ตอนที่ 1/1 บ้านไม่ใช่เซฟโซน

สำหรับโรสลินแล้ว บ้านไม่ใช่เซฟโซน มันเหมือนนรกเสียมากกว่า ดวงตาโศกกลมโตมองไปยังหน้าจอสมาร์ตโฟนที่มีข้อความกระหน่ำรัวเข้ามาไม่ขาดสาย

‘อีโรส กูจำเป็นต้องใช้เงินด่วน มึงโอนมาให้กูด้วย’

เมื่อเห็นข้อความที่ดาวเรืองผู้เป็นมารดาส่งมาคิ้วเรียวสวยถึงกับขมวดมุ่น เรื่องด่วนที่ว่าคงไม่พ้นเรื่องการพนัน

‘อีกแล้วหรือแม่ จะเอาไปเข้าบ่อนอีกแล้วใช่ไหม’

เธอรัวนิ้วพิมพ์ข้อความส่งกลับไปหามารดามือเป็นระวิง เธอทำงานสายตัวแทบขาด ทว่ามารดากลับเอาไปถลุงเล่นจนหมด

‘เรื่องของกู โอนมาให้กูด้วย บัญชีเดิม’

โรสลินเม้มปากแน่นก่อนตอบกลับข้อความมารดา ตอนนี้เงินหลักพันก้อนสุดท้ายเธอต้องเอาไว้เป็นค่าใช้จ่ายภายในบ้าน ทั้งค่ากินค่าอยู่จิปาถะ และยังต้องเก็บเอาไว้จ่ายค่าเทอมของมหาวิทยาลัยด้วย ดังนั้นเธอจึงต้องบริหารเงินก้อนนี้ให้เพียงพอก่อนที่เงินเดือนจะออกตอนสิ้นเดือน และตอนนี้มันยังไม่ถึงครึ่งเดือนด้วยซ้ำ

‘โรสไม่มีหรอกแม่’

‘มึงอย่ามาตอแหลกู ตอนนี้มึงมีเท่าไรเอามาให้กูหมุนก่อน กูคืนมึงแน่นอน’

ข้ออ้างเดิมๆ...

ดาวเรืองมักจะอ้างเช่นนี้เสมอ แต่ก็ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่จะคืนเงินให้เธอ โรสลินต้องปากกัดตีนถีบเอาตัวเองให้รอดไปวันๆ แล้วไหนยังจะต้องเลี้ยงดูแม่ที่ผีผนันเข้าสิงอีก

‘แค่นี้ก่อนนะแม่ โรสต้องทำงานแล้ว’

เธอตัดรำคาญทิ้งข้อความส่งไว้เพียงเท่านั้น โรสลินรีบปิดเครื่องและโยนสมาร์ตโฟนราคาถูกลงในกระเป๋าย่ามผ้าป่านสีครีม เมื่อไม่เห็นว่าลูกสาวอ่านข้อความที่หล่อนส่งไป ดาวเรืองก็รีบโทรกลับไปหาลูกสาวสุดชังของหล่อนแทน ทว่าได้ยินแค่เสียงฝากข้อความอัตโนมัติให้ฝากข้อความตอบกลับเพียงเท่านั้น

“หนอย อีลูกทรพี กล้าปิดเครื่องใส่กูเรอะ”

ดาวเรืองสบถใส่หน้าจอฉุนเฉียว แล้วโยนสมาร์ตโฟนลงพื้นส่งๆ ที่เบื้องหน้าเป็นวงไพ่

โรสลินรีบเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องแต่งตัวในชุดยูนิฟอร์มพนักงานทำความสะอาดของโรงแรม เป็นเสื้อเชิ้ตคอบัวแขนสั้นสีเทาเข้ารูป ท่อนล่างเป็นกางเกงสแล็กสีดำและสวมรองเท้าหุ้มส้นสีดำ เก็บผมที่ยาวกลางหลังมัดเป็นมวยไว้ที่หลังท้ายทอยให้เรียบร้อย จากนั้นก็ตรงไปที่ห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดที่อยู่ติดกัน เข็นรถเข็นที่บรรทุกอุปกรณ์ ผลิตภัณฑ์ทำความสะอาด เครื่องนอน ผ้าเช็ดเท้า ผ้าเช็ดตัวรวมถึงสิ่งของจำเป็นไว้เต็มอัตราเพราะต้องนำไปเปลี่ยนในห้องหลังแขกเช็กเอาท์

