LOGIN@หลายวันต่อมา
คนตัวเล็กยืนด้อม ๆ มอง ๆ ที่หน้าประตูบ้านหลังสีขาวขนาดใหญ่
หลังจากที่ตกลงกับคุณย่าว่าเธอจะมาอยู่กับคุณย่า คุณย่าก็ได้ให้ที่อยู่กับเธอมา
เธอขอนอนที่บ้านสักหนึ่งอาทิตย์ พอให้ทำใจได้ ก่อนจะจากที่นี่ไปนานแสนนาน เมื่อครบตามที่สัญญา เธอจึงมาหาคุณย่าที่อำเภอคันคาย
กำลังจะยกมือขึ้นกดกริ่งตรงประตูรั้ว กลับเห็นรถสปอร์ตสีดำคันหนึ่งแล่นมาจอดใกล้กับประตูจึงรีบดึงมือกลับ
มองร่างสูงของใครบางคนเดินลงจากรถ เขาสวมเสื้อยืดสีดำ กับกางเกงยีนขายาวสีเข้มพอดีตัว
สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว มีเข็มขัดสีน้ำตาลเข้มคาดตรงหัวกางเกง
อายุยังไม่มาก แต่ท่าทางดูดี
“มาหาใคร” ออสตินในวัยยี่สิบสองปี มีส่วนสูงถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรถามฝ่ายนั้นออกมา
หน้าตายังดูเด็ก ถักผมเปียสีดำยาวทั้งสองข้าง
ใส่ชุดเอี๊ยมยีนสีน้ำเงินเข้ม เป็นแบบกระโปรงสั้นเลยเข่าขึ้นมานิดหนึ่ง ส่วนเสื้อด้านในเป็นเสื้อยืดแขนสั้นสีชมพู
ตัวสูงไม่มาก ประมาณร้อยห้าสิบห้าเซนติเมตร ไม่เกินอกเขา
ผิวขาว ดวงตากลมโต
มั่นใจว่าไม่ใช่ญาติของตัวเองแน่นอน เพราะเขาไม่มีญาติที่ไหน
เขาเป็นหลานชายเพียงคนเดียวของที่บ้าน และพ่อกับแม่ก็มีเขาเป็นลูกชายคนเดียว ไม่มีไปแอบไข่ไว้ที่ไหนอย่างแน่นอน
“อะ...เอ่อ...หนูมาหาย่าหนึ่งค่ะ”
“มาหาทำไม เป็นอะไรกับย่าหนึ่ง” ออสตินขมวดคิ้ว นี่ย่าเขามีธุระอะไรกับเด็กตัวเล็กแค่นี้อย่างงั้นเหรอ
“ปะ...เป็นหลานคุณย่าค่ะ”
ออสตินได้ยินอย่างนั้นกัดฟันกรอด เขาเข้าใจมาตลอดว่าตัวเองเป็นหลานชายคนเดียวของย่าไม่ใช่เหรอ
แล้วนี่...หลานสาวของย่ามาจากไหนกัน!
“เธอชื่ออะไร!” กระชากเสียงถามออกมา ทำเอาฝ่ายนั้นตกใจมาก
“นะ หนูชื่อเอยค่ะ” ตอบเสียงตะกุกตะกักเพราะอีกฝ่ายดูไม่เป็นมิตร
พี่เขาเป็นใครกัน แล้วเกี่ยวข้องอะไรกับคนบ้านหลังนี้
“ต้องการอะไร!”
