ตอนที่ 1/2 บ้านไม่ใช่เซฟโซน

โรงแรมนี้ดีอย่างที่หัวหน้าแม่บ้านไม่เจ้ากี้เจ้าการ ขอเพียงแค่ให้รับผิดชอบงานของตัวเองให้ดีเป็นพอ หากว่างจากนั้นก็สามารถพักผ่อนได้ตามอัธยาศัย

พนักงานชั่วคราวอย่างโรสลินเข้างานประจำในเวลา10.00น.เลิก 20.00น.บางคราวก็ล่าช้าไปหากว่างานไม่เสร็จตรงตามเวลา เธอก็ต้องรีบแจ้นตาลีตาเหลือกไปรับจ็อบต่ออีกที่

วันนี้ก็เหมือนเช่นทุกวัน ลูกค้าเข้ามาเช็กอินสลับสับเปลี่ยนกับการเช็กเอาท์เรื่อยๆ แต่ยังพอมีเวลาได้หายใจหายคอคล่องหน่อยเธอมานั่งในห้องพักพนักงานจากนั้นก็หยิบหนังสือมาอ่านทบทวนบ้าง โรสลินต้องอ่านหลายรอบกว่าจะทำความเข้าใจได้หมด ก็บอกแล้วว่าเธอไม่ใช่คนฉลาดนัก แต่ก็เอาความมุมานะและความขยันเข้าสู้ พยามขวนขวายที่จะเรียนหนังสือถึงแม้ว่าสังคมแวดล้อมจะไม่เอื้ออำนวยก็ตาม

คนในชุมชนมักจะบอกว่าถึงเธอจะเป็นคนโง่ซื่อบื้อไปหน่อย แต่หน้าตาก็สะสวย หากได้ผู้ดีมีเงินหรือเสี่ยรวยๆ มารับเลี้ยงสักคน บางทีชีวิตอาจจะดีขึ้น บอกให้เธอหัดใช้ความสวยให้เป็นประโยชน์เสียบ้าง ทว่าเธอก็เถียงขาดใจ เพราะโรสสลินไม่คิดที่จะใช้ทางลัดโดยเอาเต้าไต่แบบนั้น

อ่านไปได้สักพักก็ลุกขึ้นมาหยิบสมาร์ตโฟนในตู้ล็อกเกอร์ออกมาดูว่าแม่ส่งข้อความอะไรมาด่าเธออีกบ้าง เธอไม่คิดว่าแม่จะสำนึกหรอกถึงเธอจะบ่นจนปากเปียกปากแฉะก็ตาม แต่โรสลินก็ อยากให้แม่เห็นใจเธอบ้าง

เมื่อเปิดเครื่องขึ้นมาก็พบว่ามีเบอร์พื้นฐานที่ฝากข้อความเพราะติดต่อไม่ได้หลายสายเนื่องจากโทรไม่ติดเมื่อเปิดเครื่องข้อความก็เด้งเข้ามารัวๆ โรสลินขมวดคิ้วมุ่น

เบอร์ของใคร? สุดท้ายโรสลินตัดสินใจโทรกลับ เพราะอาจจะมีเรื่องด่วนเกิดขึ้นกับแม่ก็ได้

“สวัสดีค่ะ พอดีเห็นเบอร์นี้โทรมาค่ะ ไม่ทราบว่าโทรมาจากที่ไหนคะ”

(“แล้วเราชื่ออะไรล่ะ?”)

ปลายสายเป็นผู้ชาย เธอจับกระแสเสียงได้ว่าน่าจะเป็นชายวัยกลางคนเขาเอ่ยถามกลับ เสียงรอบข้างดังอึกทึกเข้ามาในสายจนแยกไม่ออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร

“ชื่อโรสค่ะ”

(“แป๊บนึงนะ เดี๋ยวขอถามก่อน อ้าวนี่ ญาติใครชื่อโรส โทรกลับมาแล้ว”)

เขาตะโกนถามออกไป

(“ฉันๆ ลูกฉันเอง”)

เสียงแม่นี่นา...

(“เงียบๆ กันหน่อยสิโว้ย”) เสียงชายคนเดิมออกคำสั่งให้ทุกคนที่ส่งเสียงอึงมี่สงบลง สักพักเสียงของดาวเรืองก็ดังเล็ดลอดผ่านสายมา

(“อีโรสกูโทรหามึงแทบตาย เพิ่งจะโทรกลับมารึมึง”)

“แม่มีอะไร ก็บอกแล้วไงมาโรสทำงานอยู่ แล้วนี่แม่อยู่ไหน ยังอยู่ในบ่อนเหรอ?” โรสลินถามด้วยความละเหี่ยใจไม่รู้จะพูดอย่างไรกับมารดาให้เชื่อกันบ้าง

(“ถูกตำรวจจับคาบ่อน ตอนนี้อยู่ในตะราง มึงรีบหาเงินมาประกันตัวกูเดี๋ยวนี้เลย”)

“หา! โรสบอกแม่แล้วใช่ไหมว่าอย่าเล่น แล้วโรสจะหาเงินมาจากที่ไหน เงินประกันตัวไม่ใช่น้อยๆ นะแม่”

ก่อนหน้าที่จะพากันย้ายมาอยู่ในชุมชนนี้ มารดาก็ถูกจับไปครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งนั้นสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่ให้ตำรวจจับได้ สุดท้ายก็อีหรอบเดิม ตอนนั้นเธอเป็นพนักงานขายอยู่ในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง พอเงินเดือนออกก็ถูกหักจนแทบไม่เหลือเงินกินข้าวเนื่องจากขอยืมเงินหัวหน้างานมาก่อนจึงต้องหักใช้หนี้ที่เกิดขึ้น

(“มึงไปกู้กับเสี่ยเจียงมาก่อนก็ได้”)

กู้กับเสี่ยเจียงหน้าเลือดนั่นมันต้องบีบเธอทุกวิถีทางอย่างแน่นอนและถ้าไม่มีคืนตามกำหนดกฎเกณฑ์บ้าๆ บอๆ ของมัน เธอคงได้เอาตัวไปขัดดอกแทน แค่โรสลินคิดถึงเสี่ยหัวล้านพุงพลุ้ยกับท่าทีคุกคามนั่นก็ขนลุกสะอิดสะเอียดแล้ว

“แม่ก็รู้ว่าเสี่ยเจียงหน้าเลือดทวงหนี้โหดแค่ไหน ถ้าไม่มีเงินจ่ายดอกมหาโหดนั่น โรสได้ไปขัดดอกกับเสี่ยแทนแน่”

(“หรือมึงจะให้กูอยู่ในคุกนี่ล่ะ อีลูกทรพี รู้อย่างนี้กูเอาขี้เถ้ายัดปากให้ตายห่าไปเสียก็ดี ถ้ากูรู้ว่ามึงโตมาแล้วจะทำแบบนี้กับกู”) โรสลินเม้มปากแน่นเป็นเส้นตรง คำพูดของมารดาเหมือนมีดที่กรีดเฉือนที่ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของเธอซ้ำๆ จนเลือดไหลทะลักออกมาจนหมดตัว...

แม่เคยรักและเป็นห่วงเธอบ้างไหม? ตั้งแต่จำความได้เธอก็ไม่เคยรู้สึกว่าได้รับความรักจากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นมารดาด้วยซ้ำ