LOGINShare
ตอนที่ 3/1 ลูกค้าวีไอพี
publish date:
2026-09-19 18:25:23ตอนนี้ป้านุชกลับไปแล้ว โรสลินหยิบกระเป๋าผ้าป่านของตัวเองออกมาจากล็อกเกอร์สะพายขึ้นบ่า ชมาก็วิ่งปรู๊ดหอบแฮ่กๆ เข้ามาให้ห้องพักพนักงาน
“น้องโรส ช่วยพี่ก่อนได้ไหม ตอนนี้พี่เจี๊ยบกับพี่อุ้มยังไม่เข้ามาเลย พอดีมีลูกค้า VIP เข้ามาด่วนน่ะ เช็กความสะอาดห้องให้พี่ก่อนได้ไหม คงไม่สกปรกอะไรมากจ้ะ” พี่เจี๊ยบกับพี่อุ้มคือพนักงานทำความสะอาดกะต่อไปที่ตอนนี้ยังไม่เข้างานมานั่นเอง “ลูกค้าจะเข้าตอนนี้เลยใช่ไหมคะพี่” โรสลินโพล่งถาม ชมายกข้อมือขึ้นดูที่จอสมาร์ตวอทซ์ “น่าจะไม่เกินอีก 20 นาทีมาถึงจ้ะ ขอโทษทีน้าน้องโรสเลิกงานแล้วแท้ๆ เลย” ชมากะพริบตาปริบออดอ้อนเสียงสองพร้อมกับเดินมาบีบๆ นวดๆ แขนเติมพลังให้ เพราะรู้สึกผิดที่ต้องรบกวนเธอหลังเลิกงาน หากไม่ใช่ลูกค้าวีไอพีที่เรื่องมาก หล่อนก็คงจะปล่อยไปเลย เพราะจริงๆ ก็ไม่ต้องตรวจสอบห้องมากเพราะห้องนั้นก็ไม่ได้เปิดให้ใครใช้บ่อยๆ และก็ทำความสะอาดทุกอาทิตย์อยู่แล้ว “ได้ค่ะๆ เดี๋ยวโรสรีบจัดการให้เลยค่ะพี่” “อะนี่คีย์การ์ดจ้ะ” ชมาส่งคีย์การ์ดมาให้เธอ “เดี๋ยวพรุ่งนี้ พี่ซื้อขนมมาเซ่นน้า อิอิ” ชมาเอ่ยหยอกเย้าก่อนจะออกจากห้องไป โรสลินรวบผมขึ้นมามัดหางม้า จากนั้นก็ไปที่ห้องเก็บของเพื่อเข็นรถเข็นทำความสะอาดเข้าลิฟต์ไป ดูหมายเลขห้องแขก VIP น่าจะเงินหนาพอสมควรเพราะนี่เป็นชั้นบนสุดของโรงแรมชั้นที่26 แถมห้องต่อคืนก็ราคาหลักหมื่น โรสลินเคยขึ้นไปทำความสะอาดชั้นนี้ ซึ่งมีอยู่แค่เพียงไม่กี่ห้อง “อ่า เจอแล้ว 269 แต่ห้องนี้ไม่เคยเข้ามาเลยแฮะ” เธอมองวิวนอกหน้าต่างตึกรามบ้านช่องมีแสงไฟระยิบระยับเห็นวิวโค้งแม่น้ำเจ้าพระยาคดเคี้ยวสวยงาม ห้องนี้น่าจะเป็นห้องที่วิวดีที่สุด ขนาดตอนมืดยังสวยขนาดนี้ ตอนเช้าน่าจะสวยกว่านี้แน่! “ตายจริง ต้องรีบทำความสะอาด เดี๋ยวไปเข้างานสายอีก” โรสลินรีบตรวจเช็กความสะอาดเปลี่ยนผ้าปูที่นอน ปอกหมอน เช็กดูฝุ่นที่พื้น ทุกซอกทุกมุม เช็คความเรียบร้อยของห้องน้ำ ห้องนอนไม่ได้สกปรกอะไรมาก โชคดีไป... ทุกครั้งเวลาที่บรรดาแขกเช็กเอาท์ เหล่าพนักงานทำความสะอาดโรงแรมต้องภาวนาทุกครั้งไป ว่าอย่าให้เจอแจ็คพ็อตเชียว มักจะมีเรื่องเล่าขำขันเป็นสีสันเสมอๆ ในกลุ่มพนักงานว่ามีใครเจอดีอะไรบ้างหลังจากแขกเช็กเอาท์ออกไปจนเป็นเรื่องปกติ เมื่อแล้วเสร็จโรสลินก็เข็นรถเข็นทำความสะอาดกลับลงไปชั้นล่าง เห็นพนักงานต้อนรับกำลังโค้งคำนับใครคนหนึ่ง น่าจะเป็นแขก VIP ที่บอก