หลบซ่อน...(1)

Rrrrrr...

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นช่วงสายของวัน ร่างเปล่าเปลือยของสิบทิศรู้สึกตัวดื่น เขาควานหาโทรศัพท์ที่วางเอาไว้บนหัวเตียง ก่อนจะลืมตาเพื่อดูว่าเป็นใครโทรมา

“นา”

จากดวงตาปรือปรอยเมื่อครู่ ก็เปลี่ยนเป็นสว่างขึ้นมาทันที เขารีบกดรับสายโดยไม่รีรอ

“สิบคะ มาหานาหน่อย ฮือ ๆ”

“นา ใจเย็น ๆ นะ คุณเป็นอะไร”

“นาติดต่อเขตไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าหายไปไหน”

คำตอบที่ได้ยินทำเอาใบหน้าหล่อหมองลงอย่างเห็นได้ชัด สุดเขตคือเพื่อนในกลุ่มเดียวกัน และเป็นผู้ชายที่ลลนาแอบมีใจให้ตั้งนานแล้ว ทว่าสุดเขตแสดงออกชัดเจนว่าเห็นเธอเป็นแค่เพื่อนเท่านั้น แตกต่างจากเขาที่มองลลนามากกว่าเพื่อน แต่เธอกลับมองข้ามเขาเสมอ

“แล้วคุณอยู่ที่ไหนผมจะออกไปหาเดี๋ยวนี้”

“ที่เดิมค่ะ...”

สิบทิศกรอกเสียงผ่านปลายสายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนจะวางสายลงด้วยความรู้สึกเจ็บอยู่ลึก ๆ ลลนายังคงเป็นผู้หญิงคนเดียวที่สั่นคลอนความรู้สึกของเขาได้เสมอ แม้ในยามที่เธอร้องไห้เพราะผู้ชายคนอื่นก็ตาม

ชายหนุ่มถอนหายใจยาวพลางเหลือบมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะหัวเตียง แสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา บอกให้รู้ว่าเวลาล่วงเข้าสู่ช่วงสายของวันแล้ว

ขณะที่ร่างสูงกำลังขยับตัวเตรียมจะลุกจากที่นอน สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่องรอยบางอย่างบนผ้าปูที่นอน รอยเลือดจาง ๆ แห้งกรังเป็นวงเล็กๆ ทำเอาสิบทิศนิ่งไปครู่ใหญ่

ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว ทุกสัมผัส และเสียงครางงกระเส่าไม่เป็นประสิประสา รวมถึงความคับแน่นจนเขาแทบขยับไม่ได้มันยอกย้ำให้เขามั่นใจว่า ตัวเองคือผู้ชายคนแรกของกิรณา

สิบทิศพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ ความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อนึกถึงถ้อยคำร้ายกาจที่เขาตราหน้าเธอไว้ ทว่าเพียงครู่เดียว ชายหนุ่มก็ปัดความรู้สึกนั้นทิ้งไปพลางปลอบใจตัวเองด้วยเหตุผลข้าง ๆ คู ๆ

ไม่เป็นไรหรอก ยังไงเธอก็ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมาย เขาเป็นสามี เรื่องแบบนี้มันก็ต้องเกิดขึ้นอยู่ดีนั่นแหละ

 ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง เดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย กลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย ก็เดินลงมาชั้นล่าง สายตาเหลือบไปเห็น

กุลนิภากับศิลา ผู้เป็นพ่อและแม่กำลังนั่งจิบกาแฟคุยกันอยู่ที่ห้องรับแขกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ชายหนุ่มเลือกที่จะก้าวเท้าให้เบาที่สุด เพื่อเดินเลี่ยงไปยังทางออก ตอนนี้เขายังไม่พร้อมเผชิญหน้า และตอบคำถามเซ้าซี้ของผู้เป็นแม่

ทว่าสิบทิศกลับคิดผิดถนัด เมื่อเดินมาถึงโรงรถ เขาก็ต้องชะงักเท้า เมื่อเห็นร่างท้วมของผู้เป็นย่าถือไม้เท้ายืนจ้องมองเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แววตาของผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากทำเอาขนลุกอยู่ไม่น้อย

