ข้าวเก่า ปลาเน่า(2)

ชายหนุ่มทำหน้าแปลกใจ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนเจ้าเนื้อ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที

“นี่เธอ ... ถอนหายใจใส่ฉันเหรอ” สิบทิศถามเสียงเข้ม รังสีความดุดันแผ่ออกมาจากตัวเขาจนกิรณาต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

“ใช่ค่ะ กิ๋วถอนหายใจใส่พี่สิบทิศนั่นแหละ อุตส่าห์หนีกลับมาบ้านเพื่อความสบายใจแล้ว ยังจะตามมาทำไมอีกคะ”กิรณาตอบกลับด้วยน้ำเสียงประชดประชันแบบที่ปกติเธอไม่เคยทำ

“ก็คุณย่าให้มาตาม ... ไม่สิ ให้มานอนที่นี่สักคืน เออ ... ก็นั่นแหละเป็นคำสั่งของคุณย่า ”

สิบทิศตอบเสียงกระด้าง ๆ แม้เขาจะไม่อยากยอมรับ แต่คำสั่งของผู้เป็นย่าทำให้เขาไม่มีทางเลือกอื่น เลยจำใจต้องมา

พูดจบสิบทิศก็ถือวิสาสะเบี่ยงตัวหลบคนเจ้าเนื้อ  แล้วก้าวเท้าเดินดุ่ม ๆ เข้าไปในตัวบ้านทันที โดยไม่รอเจ้าของบ้านเชิญเสียก่อน

ณดลซึ่งนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร เห็นว่ามีคนเดินเข้ามาในบ้าน เขารีบลุกขึ้นต้อนรับด้วยความแปลกใจ ทว่าสิบทิศกลับยกมือไหว้

“สวัสดีครับคุณลุง ผมจะมาขอค้างที่นี่กับกิ๋วคืนหนึ่งนะครับ”สิบทิศเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ราวกับว่าการมาขออาศัยบ้านคนอื่นเป็นเรื่องปกติในชีวิตเขา

ณดลเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ สายตาของชายสูงวัยมองสลับระหว่างสิบทิศกับลูกสาวของตนที่เพิ่งเดินตามหลังเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“คุณย่าให้เขามานะคะพ่อ ให้มาค้างที่นี่คืนหนึ่ง”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ณดลก็พยักหน้ารับรู้และเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดทันที ใบหน้าที่เคยเคร่งเครียดของคนเป็นพ่อผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“อ๋อ เป็นแลบนี้นี่เอง เชิญตามสบายนะครับคุณสิบทิศ”ณดลเอ่ยต้อนรับอย่างสุภาพตามมารยาทของเจ้าของบ้าน ก่อนจะหันไปทางลูกสาวคนเล็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“กิ๋ว มัวยืนทำอะไรอยู่ทำไมล่ะลูก ไปตักข้าวมาเพิ่มให้พี่เขาสิลูก”

“อาหารบ้านกิ๋วอาจจะไม่หรูหราเหมือนที่บ้านของพี่ แต่ก็น่าจะพอทานได้”

กิรณาพูดเสียงอ่อย ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงแค่พยักน้ารับรู้ เขาไม่ใช่คนกินยากอะไร ขอแค่อาหารไม่ประหลาดเกินไปก็กินได้หมดแหละ

หลังจากที่กินข้าวและจัดการล้างถ้วยจานทุกอย่างเสร็จแล้ว กิรณาก็เดินนำหน้าไปยังห้องนอนของตัวเอง โดยมีคนตัวโตเดินตามหลังมาติด ๆ

“ห้องกิ๋วแคบไปหน่อยนะคะ คืนนี้พี่สิบทิศนอนบนเตียง เดี๋ยวกิ๋วไปนอนห้องรับแขกเอง”

“ไม่ต้อง นอนบนเตียงด้วยกันนั่นแหละ ทำอย่างกับเราไม่เคยนอนเตียงเดียวกัน ขืนปล่อยให้เธอไปนอนห้องรับแขก ไม่คิดบ้างเหรอว่าพ่อเธอจะมองฉันยังไง”

กิรณาเหลือบมองเขาแล้วพยักหน้าเบา ๆ สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นห่วงตัวเอง ไม่เคยคิดเป็นห่วงเธอสักครั้ง ก็อย่างว่าเมียล้างหนี้ อย่างมากก็แค่ได้นอนร่วมเตียง จะหวังให้ได้รับการทะนุถนอมคงไม่ได้

หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอเพียงแค่หมุนตัวเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำเพื่อสำรวจความเรียบร้อย อุปกรณ์อาบน้ำถูกจัดวางไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย ทั้งแชมพู สบู่เหลว และผ้าขนหนูสีขาวถูกเตรียมไว้บนชั้น

สิบทิศที่ก้าวตามเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังมองเลยไปเห็นเครื่องใช้เหล่านั้น รอยยิ้มบางก็ผุดขึ้นที่มุมปากหยักโดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัว เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าผู้หญิงที่ไม่ได้ตั้งใจจะแต่งงานด้วย และมักจะทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่เสมอ จะเป็นคนที่ใส่ใจรายละเอียดในเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้

“ข้าวของเครื่องใช้เตรียมไว้เสร็จสรรพเลยนี่ นึกว่าต้องใช้สบูก้อนเสียแล้ว”

กิรณาสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองเขาด้วยความประหม่า

“กิ๋วเตรียมไว้ให้แล้วค่ะ ถ้าขาดเหลืออะไร พี่สิบทิศบอกได้เลย

นะคะ”

ชายหนุ่มพยักหน้ารับแล้วโบกมือไล่ให้เธอออกไปรอข้างนอก ก่อนจะจัดการอาบน้ำชำระร่างกายอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมสดขื่นของสบู่ทำให้สมองที่ตึงเครียดมาทั้งวันของเขารู้สึกผ่อนคลายลง

ผ่านไปไม่นาน เสียงประตูห้องน้ำดังขึ้น สิบทิศเดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีเพียงผ้าเช็ดตัวสีเข้มพันท่อนล่างเอาไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นท่อนบนที่มีกล้ามเนื้อเป็นลอนสวยตามสไตล์คนที่รักการออกกำลังกาย หยดน้ำใสๆ ยังคงเกาะพราวอยู่ตามแผงอกและไรผม

กิรณาที่นั่งรออยู่บนเตียงนอนขนาดเล็กหันมาเจอภาพนั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความประหม่า ความร้อนวูบวาบแล่นขึ้นมาบนใบหน้า จนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนอาการของตัวเอง

“พี่สิบทิศ ... ออกมาแล้วเหรอคะ” กิรณาเอ่ยถามเสียงอ้อมแอ้มทั้งที่สายตายังคงมองไปที่ผนังห้อง

สิบทิศกวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“ฉันรีบมาเลยไม่ได้หยิบเสื้อผ้าติดมือมาด้วย”

กิรณาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้น เธอรีบยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองด้วยความเขินอาย ก่อนจะเอื้อมไปเปิดตู้เสื้อผ้าไม้ขนาดเล็กแล้วหยิบชุดนอนขาสั้นลายหมีสีพาสเทลของตัวเองออกมาส่งให้ชายหนุ่ม