เธอเดินก้มหน้าก้มตาแล้วรีบไปที่ห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด จากนั้นก็หยิบกระเป๋าผ้าย่ามออกมาอีกครั้งเพื่อเตรียมไปทำงานที่บาร์ต่อ เมื่อเดินออกมาก็เห็นพนักงานต้อนรับทำหน้าเคร่งเครียดกัน หลังจากที่ส่งแขกวีไอพีขึ้นห้องไปแล้ว เลยเกิดความสงสัยขึ้นมาเธอจึงถามชมา “มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าคะพี่เหมียว” ชมาที่ยืนทำหน้ายุ่งๆ หันขวับมาทางเธอ และได้เล่าถึงสาเหตุให้ฟังว่าหล่อนพบเจออะไรมาถึงต้องหน้างอง้ำแบบนี้ด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงๆ “ก็โดนคุณโรมเฉ่งนะสิ” “คุณโรม?” “อ้อ พี่ยังไม่ได้เล่าให้เราฟังใช่ไหม คุณโรมเป็นลูกชายคนเล็กของเจ้าของโรงแรม เพิ่งกลับมาจากไปเรียนต่อป.เอกบริหารที่เมืองนอกมาน่ะ” โรสลินพยักหน้ารับทราบ เธอเคยเห็นแค่คุณรสิตาที่เป็นลูกสาวคนโต ส่วนคุณโรมอะไรนั่น เมื่อครู่ที่เห็นจากทางด้านหลังก็รูปร่างสูงใหญ่ใช่ย่อย “แล้วคุณเขาดุเรื่องอะไรคะ?” “คนรถของโรงแรมไปรับที่สนามบินช้า คุณโรมเขาขี้หงุดหงิดน่ะ แต่จริงๆ แล้วก็ใจดี ความจริงคุณเขาไม่ได้พักที่นี่หรอก เห็นว่าเพิ่งได้รับการติดต่อจากทีมช่างว่าเพนต์เฮาส์ยังรีโนเวทไม่เรียบร้อย ดูเหมือนว่าจะเลทออกไปหลายวัน คุณเขาก็เลยเปลี่ยนแผนมาพักที่นี่แบบฉุกละหุกแทนน่ะ” ชมาสาธยาย โรสลินพยักหน้ารับทราบข้อมูล จากนั้นก็ขอตัวไปทำงานต่อเพราะถ้าไปเข้างานสายเธอเองก็จะโดนเจ๊สาเฉ่งเอาเหมือนกัน สถานเริงรมย์ยอดฮิตยามค่ำคืนในย่านนี้คงไม่มีที่ไหนเด็ดดวงเท่ากับร้าน Bar Bazaar ของเจ๊สาอีกแล้ว บรรดาหนุ่มสาวที่รักสีสันยามค่ำคืนต่างพากันโยกย้ายส่ายสะโพกวาดลวดลายตามจังหวะเพลงอีดีเอ็มสุดมัน อีกทั้งยังมีแสงไฟหลากสีสันกะพริบพรึบพรับช่วยเพิ่มให้บรรยากาศชวนตื่นเต้น
Latest chapter
เมียลับที่(ไม่)รัก ตอนที่ 3/3 ลูกค้าวีไอพี
ปกติโรสลินโดนลวนลามทางสายตาและวาจาเช่นนี้บ่อยครั้งเธอพยายามมองข้ามไปเพราะที่นี่เงินดีและทิปหนัก แต่มีครั้งนี้ที่ถึงเนื้อถึงตัว มันลวนลามร่างกายเธอ พวกไม่ได้แค่สัมผัสแค่ผิวเผินแต่บีบขยำเต็มแรงอย่างมันมือ นี่มันมากเกินไปแล้ว...เมื่อเหตุการณ์สงบลงเจ๊สาก็เดินเข้าไปหาโรสลินที่หลบอยู่หลังร้าน โรสลินไม่กล้าออกไปเผชิญหน้ากับคนพวกนั้นใครคนหนึ่งที่อยู่ชั้นบนโซนวีไอพีเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อครู่นั่น ราวกับนั่งดูมหรสพสนุกๆ ฆ่าเวลา เขากดยิ้มลึกมุมปากอย่างพึงพอใจกับหญิงสาวใจเด็ด จากนั้นก็ยกแก้วเหล้าสีอำพันขึ้นมาดื่มไปพลางทันทีที่เจ๊สาเข้ามาที่หลังร้าน