“คะ” เอยได้ยินแบบนั้นทำหน้าไม่เข้าใจ พี่เขาหมายถึงอะไร
“มาเจอย่าฉันต้องการอะไร หรือเขาบอกให้เธอมา”
“ค่ะ ย่าบอกให้เอยมา ย่าบอกว่าจะให้เอยมาอยู่ที่นี่”
ออสตินได้ยินอย่างนั้นรู้สึกโมโห เปิดประตูรั้วออกทันที ก่อนจะเดินไปคว้าแขนเรียวแล้วลากคนตัวเล็กให้เดินตาม
พอถึงหน้าบ้าน เหวี่ยงคนตัวเล็กจนลอยไปกระแทกเข้ากับประตูไม้บานใหญ่จนคนที่เจ็บร้องโอ๊ย
“ย่า!” ออสตินตะโกนลั่นบ้าน จนคนที่เป็นเจ้าของชื่อรีบเดินออกมา
มองท่าทางของหลานชายด้วยความแปลกใจ ทำไมต้องตะโกนด้วย ออสตินไปโมโหอะไรมา
แต่พอเห็นคนที่นั่งทรุดตัวอยู่ตรงประตูหน้าบ้าน น้ำหนึ่งถึงกับตกใจที่เห็นว่าเป็น...
“เอย! ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้ลูก!” รีบเดินเข้าไปพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้นมา ทว่าเอยกลับร้องไห้ อีกทั้งยังตัวสั่นเทา
“นี่มันอะไรกันพูดมา!” หลานชายคนเดียวของบ้านกระชากเสียงถาม จนทำให้เจ้าของบ้านอย่าง ‘ภาคิน’ รีบตามออกมาดูเหมือนกัน
มองหน้าหลานชายอย่างแปลกใจ ทว่าต้องแปลกใจกว่าเมื่อเห็นคนที่อยู่ในอ้อมกอดของเมียตัวเอง
เด็กสาวคนนี้เป็นใคร?
“หมายความว่ายังไงตอบออสตินมา!”
‘น้ำหนึ่ง’ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะไม่คิดว่าหลานชายจะรู้ความจริงไวขนาดนี้
ทีแรกเธอกะจะรอให้ออสตินไปถึงคอนโดเสียก่อน แล้วจะโทรไปเล่าความจริงให้หลานฟัง
อย่างน้อย ถึงออสตินจะไม่โอเค แต่ฝ่ายนั้นก็อยู่ที่คอนโดแล้ว คงไม่ลงทุนเหยียบรถกลับมาทะเลาะกับเธอแน่นอน
แต่เปล่าเลย ออสตินยังไม่ทันได้ออกจากบ้าน เอยก็มาถึงเสียก่อน งานยากถึงมืออีน้ำหนึ่งอีกแล้ว
อยากเอาตีนก่ายหน้าผาก!
“ขะ...เข้ามาคุยกันในบ้านนะลูก”
ออสตินเดินเข้าบ้านเป็นคนแรก ชนไหล่ของย่าจนเกือบล้ม ทำให้น้ำหนึ่งรีบมองหน้าสามี ก็เห็นฝ่ายนั้นส่ายหัวมาให้ แล้วเดินตามหลานชายเข้าบ้านไป
กริ๊ง ๆเจ้าของร้านเดินออกมาจากในครัวเพื่อมารับลูกค้า แต่กลับเห็นว่าไม่ใช่ลูกค้าอย่างที่เธอคิด เป็นเพื่อนสนิทของลูกสาวเธอนั่นเอง“อ้าว ‘ณิริน’ มาหาไอด้าเหรอคะลูก” ทักทายเด็กหญิงวัยสิบสองขวบ ก่อนจะรับไหว้เมื่อเด็กน้อยยกมือไหว้เธอมา“สวัสดีค่ะคุณแม่ ณิรินนัดกับไอด้าเอาไว้ค่ะ”“ไอด้ายังไม่มาเลยค่ะ หนูนั่งรอก่อนได้ไหมลูก”“ได้ค่ะ” เด็กหญิงเสื้อฟ้าแขนสั้นแบบตุ๊กตา สวมกระโปรงสีขาวยาวถึงน่อง