Se connecterลมหายใจสะดุดกึก! เมื่อได้ยินตัวเลขมหาศาลของค่ายาตัวใหม่ที่หมออานนท์เพิ่งแจ้งให้ทราบ มันคือยอดเงินที่สูงเกินกว่านักศึกษาอย่างเธอจะเอื้อมถึง...
ลูกพีชเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนในเวลาเพียงไม่กี่วัน? ‘ แต่ถ้าหากมันเป็นทางเดียวที่จะทำให้แม่หาย เธอก็พร้อมที่จะทำทุกวิถีทาง เพื่อให้ได้เงินจำนวนนั้นมา ‘ ลูกพีชกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้ามองแพทย์เจ้าของไข้ที่รอฟังคำตอบ “ พะ.. พีช จะหามาให้ได้นะคะ พีชขอเวลาอีกสองวัน ” หมออานนท์พยักหน้ารับอย่างคนเข้าใจ แล้วเดินออกไปทันที ลูกพีชมองตามแผ่นหลังนั้นจนลับตาแล้วหมุนตัวกลับมามองแม่ที่นอนหลับผ่านกระจกใส “ แม่ขา.. แม่ไม่ต้องห่วงนะ แม่ต้องหาย พีชจะหาเงินมารักษาแม่ให้ได้ ” ในวินาทีนั้น ภาพใบหน้าคมเข้มของวินเชนต์แวบเข้ามาในหัว... ข้อเสนอของเขาที่เปรียบเสมือน ความโชคร้าย แต่ในเวลาเดียวกัน มันก็คือฟางเส้นสุดท้ายที่อาจจะช่วยชีวิตแม่ของเธอเอาไว้ได้ ” ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตของแม่ เราต้องทำให้ได้ “ เธอพึมพำเสียงแผ่ว แม้ความกลัวจะกัดกินหัวใจเธอมากแค่ไหน แต่สำหรับนักศึกษาที่ต้องทำงานไปด้วย และเรียนไปด้วย มันไม่ได้มีทางเลือกมากนัก ไม่รอช้า.. เธอรีบหยิบโทรศัพท์แล้วกดโทรหาไวท์ เพื่อนของวินเชนต์ทันที ตืดด ตืดด.. “ ว่าไงครับน้อง!! เห็นจำนวนเงินแล้ว สนใจงานครั้งหน้าหรอครับ ถึงได้โทรมา “ เสียงปลายสายดูรื่นเริงและกึ่งหยอกเย้า ” พีชอยากพบคุณวินเชนต์ค่ะ.. คุณไวท์ช่วยพีชได้ไหมครับ “ น้ำเสียงของเธอเด็ดเดี่ยวจนปลายสายเงียบไป ” หืมม… อืออ.. แต่พี่ว่า.. พี่มีข้อเสนออย่างอื่นนะที่ดีกว่า ลองมาตกลงกันก่อนไหม พรุ่งนี้มาเจอกันที่ร้านกาแฟหน่อย เดี๋ยวพี่ส่งโลเคชั่นให้ “ ” ดะ.. ได้ค่ะ “ ปลายสายตัดไป ทว่าหัวใจของเธอเต้นแรงแทบทะลุอก เพราะการตัดสินใจในครั้งนี้ กำลังเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดชีวิต วันต่อมา ร้านกาแฟโลเคชั่นที่ไวท์ส่งให้เพื่อนัดเจรจา ลูกพีชที่นั่งรอก่อนเวลาด้วยสีหน้าซีดเผือด ทั้งๆที่เขากำลังจะเอาทางรอดของแม่มาให้แท้ๆ ไม่นาน.. ชายหนุ่มชุดสูทสีดำก็เดินมุ่งตรงเข้ามา ท่าทางสบายอารมณ์ เขาหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามเธอ “ สะ.. สวัสดีค่ะคุณไวท์ ” “ ทำไมถึงอยากพบวินเชนต์ ” ไวท์เข้าเรื่องทันทีโดยไม่มีการอ้อมค้อม “ เอ่อ.. พีชต้องการเงินมารักษาแม่ค่ะ เลยอยากจะ… ” คำพูดติดขัด.. มือเรียวกำชายกระโปรงนักศึกษาเอาไว้แน่นเพื่อระงับอาการสั่น แต่วัยที่ยังอ่อนต่อโลกทำให้เธอไปไม่เป็นเมื่อถูกกดดัน ทว่า.. เธอยังพูดไม่จบประโยค ไวท์ก็แทรกขึ้นทันที “ อยากเป็นเด็กของมันงั้นหรอ ” “ ไม่ใช่ค่ะ ” เธอรีบปฏิเสธทันควัน “ พีชแค่จะขอยืมเงินมารักษาแม่.. แล้วพีชจะรีบหามาคืนให้ค่ะ ” “ หึ.. ” ไวท์ขำเบาๆพลางส่ายหัว เด็กสาวคนนี้ช่างอ่อนต่อโลกจริงๆ “ แต่ผมมีงานดีๆมาแนะนำ.. ได้เงินไปใช้ก่อนทันที แล้วค่อยเริ่มงานในอีก 5 วันข้างหน้า ค่าตัวเรียกมาได้เลย “ ลูกพีชเบิกตากว้าง ข้อเสนอนี้หน้าสนใจเกินกว่าที่เธอจะเอ่ยถามว่างานนั้น คืองานอะไร “ พีชรับค่ะ.. ” ลูกพีชตอบตกลงทันที พร้อมสายตาที่มีความหวัง ความหวังที่เธอไม่ได้คิดระวังตัวเลยสักนิด และสิ่งนั้นเข้าทางคนเจ้าเล่ย์อย่างหนุ่มมาเฟียคนนี้เป็นอย่างมาก เขาเอนพิงพนักเก้าอี้ กระตุกยิ้มมุมปาก ‘ ของขวัญวันเกิดชิ้นใหญ่ให้เพื่อนรักในอีก 5 วันข้างหน้า เขาหาได้เรียบร้อยแล้ว ‘เสียงหวานพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะฝืนยิ้มบางๆราวกับปลอบใจ แต่ถึงจะพยายามบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร… ความรู้สึกน้อยใจเล็กๆ ก็ยังคงติดอยู่ในอกเพราะไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรเหมือนกัน… ที่เธอเริ่มอยากเป็นคนสำคัญในสายตาของเขา มากกว่าแค่ผู้หญิงที่เขาเลี้ยงเอาไว้ตกเย็น..ภายในห้องนอนกว้างของเพนต์เฮาส์ บรรยากาศเงียบสงบกว่าทุกวันลูกพีชที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เธอเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนสายเดี่ยวตัวโปรดที่วินเชนต์ซื้อให้ ร่างบางชะงักเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่นอนหลับอยู่บนเตียงปกติเวลานี้เขามักจะนั่งทำงานอยู่ในห้อง หรือไม่ก็นอนเล่นโทรศัพท์รอจนกว่าเธอจะอาบน้ำเสร็จแต่ทำไมวันนี้.. เขาถึงหลับไปก่อนเธอ“ คงจะเหนื่อยจริงๆสินะ ”เธอยืนพึมพำเบาๆ แล้วค่อยๆขึ้นเตียงไปนอนข้างๆเขา อย่างระมัดระวัง เพราะกลัวจะทำให้คนที่กำลังหลับตื่นขึ้นมาเธอดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัว ก่อนจะพลิกกายนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาเขา พลางมองใบหน้าหล่อเหลาที่หลับพริ้ม เธอมองนิ่งๆแล้วแอบยิ้มเขินอยู่คนเดียว เวลาไม่เห็นแววตาดุๆ ไม่ได้ยินเสียงเข้มๆ เขาก็ดูหล่อไปอีกแบบจนเธอแทบใจละลาย“ตอนหลับก็ดูใจดีเหมือนกันนะคะ…คนอะไร… ขนาดหลับยัง
เสียงหัวเราะใสๆ ดังแว่วมาจากทางห้องครัว วินเชนต์ชะงัก! คิ้วเข้มที่ขมวดด้วยความเครียดค่อยๆคลายออกเล็กน้อย “อ้าว! ก็ป้าทำไม่เป็นนี่คะ คุณลูกพีชสอนป้าหน่อยสิ” “ได้เลยค่ะ! เดี๋ยวพีชสอนเอง” เสียงหวานตอบกลับด้วยความสดใส ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของคนทั้งคู่ วินเชนต์ยืนฟังนิ่งๆอยู่ครู่หนึ่ง แค่เพียงได้ยินเสียงหวานร่าเริงนั้น.. ความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดทั้งวันค่อยๆ เบาลงอย่างประหลาด ‘ ยัยตัวแสบ… ทำอะไรอีกแล้ววะ‘ เสียงพึมพำในใจแล้วยิ้มออกมาได้ในที่สุด เขาถอดเสื้อสูทพาดไว้บนท่อนแขน ก่อนจะเดินตามเสียงหัวเราะเข้าไปในห้องครัว ทันทีที่ก้าวพ้นประตู… ภาพตรงหน้ากลับทำให้ฝีเท้าของเขาหยุดชะงัก ลูกพีชกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างป้าแม่บ้าน บนโต๊ะเต็มไปด้วยถาดขนมลูกชุบหลากสี มือเล็กทั้งสองข้างกำลังปั้นถั่วกวนเป็นรูปผลไม้อย่างตั้งอกตั้งใจ ปลายจมูกของเธอมีแป้งติดอยู่เล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ แถมยังยิ้มกว้างจนดวงตาหยี “ป้าดูสิคะ! อันนี้สวยไหม” เธอชูลูกชุบรูปมะม่วงขึ้นอวดป้าแม่บ้านอย่างภาคภูมิใจ “สวยมากเลยค่ะ คุณลูกพีชเก่งจริง ๆ” “เห็นไหมคะ! พีชบอกแล้วว่าพีชปั้นสวย” “หึ…” เสียงหัวเราะในลำคอหลุดอ