หล่อนเห็นว่าโรสลินนั่งชันขากอดเข่าอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ย เมื่อโรสลินเห็นหน้าเจ๊สา เธอก็เริ่มได้สติ รีบยกมือขึ้นไหว้ปลกๆ ทันที ถ้าถูกเจ๊สาไล่เธอออกตอนนี้ขึ้นมาเธอคงแย่แน่ๆ“เจ๊ อย่าไล่หนูออกเลยนะ หนูขอโทษ” โรสลินวิงวอน“เจ๊ จะไล่แกออกทำไม เจ๊ก็มีเหตุผลนะ ไอ้พวกแขกชั้นต่ำมือปลาหมึกนั่นสมควรแล้ว เจ๊ให้การ์ดลากพวกมันออกไปแล้วอยู่ก็สร้างความวุ่นวาย แกไม่ต้องกังวลใจ” “เจ๊ ไม่ไล่หนูจริงๆ ใช่ไหมคะ” ถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้งว่าเธอไม่ได้หูฝาดไปใช่ไห
เมียลับที่(ไม่)รัก ตอนที่ 3/2 ลูกค้าวีไอพี
“เอ้า มาแล้วเหรอ เจ๊ก็คิดว่าแกจะไม่มาทำงานวันนี้” เจ๊สาเดินเข้ามาทักทาย“มาสิคะเจ๊ หนูไม่ยอมเสียรายได้หรอก” เธอยิ้มกวนดูซุกซนตอบนายจ้างรูปร่างอวบวัยกลางคนแต่ก็ยังดูอ่อนกว่าวัยมาก“รีบไปเปลี่ยนชุดไป วันนี้แขกเยอะด้วย”“รับทราบค่ะเจ๊” โรสลินยืดอกยกมือทำท่าตะเบ๊ะลากเท้าขวามาชิดเท้าซ้ายท่าทางแข็งแรงเหมือนชายชาติทหารอกสามศอกเย้าแหย่เจ้าของร้าน เจ๊สาหัวเราะร่วนในลำคอ ใครเห็นก็เอ็นดู แต่ถ้าได้รู้จักโรสลินจริงๆ แล้วจะรู้สึกสงสาร โรสลินขยันและไม่เคยเกี่ยงงานหนัก เรื่องเดียวที่หล่อนจะไม่ยุ่งคือการรับแขกของร้าน เจ๊สาไม่เคยบังคับเพราะที่นี่รู้กันแบบลับๆ ว่ามีการแอบขายบริการด้วยความสมัครใจ โดยเจ๊สาจะเป็นนายหน้าคอยจัดหาเด็กให้ บางคนก็ได้ดิบได้ดีไปแล้วอย่างพี่จ๋า จารวีที่ก่อนหน้าเป็นเด็กนั่งดริ๊งก์ในร้าน แต่ตอนนี้หล่อนกลายเป็นเด็กเลี้ยงของนักธุรกิจระดับหมื่นล้านคนหนึ่งแบบลับๆ จารวียังคงแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนที่นี่เป็นครั้งคราว ทุกครั้งที่มาก็เห็นว่าเธอใช้ของแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้า ชีวิตดีขึ้นทันตาโรสลินเปลี่ยนชุดยูนิฟอร์มของทางร้าน ซึ่งเป็นเสื้อคอบัวสีขาวแขนตุ๊กตา มีโบว์หูกระต่ายสีดำติดตรงค
เมียลับที่(ไม่)รัก ตอนที่ 3/1 ลูกค้าวีไอพี
ตอนนี้ป้านุชกลับไปแล้ว โรสลินหยิบกระเป๋าผ้าป่านของตัวเองออกมาจากล็อกเกอร์สะพายขึ้นบ่า ชมาก็วิ่งปรู๊ดหอบแฮ่กๆ เข้ามาให้ห้องพักพนักงาน“น้องโรส ช่วยพี่ก่อนได้ไหม ตอนนี้พี่เจี๊ยบกับพี่อุ้มยังไม่เข้ามาเลย พอดีมีลูกค้า VIP เข้ามาด่วนน่ะ เช็กความสะอาดห้องให้พี่ก่อนได้ไหม คงไม่สกปรกอะไรมากจ้ะ” พี่เจี๊ยบกับพี่อุ้มคือพนักงานทำความสะอาดกะต่อไปที่ตอนนี้ยังไม่เข้างานมานั่นเอง“ลูกค้าจะเข้าตอนนี้เลยใช่ไหมคะพี่” โรสลินโพล่งถาม