มีที่คาดผมสีขาวอีกหนึ่งอันพาดบนหัว พาตัวเองเดินไปนั่งรอที่โซฟา ก่อนจะหยิบมือถือออกมาเล่นฆ่าเวลาทุกวันหยุดเธอจะมาหาไอด้าที่ร้านเบเกอรีของแม่อีกฝ่าย ไอด้าชอบนัดเธอมาดูซีรีส์เรื่องใหม่ด้วยกันหลังจากทานข้าวเช้าเสร็จ เธอก็จะนั่งรถสองแถวจากบ้านมาลงที่หน้าร้านเบเกอรีของแม่ไอด้า“อ้าวยัยณิริน มานานแล้วเหรอ”เสียงกรุ๊งกริ๊งของกริ่งจากประตูทางเข้าร้านเรียกความสนใจให้ณิรินหันไปมอง ก็พบว่าเป็นไอด้า“เพิ่งมา”ไอด้าเดินไปหยุดอยู่ที่หลังเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม เพื่อชงน้ำเย็น ๆ มาดื่ม ทั้งของเธอและณิรินทุกวันหยุดเธอก็จะมาขลุกอยู่ที่ร้าน และเธอก็มักจะชวนณิรินมาเล่นที่นี่บ่อย ๆ มาดูซีรีส์กันมากินขนมเค้ก ขนมหวาน กับน้ำหว
@สามปีต่อมากริ๊ง ๆเสียงกระดิ่งจากประตูดังขึ้นเมื่อมีคนเปิดเข้ามา ทำให้เจ้าของร้านที่กำลังคิดตังค์ค่าขนมให้กับลูกค้าอยู่เงยหน้าขึ้นมอง พร้อมกับปากที่เอ่ยถามออกไป แต่กลับต้องฉีกยิ้มกว้าง“สวัสดีค่า รับอะไรดีคะ พี่ออสติน!” รีบยื่นใบเสร็จกลับให้ลูกค้าพร้อมทั้งเอ่ยคำขอบคุณ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปกระโดดกอดคอคนเป็นสามีที่หน้าเคาน์เตอร์คิดเงิน มือหนาก็รีบอุ้มที่สะโพกของเมียทันที“คิดถึงจังเลยค่ะ” จับประคองใบหน้าหล่อเอาไว้แล้วโน้มใบหน้าเข้าไปหอมแก้มทั้งสองข้าง พักนี้พี่ออสตินยุ่งมากจึงไม่ค่อยได้มาหาเธอที่ร้านเธอมีความฝันเล็ก ๆ ว่าเธออยากมีร้านเบเกอรีเป็นของตัวเอง พอเรียนจบ เธอก็เลยขอพี่ออสตินว่าอยากลองเปิดร้าน แล้วสามีของเธอก็ซัปพอร์ตดีมาก รีบหาทำเลจนได้ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากวิทยาลัยคันคายนอกจากเบเกอรีแล้วยังมีเครื่องดื่มอีกหลายอย่าง ที่เธอได้ไปลงเรียนเพิ่มเติมมา จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็สามปีแล้ว ธุรกิจเล็ก ๆ ของเธอกลับไปได้สวย มีลูกค้าวนเวียนมาอุดหนุนอยู่ตลอด“คิดถึงมาก” หอมแก้มนุ่มฟอดใหญ่ เมื่อก่อนเขามาที่นี่บ่อยมาก แต่พักหลัง ๆ งานยุ่ง ต้องเข้าไปทำงานที่ร้านเต็มตัวเพราะปู่กับย่าเริ่มแก่กันแล้ว