ลูกพีชยืนยิ้มอ่อน เมื่อนึกถึงคำพูดของแม่ที่มักพูดกับเธอเวลาทำขนม “แม่ พีชช่วยนะ” “ช่วยได้ แต่ห้ามแอบกินอีกนะลูก” “พีชไม่ได้แอบกินสักหน่อย” ปากบอกว่าไม่.. ทั้งที่แก้มยังตุ่ยเพราะมีถั่วกวนเต็มปาก เพียงนึกถึง… เธอก็ยิ้มกว้างด้วยความสุข แล้วรีบเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ ป้าแม่บ้านด้วยความสนใจ “พีชขอทำด้วยนะคะ!” “เอ๊ะ?” “พีชทำเป็นค่ะ” น้ำเสียงหวานเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น เธอเลื่อนเก้าอี้เข้าใกล้โต๊ะ ก่อนจะมองก้อนถั่วกวนตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกายและคิดถึง “เมื่อก่อนพีชช่วยแม่ทำบ่อยมาก” “จริงเหรอคะ” “จริงค่ะ!” ลูกพีชพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะยืดตัวขึ้นเล็กน้อยอย่างมั่นใจ “พีชปั้นสวยมากเลยนะคะ” ป้าแม่บ้านหัวเราะออกมาเบาๆ สาวน้อยคนนี้ช่างใสซื่อบริสุทธิ์ จนเธอเองอดเอ็นดูไม่ได้ “โอ้โห… ขนาดนั้นเลยเหรอคะ” “แน่นอนค่ะ” “งั้นป้าต้องขอดูฝีมือแล้วล่ะค่ะ” “ได้เลยค่ะ!.. พีชจะทำให้สุดฝีมือเลย พีชจะให้คุณวินเชนต์กินด้วยค่ะ “ ใบหน้าสวยหวานยิ้มสดใส ราวกับลืมเรื่องกังวลเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น ป้าแม่บ้านจึงเลื่อนถาดถั่วกวนมาให้ พร้อมกับยื่นก้อนเล็กๆ ใส่มือเธอ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสเนื้อขนม… ล
“ไม่มีทางอื่นที่จะช่วยได้เลยเหรอ” น้ำเสียงของเขาไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนทุกครั้ง กลับมีความหนักอึ้งปนอยู่จนแพทย์สัมผัสได้ “ถ้าต้องย้ายโรงพยาบาล ส่งไปรักษาต่างประเทศ หรือเรียกแพทย์เฉพาะทางจากที่ไหนมา…เรื่องเงินไม่ต้องสนใจ” “ผมเข้าใจครับ” แพทย์ตอบอย่างใจเย็น “แต่ปัญหาตอนนี้ไม่ใช่เรื่องของศักยภาพโรงพยาบาลหรือค่าใช้จ่ายแล้วครับ อย่างที่ผมเคยแจ้งคุณวินเชนต์ไป ผู้ป่วยมาถึงเราในระยะที่โรคลุกลามมากแล้ว และได้รับการรักษาช้าเกินไป” แพทย์เว้นจังหวะเล็กน้อย “ระบบภายในหลายส่วนเสียหายอย่างรุนแรง ร่างกายก็อ่อนแอเกินกว่าจะรับการรักษาที่หนักกว่านี้ได้” วินเชนต์ขบกรามแน่น “ถ้าฝืนรักษาต่อล่ะ” “มีโอกาสทำให้ผู้ป่วยทรมานมากขึ้นครับ โดยที่ผลลัพธ์อาจไม่เปลี่ยน” คำตอบนั้นทำให้เขาพูดไม่ออก แพทย์จึงเอ่ยต่ออย่างระมัดระวัง “ตอนนี้สิ่งที่เราทำได้ คือประคับประคองอาการให้ดีที่สุด และพยายามยื้อชีวิตของผู้ป่วยในทุกนาทีเท่าที่ร่างกายจะรับไหวครับ” “ทุกนาที…” วินเชนต์ทวนคำเบา ๆ “ครับ” “แล้วเหลือเวลาเท่าไหร่” คำถามนั้นทำให้แพทย์เงียบ “หมอ” วินเชนต์เรียกอีกครั้ง “ผมต้องการความจริง” แพทย์ถอนหายใจเบาๆก่อนตอ