โรสลินทำงานพิเศษเป็นแม่บ้านของโรมแรมนี้พร้อมกับเรียนในมหาลัยที่เรียกว่าตลาดวิชา ซึ่งก็คือมหาวิทยาลัยที่จัดชั้นเรียนเอาไว้ให้นักศึกษา แต่ไม่บังคับเข้าชั้นเรียนในย่านรามคำแหงอีกด้วย

“โรสห้อง 405 ลูกค้าเช็กเอาท์แล้ว พี่ฝากด้วยนะ” คนพูดคลี่รอยยิ้มบางเอ่ยกับพนักงานใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานที่นี่ได้เกือบเดือนแล้ว

“ได้ค่ะ พี่เหมียว โรสจะจัดการให้เลี่ยมเลย” โรสลินหยอกเย้ากับชมาซึ่งเป็นพนักงานต้อนรับที่เธอสนิทสนมด้วย

โรสลินหัวไม่ค่อยดีนัก แต่งานที่เธอรักและทำได้ดีคืองานแม่บ้าน นอกจากงานทำความสะอาดที่ทำในตอนกลางวัน อีกอาชีพที่ทำให้เธอมีรายได้มาจุนเจือครอบครัวที่ทำในช่วงกลางคืน ก็คือเป็นเด็กเสิร์ฟรับจ้างรายวันที่ผับใกล้ๆ ซึ่งค่าแรงและทิปที่ได้จากลูกค้าก็ใช้เป็นค่ากินค่าเดินทางในแต่ละวัน

โรสลินอยู่กับแม่ที่ติดเล่นการพนัน เข้าบ่อนทุกวันที่อยู่แถวๆ บ้านเช่าซึ่งเป็นชุมชนแออัดที่แวดล้อมไปด้วยแหล่งเสื่อมโทรมและอบายมุขหากใจไม่หนักแน่นพอความเหลื่อมล้ำตรงนี้อาจทำให้เธอดิ่งลงเหวได้ทุกเมื่อ

ความฝันของเธอไม่ต่างจากหญิงสาวคนอื่นมากนัก เรียนจบ หางานทำ เก็บเงินให้ได้สักก้อนและออกไปจากที่นี่เพื่อมีชีวิตที่ดีขึ้น

โรสลินขยันขันแข็งในการทำงาน หนักเอาเบาสู้ไม่เคยหมิ่นเงินน้อยหรือรอคอยวาสนาใดๆ ปัด กวาด เช็ด ถู จัดการ เปลี่ยนปลอกหมอน ผ้าห่ม ผ้าปูที่นอนที่ดึงผ้าเก็บมุมจนตึงเปรี๊ยะทดสอบด้วยการโยนเหรียญแล้วเด้งได้เธอยิ้มอย่างภูมิใจ พับผ้าขนหนูเป็นดอกบัวตามแบรนด์ของโรงแรม จากนั้นก็ย้ายไปยังส่วนของห้องน้ำ ขัดพื้น ล้างโถส้วม เติมแชมพู สบู่เหลว ฯลฯ

แล้วตรวจตราดูความสะอาดทุกซอกทุกมุมของห้องเผื่อมีจุดไหนที่หลุดรอดสายตาไป เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อย ก็เป็นอันแล้วเสร็จกระบวนการทำงาน โรสลินทำงานสิบชั่วโมงรวมเวลาพักเข้าไปด้วยแล้วหนึ่งชั่วโมง การทำงานโดยเฉลี่ยจะต้องดูแลห้องประมาณสิบห้าห้อง ถ้าช่วงพีคไฮซีซันอย่างช่วงนี้ก็ปาไปถึงยี่สิบห้องทีเดียว เพราะฉะนั้นนอกจากความละเอียดรอบคอบแล้วเธอยังต้องทำงานแข่งกับเวลาด้วย