หลบซ่อน...(2)

หลังจากจัดการมื้อเที่ยงเรียบร้อย สิบทิศก็อาสาไปส่งเธอที่กองถ่ายละครซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากบริษัทของเขาเท่าไรนัก

“ถึงแล้วครับ”

“ขอบคุณมากนะสิบที่มาส่งถึงที่เลย ถ้ามีข่าวเรื่องเขตยังไง รีบบอกนาทันทีเลยนะคะ”

“ครับ ผมรับปาก”

สิบทิศพยักหน้าให้แล้วเดินลงมาเปิดประตูให้หญิงสาว ลลนาก้าวลงจากรถพร้อมรอยยิ้มหวานหยดส่งท้ายให้ชายหนุ่ม ท่าทางที่ดูสนิทสนมและการดูแลเอาใจใส่อย่างดีของประธานบริหารที่มีต่อดาราสาวชื่อดัง กลายเป็นจุดสนใจของทีมงานและผู้คนที่เดินผ่านไปมาในบริเวณนั้นทันที

ท่ามกลางความวุ่นวานของกองถ่าย ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าด้านหลังต้นไม้ใหญ่ มีเลนส์กล้องกำลังซูมจับภาพคนทั้งคู่เอาไว้ เสียงชัตเตอร์ที่ทำงานรัวเร็วเก็บภาพทุกท่วงท่า ตั้งแต่ตอนที่สิบทิศประคองแขนลลนาลงจากรถ

“งั้นนาไปทำงานก่อนนะ เอาไว้เจอกันนะ”

สิบทิศพยักหน้าให้เธอก่อนจะขึ้นรถขับออกไป โดยที่ไม่รู้เลยว่ารูปถ่ายชุดนั้นกำลังจะกลายเป็นชนวนเหตุที่สั่นคลอนชีวิตคู่ที่เพิ่งเริ่มต้นของเขากับกิรณา

กว่าสิบทิศจะมาถึงบริษัทก็ล่วงเลยเข้าสู่บ่ายโมง ชายหนุ่มไม่ได้เดินตรงไปยังห้องทำงานของตัวเองทันที แต่เลือกที่จะกดลิฟต์ไปยังชั้นของแผนกบัญชี

“พี่เกรซ มาแล้วๆ” เสียงของเตชิตาตะโกนมาตั้งแต่ประตูทางเข้าแผนกพร้อมกับกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง

“อะไรของแกยัยตา อะไร ใครมา” เกรซหัวหน้าแผนกบัญชีเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าน้องในทีมวิ่งหน้าตื่นเข้ามา

“จะใครได้อีกล่ะ ก็คุณสิบทิศนะสิ เดินหน้าตึงมาทางแผนกเราแล้ว”

ได้ยินชื่อของผู้มาเยือนเกรซถึงกับขนลุกขนพอง รีบจัดเสื้อผ้าหน้าผม แล้วทำเป็นว่าตั้งอกตั้งใจทำงานทันที แม้นาน ๆ ที ประธานบริษัทจะมาที่นี่ แต่มาทีไรไม่งานเข้าก็งานงอก

กิรณาที่กำลังทำสรุปรายจ่ายค่าขนส่งที่พนักงานส่งมาเบิก ได้ยินว่าพี่สิบทิศกำลังมาที่นี่ เธอก็ขยับคอเสื้อแล้วติดกระดุมจนชิดคอ เพราะไม่อยากให้เขาเห็นรอยรักที่เขาฝากเอาไว้เมื่อคืน

เมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาถึง บรรยากาศในแผนกที่เคยคึกครื้น เงียบกริบลงในพริบตา ราวกับทุกคนพร้อมใจกันกลั้นหายใจโดยมิได้นัดหมาย เกรซรีบยันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วก้าวเข้าไปทักทายด้วยรอยยิ้มเอาใจ

“อุ๊ย คุณสิบทิศ มีธุระด่านอะไรหรือเปล่าคะ ถึงได้ลงมาหาพวกเราถึงแผนกแบบนี้”

ชายหนุ่มเพียงพนักหน้าตอบรับเล็กน้อยตามมารยาท ทว่าดวงตาคมไม่ได้จอจ้องอยู่ที่คนพูดแม้แต่น้อย เขาสอดสายตาข้ามไหล่ของเกรซไปยังโต๊ะทำงานที่ตั้งอยู่ด้านในสุด ร่างอวบเอาแต่ก้มหน้าก้มตาจอจ่ออยู่กับกองเอกสารจนแทบจะมุดลงไปใต้โต๊ะอยู่ร่อมร่อ กิรณาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาแม้แต่นิดเดียว

สิบทิศไล่สายตาสำรวจการแต่งตัวของเมียชั่วคราว  แล้วก็ได้แต่นึกขวางหูขวางตาในใจ วันนี้เธอติดกระดุมเสื้อเชิ้ตขึ้นมาจนชิดลำคอ แถมยังสวมเสื้อคลุมทับไว้มิดชิดจนดูรุ่มร่าม

ไม่ร้อนหรือไง จะปิดอะไรมิดชิดขนาดนั้น

ชายหนุ่มละสายตาจากคนเจ้าเนื้อก่อนจะหันไปหาเกรซที่ยังคงยืนรอคำสั่งอยู่

“ยอดค่าใช้จ่ายโฆษณาของไตรมาสนี้สรุปเสร็จหรือยัง”

“อ๋อ เรียบร้อยแล้วค่ะคุณสิบทิศ เกรซเพิ่งจะตรวจทานเสร็จเมื่อครู่นี่เองค่ะ”

“ดี งั้นเดี๋ยวช่วยเอายอดสรุปนั่นขึ้นไปให้ผมที่ห้องทำงานด้วย...”

สิบทิศเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งก่อนจะกำชับเสียงเรียบ

“แต่ผมขอให้คุณกิรณาเป็นคนเอาขึ้นไปให้ผมนะ ผมมีรายละเอียดจะถามพนักงานที่ทำงานตัวนี้โดยตรง”

เกรซชะงักไปเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วหน้าที่นี้เธอจะเป็นคนจัดการเองทั้งหมด

“เอ่อ ... เรื่องนี้เกรซเป็นคนดูแลโดยตรงค่ะคุณสิบทิศ ข้อมูลทุกอย่างเกรซสรุปเองหมด เดี๋ยวเกรซเอาขึ้นไปให้และอธิบายให้คุณสิบทิศฟังเองจะสะดวกกว่านะคะ กิ๋วเขาอาจจะลำดับข้อมูลไม่เก่งเท่าเกรซค่ะ”

ทันทีที่พูดจบ บรรยากาศรอบข้างก็พลันเย็นเยียบลง สิบทิศเหลือบมองหัวหน้าแผนกด้วยสายตาดุ จนเกรซถึงกับสะอึก คำพูดที่เตรียมจะอธิบายต่อถูกกลืนลงคอไปทันที เมื่อเจอเข้ากับรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวท่านประธาน

“ผมสั่งว่าให้กิรณาเอาขึ้นไป ผมพูดไม่ชัดตรงไหนหรือเปล่า”

“คะ ... ค่ะ ชัดเจนเลยค่ะคุณสิบทิศ เดี๋ยวเกรซจะให้กิรณาเอาขึ้นไปให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

เกรซจำใจต้องรับคำด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก สิบทิศไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ เขาหมุนตัวเดินออกจากแผนกไปทันทีทิ้งไว้เพียงความอึดอัดในแผนก กิรณาที่นั่งฟังอยู่ไกล ๆ ถึงกับเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า เธอรีบถลาเข้าไปหาหัวหน้าแผนกทันทีที่ร่างสูงลับตาไป

“พี่เกรซ! กิ๋วไม่ไปนะพี่ พี่เกรซเอาไปส่งเองเถอะนะคะ กิ๋วยังทำงานตรงนี้ไม่เสร็จเลย”

เกรซหันมามองลูกน้องสาวด้วยสายตาละเหี่ยใจ พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“กิ๋ว... ฟังพี่นะ เลือกเอาเถอะว่าเธอจะไม่ไป แล้วพวกพี่ต้องถูกไล่ออกยกแผนกเพราะขัดคำสั่ง หรือเธอจะยอมไปให้เขาด่าคนเดียวแต่พวกพี่ทุกคนรวมถึงแกยังมีงานทำ มีข้าวกินกันอยู่”

“แต่พี่เกรซคะ...”

“ไม่มีแต่จ้ะกิ๋ว หน้าดำคร่ำเครียดขนาดนั้นชัดใจได้ที่ไหนกันล่ะ รีบเอาเอกสารไปเถอะ อย่าให้คุณสิบทิศต้องรอนานไปกว่านี้เลย พี่ขอร้องล่ะ”

กิรณาได้แต่พยักหน้ารับด้วยความจำใจ ใบหน้าอวบอิ่มเต็มไปด้วยความกังวลใจ ร้อยวันพันปีแทบจะไม่มาเฉียดใกล้แผนกเธอเลย อย่างมากก็ให้คุณเลขาฯ หน้าห้องลงมาตามงาน

มืออวบสั่นเทาขณะรวบรวมแฟ้มเอกสารมาแนบอก พลางนึกถึงสายตาคมของสิบทิศที่มองมาเมื่อครู่ แค่คิดว่าต้องขึ้นไปเผชิญหน้ากับเขาในห้องทำงานส่วนตัวเพียงลำพัง หัวใจเธอก็เต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความหวาดหวั่น จนแทบจะก้าวขาไม่ออกเสียแล้ว

“รีบไปสิ มัวแต่ยืนเหม่อ ไปช้าถูกกินหัวไม่รู้ด้วยนะ”

“ค่ะ ๆ กิ๋วจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

หญิงสาวรับคำก่อนจะลากเท้าเดินออกไปอย่างอ้อยอิ่ง ไม่รู้ว่าขึ้นไปแล้วจะต้องเจอกับอะไรบ้าง แต่ก็ต้องทำเป็นใจดีสู้เสือ ทำเหมือนว่าเธอลืมเรื่องเมื่อคืนไปจนหมดก็แล้วกัน...