รถสปอร์ตคันหรูมุ่งหน้ากลับเพนต์เฮาส์ ภายในรถที่เงียบสนิท แต่ภายในใจของวินเชนต์กลับเดือดพล่านด้วยความสับสน คำพูดของผู้เป็นพ่อยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหาย พรุ่งนี้เปิดแถลงข่าวแก้ข่าวซะ อีกสองเดือนแกต้องแต่งงาน แต่งแล้วก็ต้องรีบมีลูก รวมถึงประโยคสุดท้าย… ผู้หญิงของแกจะเดือดร้อน วินเชนต์ขบกรามแน่น ยิ่งคิด.. ความหงุดหงิดภายในใจก็ยิ่งทวีคูณ ‘ ทำไมกูต้องสนใจด้วยวะว่าลูกพีชจะคิดยังไง… ก็แค่เมียบำเรอ ก็แค่ผู้หญิงที่กูเลี้ยงเอาไว้ ’ เขาพยายามย้ำกับตัวเองแบบนั้นซ้ำๆ แต่ยิ่งพยายามลดความสำคัญของเธอลงมากเท่าไร ภาพของยัยตัวแสบกลับยิ่งปรากฏชัดเจนขึ้นในความคิด “โธ่เว้ย…” วินเชนต์สบถลั่น ก่อนจะยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วอย่างหงุดหงิด “ แล้วกูจะคิดถึงมันทำไมวะ จะรู้หรือไม่รู้.. ทำไมกูต้องสนใจขนาดนั้น “ เสียงทุ้มสบถออกมาอย่างหัวเสีย ยิ่งพยายามปฏิเสธ… ก็ยิ่งเหมือนกำลังหลอกตัวเอง เพราะความจริงแล้ว เขารู้คำตอบดีอยู่แก่ใจ เขารักลูกพีชไปแล้ว.. บางที เขาอาจจะรักเธอตั้งแต่แรกเห็น แต่ไม่ยอมรับหัวใจตัวเองเท่านั้น วินเชนต์เอนศีรษะพิงเบาะ ก่อนจะหลับตาลงชั่วครู่ ‘ แล้วไงวะ… ถึงกูจะแต่งงานแล้วมันทำไม ย
แต่ครั้งนี้…กลับพูดไม่ออกเพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าลูกพีชเป็นอะไรกับเขากันแน่ เลขา? เมียลับ? ผู้หญิงในข้อตกลง? หรือ… คนที่กำลังสำคัญมากจนแค่ได้ยินใครพูดถึงเธออย่างดูถูก เขาก็แทบทนไม่ได้ “ไม่ว่าเธอจะเป็นอะไรกับผม ก็ไม่เกี่ยวกับเรื่องแต่งงาน” ผู้เป็นพ่อแค่นหัวเราะ “งั้นก็ยิ่งง่าย แถลงข่าวซะ” “ป๊า.. “ “ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้สำคัญกับแกแก ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะประกาศเรื่องแต่งงานไม่ได้” ประโยคนั้นทำให้วินเชนต์เงียบสนิท เพราะเหตุผลที่เขาไม่อยากประกาศ… กำลังนั่งรอเขาอยู่ที่เพนต์เฮาส์ และที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือ ลูกพีชยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกสองเดือนเขากำลังจะแต่งงาน ถ้าข่าวถูกปล่อยออกไปตอนนี้.. เธอก็อาจรู้ความจริงจากปากของคนทั้งโลก ก่อนที่จะได้ยินมันจากเขาเอง และตอนนี้เขาก็รู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างดื้อๆ แต่ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังกลัวอะไร กลัวเธอเสียใจ กลัวเธอร้องไห้ หรือกลัวว่าเมื่อรู้ความจริงแล้ว…เธอจะเลือกเดินออกไปจากชีวิตเขาทันที หรือกลัว.. ว่าตัวเองจะอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มีเธอ ” แกจะไปมีบ้านเล็กบ้านน้อย หรือจะเลี้ยงเด็กที่ไหนไว้ป๊าไม่จะไม่ยุ่ง แต่อย่าให้มันล้ำ

![ไฟรักเพลิงสวาท [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