ชมายกข้อมือขึ้นดูที่จอสมาร์ตวอทซ์“น่าจะไม่เกินอีก 20 นาทีมาถึงจ้ะ ขอโทษทีน้าน้องโรสเลิกงานแล้วแท้ๆ เลย” ชมากะพริบตาปริบออดอ้อนเสียงสองพร้อมกับเดินมาบีบๆ นวดๆ แขนเติมพลังให้ เพราะรู้สึกผิดที่ต้องรบกวนเธอหลังเลิกงาน หากไม่ใช่ลูกค้าวีไอพีที่เรื่องมาก หล่อนก็คงจะปล่อยไปเลย เพราะจริงๆ ก็ไม่ต้องตรวจสอบห้องมากเพราะห้องนั้นก็ไม่ได้เปิดให้ใครใช้บ่อยๆ และก็ทำความสะอาดทุกอาทิตย์อยู่แล้ว“ได้ค่ะๆ เดี๋ยวโรสรีบจัดการให้เลยค่ะพี่”“อะนี่คีย์การ์ดจ้ะ” ชมาส่งคีย์การ์ดมาให้เธอ “เดี๋ยวพรุ่งนี้ พี่ซื้อขนมมาเซ่นน้า อิอิ” ชมาเอ่ยหยอกเย้าก่อนจะออกจากห้องไป โรสลินรวบผมขึ้นมามัดหางม้า จากนั
เมียลับที่(ไม่)รัก ตอนที่ 2 สมเพชตัวเอง
“แล้วแม่จะให้โรสทำยังไง” น้ำเสียงของโรสลินสั่นเครือ เธอพยายามข่มความรู้สึกเสียใจเอาไว้ข้างในเพื่อที่จะไม่ให้ระเบิดออกมาอย่างสุดความสามารถ(“ถ้ามึงไม่ขายให้ไอ้เสี่ยเจียงนั่น มึงจะไปขายตัวให้ใครที่ไหนก็ได้ตามใจมึง แต่พรุ่งนี้มึงต้องเอาเงินมาประกันตัวกู!”)“แม่!” ดาวเรืองวางสายไปแล้ว ทว่าโรสลินยังคงเหม่อลอยไร้จุดหมาย ยามนี้สมองเบลอวูบโหวงกับคำพูดของมารดาและน้ำตาเจ้ากรรมมันดันไหลออกมาเองเสียอย่างนั้น เธอยกหลังมือขึ้นปาดแก้มซ้ายทีขวาที เพื่อสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมามากกว่านี้แอ๊ด~เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงกล่าวทักทาย“หนูโรสอ่านหนังสืออยู่เหรอจ๊ะ” ป้านุชเพื่อนร่วมงานต่างวัยเข้ามาในห้องพักพนักงานหลังจากเสร็จงาน ทันได้เห็นหยดน้ำตาที่หยดแหมะลงที่หน้าหนังสือที่โรสลินกางไว้บนตักพอดิบพอดี“เอ๊ะ! หนูเป็นอะไร ร้องไห้เหรอจ๊ะ” นางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเพราะรักโรสลินเหมือนลูกเหมือนหลานคนหนึ่งถึงโรสลินจะทำงานที่นี่ได้ยังไม่ครบเดือนก็เถอะ“หนูไม่เป็นอะไรค่ะป้า” เธอฝืนยิ้มเอ่ยตอบเสียงแผ่ว จำต้องโกหกไปเช่นนั้นเพราะไม่อยากให้ป้านุชเป็นห่วง“มีอะไรก็บอกป้าได้นะ เผื่อป้าพอช่วยได้ อ
เมียลับที่(ไม่)รัก ตอนที่ 1/2 บ้านไม่ใช่เซฟโซน
โรงแรมนี้ดีอย่างที่หัวหน้าแม่บ้านไม่เจ้ากี้เจ้าการ ขอเพียงแค่ให้รับผิดชอบงานของตัวเองให้ดีเป็นพอ หากว่างจากนั้นก็สามารถพักผ่อนได้ตามอัธยาศัยพนักงานชั่วคราวอย่างโรสลินเข้างานประจำในเวลา10.00น.เลิก 20.00น.