หาเหตุผลได้มากมายที่จะปฏิเสธแต่กลับไม่กล้าพูดไป

“ไม่แต่แล้วคุณ ไปเถอะผมหิวข้าว” ชายหนุ่มตัดสินใจให้เสร็จสรรพไม่รอคำตอบจากเธอแล้ว

ภคิณฉวยข้อมือบางออกแรงดึงเบาๆ เพื่อให้เธอเดินตามมา นับพรที่ไม่รู้จะปฏิเสธยังไงก็ทำได้แค่รีบคว้ากระเป๋าเป้ใบโปรดแล้วเดินตามแรงจูงจากเขาไป

จนเมื่อถึงลานจอดรถ “เราไม่ได้จะไปทานที่ร้านอาหารข้างตึกหรือคะ” เป็นนับพรที่เอ่ยถามเมื่อเขาเปิดประตูรถให้เธอ

“คนมันเยอะน่ะคุณ มันคุยกันไม่ถนัดไว้คราวหน้าผมให้คุณเลือกดีไหม”

เขาตอบเธออย่างกับเป็นเรื่องปกติว่าเธอกับเขายังต้องไปกินข้าวด้วยกันอีกบ่อยๆ อย่างนั้นแหละ

“แต่นี่ใกล้เวลาเข้างานแล้วนะคะ” หญิงสาวยังคงกังวลว่าจะกลับมาเข้างานไม่ทัน

“เดี๋ยวผมแจ้งคุณปลาเองว่าวันนี้ผมให้คุณมาช่วยงานผมข้างนอก แบบนี้โอเคมั้ย” ภคิณบอกเพื่อหวังให้หญิงสาวสบายใจว่าตัวเองจะไม่ถูกปรับเป็นสายหรือขาดงาน

ทว่านับพรกลับจริงจังกับสิ่งที่เขาบอก “แต่แผนกเราไม่มีทำงานนอกสถานที่นี่คะ”

“ผมเพิ่งเพิ่มเข้ามาน่ะ” เขาตอบกลับไปแบบไม่จริงจัง เพราะเพียงแค่ล้อเธอเล่นเท่านั้น

“เขาไม่มีประกาศแจ้งหรือคะ”

“เดี๋ยวก็คงประกาศแหละ”

“แล้วดิฉันได้มาอยู่ทีมนอกสถานที่ด้วยเหรอคะ”

“เป็นหนูจำไมหรือคะ ขี้สงสัยจังนะเราอะ” ชายหนุ่มพูดพลางเอื้อมมือไปขยี้หัวของเธออย่างเอ็นดู ไม่คิดว่าคนสวยของเขาจะจริงจังกับงานมากขนาดนี้

และแน่นอนแม่หนูจำไมที่ชอบคุยกับหัวไหล่ตัวเอง แถมแพ้ความอ่อนหวานเช่นเธอ ก็หน้าแดงระเรื่อ หวานชื่นในอกแปลกๆ

สงสัยนักว่าทำไมภคิณยังคงวางตัวปกติกับเธอได้ ขณะเดียวกันก็อ่อนหวานกับเธอได้มากแบบนี้ด้วย

ทำตัวไม่ถูกแล้วนะ

เมื่อมาถึงจุดหมายปลายทาง ก็มีพนักงานมาเปิดประตูให้ทั้งสอง

นับพรรู้สึกแปลกกับการต้อนรับอย่างดีจากพนักงานของโรงแรม เพราะไม่ว่าเขาจะย่างกรายไปที่ไหนพนักงานทุกคนต่างโค้งคำนับให้พร้อมกับอำนวยความสะดวกทุกอย่าง

เธอแอบเห็นพนักงานบางคนท่าทางเหมือนเกร็งๆ ไม่กล้าแม้แต่จะมองเขาด้วยซ้ำ และเมื่อภคิณบอกถึงความต้องการในการเข้ามาครั้งนี้พนักงานก็รีบกจัดการให้ทันที

เช้าที่บรรยากาศดีๆ แบบวันนี้ ภคิณอยากให้คนสวยของเขาได้มากินลมชมวิวรับบรรยากาศจากชั้นดาดฟ้าของโรงแรมตัวเอง ซึ่งนับว่าเป็นอีกหนึ่งแลนด์มาร์กที่มีวิวที่ดีที่สุดและเป็นส่วนตัวที่สุด

หากว่าต้องการจะมาใช้บริการที่นี่ลูกค้าก็ต้องจ่ายไม่น้อย

“รสชาติอาหารไม่ถูกปากหรือนับ เปลี่ยนไหมคะ” เขาเอ่ยถาม

คะอีกแล้ว

เธอคงทานลงหรอก เขาเล่นเอาความหวานมาถมเสียขนาดนี้

“เปล่าค่ะอาหารอร่อยมากค่ะ แต่... พอดีดิฉันยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”