@สามปีต่อมาออสตินมางานแต่งเพื่อนสนิทอย่างไทเกอร์ซึ่งถูกจัดขึ้นในตอนกลางคืน สถานที่จัดงานก็คือหอประชุมโรงเรียนประถมหมู่บ้านคันคายใส่สูทผูกเนกไทอย่างเป็นระเบียบ ไม่ต่างจากออกงานผู้ดีงานอื่น ๆ ส่วนเอยสวมชุดราตรีสีชมพูแบบสายเดี่ยว อวดส่วนโค้งเว้าของร่างกายเล็กน้อย เดินควงแขนของสามีเข้าไปในงานหลังจากเรากลายมาเป็นสามีภรรยากันที่ถูกต้องตามกฎหมาย เราก็ออกงานคู่กันอยู่บ่อยครั้ง“ดีใจด้วยนะมึง” ทันทีที่เจอหน้าฝ่ายเจ้าบ่าวและเจ้าสาว ออสตินยื่นกล่องของขวัญคนทั้งคู่ ไทเกอร์อยู่ในชุดปกติขาว มีเครื่องหมายทางราชการและตราประดับต่าง ๆ มองแล้วรู้สึกภูมิใจในตัวมันข้างกันมีเจ้าสาวคนสวยดีกรีครูนาฏศิลป์ใส่ชุดแต่งงานสีขาวยืนควงแขนเจ้าบ่าวอยู่ไม่ห่าง“ยินดีด้วยครับครูกวาง”“ขอบคุณมาก ๆ นะคะพี่ออสติน”“ยินดีด้วยนะคะผู้กอง ครูกวาง” หลังจากสามีเอ่ยจบ เอยก็รีบแสดงความยินดีกับพี่ทั้งสอง ก็เห็นคนทั้งคู่พยักหน้ามาให้“ขอบคุณครับ”“ขอบคุณค่ะน้องเอย”“ขอบใจมากมึง หาอะไรกินก่อน” ร้อยตำรวจเอกไทเกอร์ แสนร้าย เอามือแตะที่แขนของเพื่อนสนิท โดยที่ไม่ต้องพูดอะไรมากไปกว่านี้คนทั้งคู่ก็รู้กันออสตินพยักหน้าให้ ก่อนจะเดินเข้
“อะแฮ่ม ได้เวลาแล้วค่าเด็ก ๆ” น้ำหนึ่งเป็นฝ่ายขึ้นมาตามหลานสาวกับหลานชาย แหม ถ้ามาช้ากว่านี้อาจมีการเสียน้ำเกิดขึ้นก็ได้ ปล่อยให้อยู่ด้วยกันสองคนทีไร จะสิงกันตลอดโดยเฉพาะหลานชายของเธอ ชอบทำรุ่มร่ามกับน้อง“ขัดจังหวะมากย่า” ออสตินส่ายหัว ก่อนจะจับมือน้องเดินลงจากบ้าน ท่ามกลางน้ำหนึ่งที่มองตามหลังด้วยความหมั่นไส้ ก็ไม่ใช่เพราะย่าหรือไงที่ได้เมียคนนี้มาหึย!พิธีหมั้นวันนี้จัดขึ้นตรงกลางโถงในบ้าน เป็นพิธีตามฉบับประเพณีชาวคันคาย คือการนั่งบนพื้นปูพรม ส่วนออสตินกับเอยถูกจับแยกนั่งกันคนละฝั่งญาติผู้ใหญ่ฝั่งออสตินวันนี้คือน้ำหนึ่งกับสามี ส่วนญาติผู้ใหญ่ทางฝั่งของเอยคือพลอยไพลินกับนาวิน รวมทั้งมีญาติผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือให้เกียรติมาเป็นศักดิ์ศรีพยานในการสู่ขอครั้งนี้ด้วยอย่างนายกสุเมธ“เห็นแล้วอยากแต่งเมียอีกรอบจริง ๆ” เอ่ยออกไปพร้อมรอยยิ้ม เห็นบายศรีสู่ขวัญแล้วอดนึกถึงงานแต่งของตัวเองไม่ได้“เมียคนไหนอีกคะพ่อนายกขา...” ชาวบ้านที่มาในงานเอ่ยแซว พอจบประโยคนั้นสร้างเสียงหัวเราะให้กับคนที่มาในงาน เพราะบางส่วนก็รู้กันว่านายกตำบลคันคายมีเมียมาแล้วสามคนรวมคนปัจจุบัน“ก็ต้องเมียคนปัจจุบันสิครับ ฮ่
