ข้าวเก่า ปลาเน่า(1)

“คิดยังไงอยากมานอนกับพ่อ เพิ่งต่างงานยังไม่ถึงอาทิตย์เลย หรือว่าเป็นเพราะข่าวของคุณสิบทิศวันนี้”

ณดลเอ่ยขึ้นขณะถือจานกับข้าวที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ ออกมาวางบนโต๊ะอาหาร กิรณาส่ายหน้าเบา ๆ ปฏิเสธทั้งที่มันเป็นเรื่องจริงก็ตาม เธอไม่อยากเปิดเผยความรู้สึกของตัวเองออกไป

“เปล่าหรอกค่ะ กิ๋วแค่ไม่ชินกับบ้านหลังนั้นค่ะ นอนไม่หลับเท่าไร”

“แน่ใจเหรอกิ๋ว”

ณดลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวลใจ สายตาของคนเป็นพ่อมองลูกสาวคนเล็กด้วยความห่วงใย

“เพราะสีหน้าลูกมันฟ้องพ่อทุกอย่างเลยนะ ไม่ต้องมาโกหกพ่อหรอกว่านอนไม่หลับ มันต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่บ้านหลังนั้นแน่ ๆ”

กิรณาเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะฝืนส่งยิ้มบาง ๆ ออกไป เธอไม่อยากให้ผู้เป็นพ่อต้องมารับรู้ความเจ็บปวดที่เธอแบกรับอยู่ตามลำพัง

“ก็ใช่สิพ่อ”กิรณาตอบสั้น ๆ ทั้งที่ในใจเจ็บแปลบขึ้นมา

“กิ๋วบอกแล้วไงคะว่ากิ๋วแค่ยังไม่ชินกับบรรยากาศที่นั่น บ้านหลังใหญ่โตเกินไป กิ๋วเลยรู้สึกเกร็งและนอนไม่ค่อยหลับค่ะ”

หญิงสาวไม่อยากต่อความยาวความยืดในเรื่องนี้ให้มากความ เธอจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของคนเป็นพ่อทันที

“ว่าแต่ ... พี่ติวติดต่อกลับมาบ้างไหมคะพ่อ”

ณดลชะงักมือที่กำลังจะตักข้าว สีหน้าของชายสูงวัยวูบลงทันที ความอ่อนโยนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยรอยย่นบริเวณหน้าผาก

“ไม่เลย ไม่ติดต่อกลับมาสักครั้ง มันจะติดต่อกลับมาหรือไม่ก็เรื่องของมัน คนเห็นแก่ตัวอย่างนั้น พ่อไม่อยากจะพูดถึง ไม่อยากคุยด้วยแล้ว นึกอยากจะทิ้งภาระไว้ให้น้องก็ทิ้งไปเฉย ๆ”ณดลพูดต่อด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองและเต็มไปด้วยความเจ็บใจ

กิรณารู้สึกจุกอยู่ในอกไม่น้อย เมื่อเห็นความโกรธของคุณพ่อ เธอรีบวางช้อนตักข้าวลงบนโต๊ะอาหาร ก่อนจะเอ่ยปลอบใจผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“อย่าพูดแบบนั้นสิคะคุณพ่อ พี่ติวเขาก็แค่อยากใช้ชีวิตอิสระกับคนที่เขารักเท่านั้นเองค่ะ พี่ติวไม่อยากถูกจับคลุมถุงชนมาเป็นเมียขัดหนี้ใครก็เท่านั้น กิ๋วเข้าใจพี่ติวนะคะ”

กิรณาพูดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ ณดลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความรู้สึกผิด เขามองหน้าลูกสาวคนเล็กที่แสนดีของเขา

“แต่กิ๋วเองก็ไม่ได้อยากเป็นเมียขัดหนี้เหมือนกันนี่ลูก มันเป็นความผิดของพ่อเองที่ไปกู้หนี้ยืมสินเขามาลงทุน จนเกือบจะโดนยืดบ้าน ทำให้ลูก ๆ ทั้งสองคนต้องมาเดือดร้อนรับกรรมแทนพ่อ”

กิรณาเห็นว่าผู้เป็นพ่อกำลังโทษตัวเองอยู่ เธอก็รีบเอื้อมไปจับมือหยาบกร้านของพ่อเอาไว้ด้วยความห่วงใย

“อย่าโทษตัวเองเลยค่ะพ่อ ไม่มีใครอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้นหรอกค่ะ พ่อทำเพื่อครอบครัว กิ๋วเต็มใจทำเพื่อพ่อและครอบครัวของเรา เรื่องมันผ่านไปแล้ว เรามองไปข้างหน้าดีกว่านะคะ”

กิรณาพูดด้วยรอยยิ้มปลอบโยน ณดลพยักหน้ารับคำของลูกสาวด้วยความซาบซึ้งใจ ในขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่นั้น เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนา หญิงสาวย่นคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย แต่ลึก ๆ ก็มีความหวังขึ้นมาว่าอาจจะเป็นพี่สาวที่กลับมาบ้านแล้ว

“ใครมาคะ หรือว่าจะเป็นพี่ติว เดี๋ยวหนูไปดูให้ค่ะ”

หญิงสาวพูด้วยรอยยิ้มเจื่อน ๆ ทว่าดวงตากลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง ปกติแล้วบ้านหลังนี้แทบจะไม่มีใครอยากคบค้าสมาคมด้วยเท่าไรนัก เพราะเพื่อนบ้านนต่างรู้ดีว่าบ้านหลังนี้มีแต่หนี้สินรุงรัง การที่มีคนมา

กดกริ๊งประตูรั้วจึงถือเป็นเรื่องผิดปกติเกินไป

กิรณารีบวางช้อนลงบนจาน แล้วลุกพรวดพราดวิ่งออกไปด้วยรอยยิ้มกว้างที่แต้มอยู่บนใบหน้าจิ้มลิ้ม เธอคิดว่าติวราอาจจะทนคิดถึงพ่อและน้องสาวอย่างเธอไม่ไหวจนต้องกลับมา

แต่ว่าเมื่อกิรณาเปิดประตูรั้วออกไป รอยยิ้มกว้างที่ค้างอยู่บนหน้าก็ค่อย ๆ หุบลงอย่างช้า ๆ จนหายไปจนหมด เมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่คนเป็นพี่สาวอย่างที่คิดเอาไว้ แต่กลับเป็นร่างสูงของสิบทิศ สามีที่เธอเพิ่งจะหนีมาหมาด ๆ

สิบทิศยังอยู่ในชุดสูทที่ใส่ไปทำงานเมื่อเช้า เขายืนกอดอกมองหน้าเธอด้วยสายตาเย็นชา แถมยังดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

“ทำไมเห็นหน้าฉัน แล้วเหมือนเห็นผีหรือไง ที่หนีกลับมาบ้านพ่อเธอแบบนี้ คงคิดจะเรียกร้องความสนใจจากฉันใช่ไหม”

กิรณาที่อารมณ์กำลังเปราะบางอยู่แล้วถึงกับเผลอกรอกตามองบนด้วยความเหนื่อยใจ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความระอาต่อความคิดเข้าข้างตัวเองของเขา