จริงอย่างที่เธอว่ารสชาติอาหารเรียกว่าอร่อยมากอย่างที่ไม่เคยได้ลิ้มรสมาก่อน หากแต่บรรยากาศตอนนี้ต่างหากที่มันทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ จนกินอะไรไม่ลง

ใครใช้ให้เขามองจ้องเธออยู่ตลอดแบบนั้นเล่า แถมสายตาที่เขาใช้มองก็เร่าร้อนจนราวกับจะติดไฟ ไหนจะที่นั่งที่สุดแสนจะโรแมนติกนี่มันอะไรกัน แล้วแบบนี้เธอจะกินอะไรลงได้ยังไง

“คุณพักอยู่แถวๆ ออฟฟิศเหรอถึงได้มาเช้าขนาดนี้” ภคิณเอ่ยชวนคุยอย่างเป็นธรรมชาติเพื่อทำลายความอึดอัดในใจหญิงสาว

เพราะจริงๆ เขาก็รู้เรื่องเธอทุกอย่างผ่านลูกน้องอยู่แล้ว นับแต่วันที่เจอกันวันอบรม

“ดิฉันต้องมาเช้าเพราะอยู่ไกลมากต่างหากค่ะ” เธอตอบเขาตามตรง

“คุณไม่มีชื่อเล่นหรือ” อยู่ๆ เขาก็รู้สึกไม่ชอบเลยที่นับพรแทนตัวเองว่าดิฉันเหมือนเธอพยายามรักษาระยะห่างจากเขาอยู่ตลอดเวลา

“คะ?” นับพรงงในคำถาม เพราะก่อนนี้เขายังเรียกชื่อเล่นเธออยู่เลย

“ก็เห็นชอบแทนตัวว่าดิฉันอย่างนั้น ดิฉันอย่างนี้ ก็นึกว่าไม่มีชื่อเล่น”

“แต่มันก็เป็นสรรพนามที่ถูกต้องและก็สุภาพระหว่างเรานี่คะ”

“ไม่นะ ผมไม่เคยเห็นผัวเมียคู่อื่นพูดกันแบบนี้เลย เคยได้ยินแต่ เตงเค้า อ้วน ที่รัก เบบี้ หรือถ้าอายุห่างกันแบบคู่เราก็เป็นพี่กับหนูไหม ผมได้หมดนะยกเว้นมึงกูอะ”

“แต่เราไม่ใช่...” นับพรที่กำลังจะแย้งในความสัมพันธ์ก็ถูกขัดอีกแล้ว

“อะ อะ นี่คุณอย่าบอกนะว่าจะไม่รับผิดชอบผมอะ” ภคิณรีบย้ำถึงเรื่องที่บอกให้เธอรับผิดชอบเขาทันที

“แล้วคุณภคิณจะให้ดิฉันรับผิดชอบยังไงคะ” เป็นอีกครั้งที่นับพรรู้สึกว่าวันไนท์สแตนด์ไม่ง่ายอย่างที่คิด แค่อยากทำลูกครั้งเดียวเองทำไมถึงเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้

“อย่างแรกเลยเรียกพี่ว่าพี่แล้วแทนตัวเองว่าหนู” เขาอยากได้ยินเธอแทนตัวเองว่าหนูสักครั้งมันคงน่าเอ็นดูไม่น้อย

“นับค่ะ ขอแทนตัวเองด้วยชื่อนะคะ” เธอบอกพร้อมส่งสายตาอ้อนวอน

การที่จะต้องเรียกเขาว่าพี่มันก็น่าจะสร้างปัญหาในอนาคตให้เธอมากพอแล้ว ยิ่งถ้าต้องแทนตัวเองว่าหนูอีกเธอคงไม่พ้นเป็นอีหนูของเขาในสายตาคนอื่นแน่ๆ

“งั้นเดี๋ยวกินเสร็จแล้วนับไปช่วยพี่เลือกของหน่อยนะคะ วันนี้เลขาพี่ไม่ว่างน่ะ” ภคิณคิดหาข้ออ้างชักจูงให้คนสวยของเขาอยู่กับเขาให้นานที่สุด

ที่จริงวันนี้ภคิณบอกแทนไทแล้วว่าจะไม่เข้างานทั้ง 2 ที่เลย เพราะเขาตั้งใจจะทำความรู้จักกับนับพรให้มากขึ้น การให้คนตามสืบหรือจะสู้เข้ามาสัมผัสด้วยตัวเองไปเลย

“แล้วงานนอกสถานที่ที่บอกละคะ” นับพรยังคงจริงจังกับงานอยู่เพราะเขาบอกเธอว่าจะให้ไปทำงาน

“ก็นี่ไงคะ เดี๋ยวพี่พาไปทำงาน”