@หนึ่งเดือนต่อมา"ยัยขี้เม้าท์ ไหนบอกงานไม่ใหญ่ไง" วันที่ลูกชายมาบอกว่าอยากขอหมั้นกับน้องเอาไว้ก่อน เขาก็เห็นด้วย เพราะเอยอาศัยอยู่ที่บ้านของเรา จะได้ไม่ตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน หากหมั้นกันแล้วก็สามารถหิ้วกันไปไหนมาไหนได้ตามอำเภอใจหลังจากตกลงกันว่าจะหมั้น เขากับเมียก็ไปให้พระที่วัดดูฤกษ์ให้ ฤกษ์ดีคืออีกสามวันที่จะถึง ซึ่งก็คือวันพรุ่งนี้หลังจากได้ฤกษ์ดีมา ยัยขี้เม้าท์ก็จัดการทุกอย่างด้วยความรวดเร็ว แต่ก่อนหน้าคุยกันว่างานไม่ใหญ่มาก ค่อยจัดงานช้างอีกทีตอนแต่งงาน แต่ไหงทางหนุ่ยโภชนาถึงได้กางโต๊ะจีนนับร้อยโต๊ะ งานไม่ใหญ่กี่โมง!“แฮ่ พอดีหนึ่งญาติเยอะค่ะ” พอนั่งดูรายชื่อแล้ว คนนั้นก็รู้จัก คนนี้ก็รู้จัก รู้จักไปหมดเลย ทำไงได้ เป็นคุณนายร้านค้าวัสดุก่อสร้างนี่ ใครก็นับหน้าถือตาจริง ๆ ไม่ได้กะว่าจะเรียกแขกมาทั้งหมดหลักหลายร้อยคน แต่วันไปแจกซองเนี่ยสิ คนนั้นก็เรียกถาม คนนี้ก็เรียกถามว่ามาทำอะไร พอบอกลูกชายจะหมั้นสาวเท่านั้นแหละ ก็มีแต่คนอยากมาสรุปก็เลยได้แจกซองเพิ่ม รวมๆ ก็500ซองได้ เอาไว้งานกินดอง เธอจะแจกพันซองคอยดู!“เว่อร์!” หมดคำจะพูดกับเมีย บอกเอาแค่ร้อยซอง แค่นั้นก็เยอะจนไม่รู้จะเยอะย
@สามวันต่อมา“เราจะไปไหนกันเหรอคะ” วันนี้คุณหมออนุญาตให้พี่ออสตินกลับบ้านได้แล้ว แต่แทนที่คนป่วยจะรีบกลับไปพักผ่อนที่บ้าน เขากลับพาเธอขับรถมาห้างเฉยเลย มิหนำซ้ำยังเดินจับมือเธอขึ้นบันไดเลื่อนด้วย“ไปถึงเดี๋ยวก็รู้” ออสตินบอกยิ้ม ๆ ก่อนจะก้าวออกจากบันไดเลื่อนขั้นสุดท้าย แล้วพาเอยเดินเข้าไปในร้านจิวเอลรีแบรนด์ดัง“มาเอาแหวนที่สั่งทำครับ”เอยได้ยินอย่างนั้นขมวดคิ้ว อย่าบอกนะว่า...“รบกวนขอบัตรรับด้วยนะคะ”ออสตินยื่นบัตรนัดรับให้กับพนักงานไป ไม่นานแหวนเพชรที่เขาสั่งทำขึ้นมาใหม่ก็ถูกถือมาวางตรงหน้ามือหนาหยิบแหวนเพชรออกมาจากในกล่อง แล้วจับมือข้างซ้ายของน้องขึ้นมา เรานอนด้วยกันทุกคืน จนเขารู้หมดแล้วว่าเอยใส่เสื้อในไซซ์อะไร กางเกงในไซซ์อะไร กับแค่ไซซ์แหวนทำไมเขาจะไม่รู้เอยมองภาพนั้นด้วยความตื่นเต้น แหวนเพชรถูกสวมเข้ามาที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอได้อย่างพอดิบพอดี ไม่แน่น และไม่หลวมจนเกินไป ส่วนไอ้ที่เห็นจะเกิน ก็คงเป็นขนาดเพชรเม็ดโต ที่สามารถมองเห็นได้ไกลในระยะห้าสิบเมตรมันใหญ่มาก!“พะ...พี่ซื้อให้เอยเหรอคะ”“ไม่ได้ซื้อให้เฉย ๆ หรอกนะ”“...”“พี่จะขอหมั้นเอย”“พี่ออสติน...” เอยทำท่าจะร้องไห้ออ