“แฮะๆ คุณย่า ตื่นเช้าจังเลยนะครับ” เขาแกล้งทำใจดีสู้เสือ เดินเข้าไปสวมกอด และออเซาะผู้เป็นย่าอย่างที่เคยทำเป็นประจำ

“ไม่ต้องมาทำเป็นปากหวานเลยนะตาสิบ” ย่ากรองแก้วหยิกเข้าที่สีข้างของหลานชายตัวดี จนสิบทิศร้องจ๊ากออกมา

“โอ้ย! ผมเจ็บ”

“เจ็บนะสิดี ตื่นสายจนตะวันค้ำฟ้าแบบนี้ ปล่อยให้หนูกิ๋วต้องนั่งรถแท็กซี่ไปทำงานเองได้ยังไง ย่าจะให้คนรถไปส่ง ก็ไม่ยอมท่าเดียว บอกแต่ว่าเกรงใจ ๆ”

สิบทิศยิ้มเจื่อน ๆ พลางลูบสีข้างตัวเอง คำต่อว่าของคุณย่าทำให้เขาฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า เมื่อวานเขาได้ยื่นข้อเสนอไป แล้วดูท่าว่าเจ้าตัวน่าจะเลือกอย่างหลัง

“ผมขอโทษครับคุณย่า พอดีเมื่อคืนผม ... เออ ทำงานดึกไปหน่อย”

“ไม่ต้องมาอ้างงานเลย! ย่าจะบอกอะไรแกไว้นะตาสิบ ต่อให้ไม่ได้รักก็ควรจะให้เกียรติกัน ตอนเย็นแกต้องรับน้องกลับมาด้วย อย่าให้ย่าเห็นเขียวนะว่าน้องต้องหอบของกลับมาบ้านเอง ถ้าแกขัดคำสั่งย่าล่ะก็ ย่าจะไม่โหวตเห็นด้วยกับโปรเจกต์ที่แกกำลังจะทำ”

“ครับ ๆ รับทราบครับท่านประธานใหญ่”

สิบทิศรีบพยักน้ารับคำอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแกล้งโน้มตัวลงไปขโมยหอมแก้มหญิงชราฟอดใหญ่ แล้วรีบกระโดดขึ้นไปนั่งบนรถสปอร์ตคันหรู แล้วสตาร์ทออกไปทันที

การที่เขาเลือกเก็บซ่อนกิรณาไว้ก็เพื่อตัวเธอเองทั้งนั้น จะได้ไม่มีใครเอาไปเปรียบเทียบ หรือพูดว่าไม่เหมาะสมกับเขา สังคมโซเชียลสมัยนี้ไปไวยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง

 ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่อีกครั้ง ก่อนจะสะบัดหัวไล่ใบหน้าอวบอิ่มนั้นออกไปแล้วเร่งเครื่องไปยังที่นัดหมายกับลลนา

ไม่นานนักสิบทิศก็เดินทางมาถึงร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ที่เขากับกลุ่มเพื่อนมักจะนัดกันมากินข้าวที่นี่อยู่บ่อย ๆ พอก้าวพ้นประตูสิบทิศก็เห็นร่างผอมเพรียวของลลนายังอยู่โต๊ะประจำ โดยมีสายตาของคนในร้านต่างมองมาเพราะจำได้ว่าเธอเป็นนางเอกละครที่กำลังโด่งดังอยู่ในตอนนี้

“รอนานไหม”

“ไม่เลย คาปูชิโน่เพิ่มหวาน เราสั่งมารอน่ะ”

มือเรียวเลื่อนแก้วกาแฟตรงหน้ามาให้ด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย สิบทิศเลือกที่จะยกแก้วกาแฟขึ้นดูด แล้ววางลงที่เดิม

“สิบลองส่งข้อความ แล้วก็โทรหาไอ้เขตดูหลายรอบแล้วนะ แต่มันก็ไม่ตอบเลย แถมยังปิดเครื่องอีกต่างหาก ปกติแล้วมันไม่เคยหายไปเฉย ๆ แบบนี้เลยนะ”

สิบทิศเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พลางลอบสังเกตปฏิกิริยาของหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นลลนาเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาคู่สวยที่มีเสน่ห์เย้ายวน ยามนี้มันสะท้อนความกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“เรื่องนั้นนารู้แล้วค่ะ...” เธอพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ

“ตั้งแต่วันก่อนจนถึงวันนี้ นาพยายามติดต่อเขาทุกทางเลยนะ แต่ก็เงียบหาย เหมือนตายจาก โทรไปถามที่บริษัท เขาก็บอกว่าลาพักร้อนไปตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว ไปอยู่ไหนก็ไม่บอกใครเลย หรือว่า... หรือว่า เขาจะเกิดอุบัติเหตุที่ไหนหรือเปล่าคะสิบ!”

หญิงสาวเริ่มตาตื่น ตีโพยตีพายไปก่อนตามนิสัยที่มักจะวู่วามเสมอ เมื่อเป็นเรื่องของสุดเขต มือเรียวที่เคยจับช้อนส้อมเริ่มสั่นเทาจนสิบทิศต้องรีบปราม

“ใจเย็น ๆ ก่อนนา อย่าเพิ่งคิดไปไกลขนาดนั้น ไอ้เขตมันไม่ใช่เด็ก ๆ มันคงแค่ไปพักผ่อนเงียบ ๆ ตามสไตล์ผู้ชายอินโทรเวิร์สนั่นแหละ”

ชายหนุ่มพูดปลอบ แม้ใจใจจะรู้สึกเจ็บปวดอยู่ไม่น้อยที่เห็นเธอเป็นเดือดเป็นร้อนเพื่อชายอื่นขนาดนี้ ทั้งที่เขาเองก็รักเธอได้ไม่น้อยกว่าคนอื่นเลยสักนิด

“เอาเป็นว่าสิบจะโทรหาเพื่อนที่เป็นเจ้าของโรงพยาบาล ให้ช่วยตรวจสอบชื่อคนไข้ที่เข้ารับการรักษาในห้องฉุกเฉินหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาให้ก็แล้วกัน เผื่อจะมีข้าวคราวอะไรบ้าง”

พอได้ยินแบบนั้น ใบหน้าที่เคยเศร้าสร้อยของลลนาก็แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เธอเอื้อมไปกุมมือหนาของสิบทิศที่วางอยู่บนโต๊ะ เขาเหลือบมองด้วยความรู้สึกขมขื่น และรู้ดีว่าความใกล้ชิดนี้เกิดขึ้นเพราะเขายังมีประโยชน์ต่อเธออยู่ก็เท่านั้น เป็นแค่คนที่ลลนาหันมาเมื่อไหร่ก็เจอ เป็นมือที่คอยซับน้ำตาให้ในยามที่เธอเจ็บปวดจากผู้ชายที่เธอรัก

“ขอบคุณมากนะสิบ สิบดีกับนาตลอดเลย”

สิบทิศปั้นหน้ายิ้มตอบกลับไป พยายามซ่อนความเจ็บปวดไว้ภายใต้ท่าทีที่ดูเป็นมิตร

“ไม่เป็นไรหรอก เรื่องแค่นี้เอง ไอ้เขตก็เพื่อนเราเหมือนกันนะ... ว่าแต่นะเถอะ ได้กินข้าวเที่ยงหรือยัง ถ้ายังเราสั่งข้าวกินกันก่อนดีกว่า”

“ยังเลยค่ะ นามัวแต่ห่วงเรื่องเขตจนกินอะไรไม่ลงเลย”

“ไม่ได้นะ ต้องกินสิ เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งไปจะวุ่นวายกันใหญ่

ชายหนุ่มเรียกพนักงานมาสั่งอาหารง่าย ๆ สองสามอย่าง ระหว่างมื้ออาหาร เขาพยายามชวนลลนาคุยเรื่องละครที่เธอกำลังถ่ายทำ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องของสุดเขร ซึ่งมันก็ได้ผลลลนายอมกินข้าวได้มากขึ้น และมีสีหน้าสดใสขึ้นมาบ้าง