บางคราวก็ล่าช้าไปหากว่างานไม่เสร็จตรงตามเวลา เธอก็ต้องรีบแจ้นตาลีตาเหลือกไปรับจ็อบต่ออีกที่ วันนี้ก็เหมือนเช่นทุกวัน ลูกค้าเข้ามาเช็กอินสลับสับเปลี่ยนกับการเช็กเอาท์เรื่อยๆ แต่ยังพอมีเวลาได้หายใจหายคอคล่องหน่อยเธอมานั่งในห้องพักพนักงานจากนั้นก็หยิบหนังสือมาอ่านทบทวนบ้าง โรสลินต้องอ่านหลายรอบกว่าจะทำความเข้าใจได้หมด ก็บอกแล้วว่าเธอไม่ใช่คนฉลาดนัก แต่ก็เอาความมุมานะและความขยันเข้าสู้ พยามขวนขวายที่จะเรียนหนังสือถึงแม้ว่าสังคมแวดล้อมจะไม่เอื้ออำนวยก็ตามคนในชุมชนมักจะบอกว่าถึงเธอจะเป็นคนโง่ซื่อบื้อไปหน่อย แต่หน้าตาก็สะสวย หากได้ผู้ดีมีเงินหรือเสี่ยรวยๆ มารับเลี้ยงสักคน บางทีชีวิตอาจจะดีขึ้น บอกให้เธอหัดใช้ความสวยให้เป็นประโยชน์เสียบ้าง ทว่าเธอก็เถียงขาดใจ เพราะโรสสลินไม่คิดที่จะใช้ทางลัดโดยเอาเต้าไต่แบบนั้นอ่านไปได้สักพักก็ลุกขึ้นมาหยิบสมาร์ตโฟนในตู้ล็อกเกอร์ออกมาดูว่าแม่ส่งข้อความ
เมียลับที่(ไม่)รัก ตอนที่ 1/1 บ้านไม่ใช่เซฟโซน
สำหรับโรสลินแล้ว บ้านไม่ใช่เซฟโซน มันเหมือนนรกเสียมากกว่า ดวงตาโศกกลมโตมองไปยังหน้าจอสมาร์ตโฟนที่มีข้อความกระหน่ำรัวเข้ามาไม่ขาดสาย‘อีโรส กูจำเป็นต้องใช้เงินด่วน มึงโอนมาให้กูด้วย’เมื่อเห็นข้อความที่ดาวเรืองผู้เป็นมารดาส่งมาคิ้วเรียวสวยถึงกับขมวดมุ่น เรื่องด่วนที่ว่าคงไม่พ้นเรื่องการพนัน‘อีกแล้วหรือแม่ จะเอาไปเข้าบ่อนอีกแล้วใช่ไหม’ เธอรัวนิ้วพิมพ์ข้อความส่งกลับไปหามารดามือเป็นระวิง เธอทำงานสายตัวแทบขาด ทว่ามารดากลับเอาไปถลุงเล่นจนหมด‘เรื่องของกู โอนมาให้กูด้วย บัญชีเดิม’โรสลินเม้มปากแน่นก่อนตอบกลับข้อความมารดา ตอนนี้เงินหลักพันก้อนสุดท้ายเธอต้องเอาไว้เป็นค่าใช้จ่ายภายในบ้าน ทั้งค่ากินค่าอยู่จิปาถะ และยังต้องเก็บเอาไว้จ่ายค่าเทอมของมหาวิทยาลัยด้วย ดังนั้นเธอจึงต้องบริหารเงินก้อนนี้ให้เพียงพอก่อนที่เงินเดือนจะออกตอนสิ้นเดือน และตอนนี้มันยังไม่ถึงครึ่งเดือนด้วยซ้ำ‘โรสไม่มีหรอกแม่’ ‘มึงอย่ามาตอแหลกู ตอนนี้มึงมีเท่าไรเอามาให้กูหมุนก่อน กูคืนมึงแน่นอน’ข้ออ้างเดิมๆ...ดาวเรืองมักจะอ้างเช่นนี้เสมอ แต่ก็ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่จะคืนเงินให้เธอ โรสลินต้องปากกัดตีนถีบเอาตัวเองให้
You May Also Like
คุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้205.0K viewsรวมเรื่องแซ่บ (9) NC20+
Beefy Cat119.2K viewsท่านประธานกระหายสวาท
กาสะลอง78.8K viewsราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน309.2K viewsรักที่เป็นม่านหมอก
Melyssa416 viewsคุณหนูคับมารับความเสียว
ภัสสพิชชา141 viewsคุณหนูตัวร้ายกับสาวใช้ตัวนุ่ม
มะลิซ้อน ซ่อนใจ50 viewsพูดเองนะว่าไม่รัก
ณัฐพรพราว264 views
