LOGIN“เกิดอะไรขึ้นน้ำหนึ่ง แล้วเด็กคนนี้เป็นใคร” เจ้าของบ้านเป็นคนถาม อยู่ดี ๆ เด็กคนนี้เข้ามาในบ้านเราได้ยังไง ไม่แค่นั้น เมียตัวเองยังดูปกป้องมากด้วย
หรือลูกยัยขี้เม้าท์กับผัวน้อย?
มันจะมากไปแล้ว!
“จะ...ใจเย็น ๆ นะคะคุณคิน ไม่ใช่แบบที่คุณคิดแน่นอนค่ะ ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะออสติน ฟังย่าพูดก่อนลูก” ที่ต้องบอกสามีตัวเองแบบนี้ เพราะคิดว่าเดาไม่ผิดแน่นอน คุณภาคินคงคิดว่าเธอแอบไปมีลูกที่ไหนมาแน่
และที่เธอบอกให้หลานชายฟังเธอก่อน เพราะดูท่าทางของออสตินตอนนี้โกรธเธอมาก
เธอไม่รู้ว่าเหตุการณ์ก่อนหน้าคือยังไง แต่สภาพที่เอยนั่งติดกับประตูบ้านร้องไห้ ทำให้เธอคิดดีไม่ได้ ว่าออสตินคงจะลงมือทำอะไรสักอย่างกับน้อง
ขออย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย เพราะกว่าเธอจะเกลี้ยกล่อมเอยมาที่นี่ได้ยากใช่เล่น
“งั้นก็เล่ามา” ภาคินถอนหายใจแรง ถ้าไม่ใช่อย่างที่เขาคิด งานเข้ายัยแม่มดแน่!
ก็ดูหลานชายของเขาสิ จ้องย่าตัวเองสลับกับเด็กคนนั้นตาไม่กะพริบ
ยิ่งเมียเขากอดเด็กคนนั้น รับรู้ได้เลยว่าออสตินโกรธหนักมาก
“พูดมา!” ออสตินรีบกระตุ้นคนเป็นย่า เพราะถ้าไม่อย่างนั้น เขาจะจับเด็กนี่เขวี้ยงออกจากบ้าน และถ้าไม่เชื่อก็ลองดู
“ดะ...ได้ค่ะ คือพอดีว่ามันมีเรื่องเกิดขึ้นกับเอยค่ะ”
“เมื่อสามเดือนที่แล้ว ตอนที่หนึ่งพาลูกน้องของคุณไปหาหมอ หนึ่งได้พบกับเอยเข้า เห็นเอยนั่งร้องไห้อยู่ ก็เลยเดินเข้าไปถาม”
“เอยมาโรงพยาบาลกับพ่อสองคน และพ่อของเอยเป็นมะเร็ง พอหนึ่งได้พูดคุยกับหมอเจ้าของไข้ หมอบอกว่าพ่อของเอยจะอยู่ได้ไม่เกินสามเดือน”
“ตอนนั้นหนึ่งคิดอะไรไม่ออก รู้แต่ว่าสงสารเอยมาก พอมีทางไหนที่หนึ่งจะช่วยเอยได้หนึ่งก็จะช่วย”
“แต่ยังไม่ถึงสามเดือนด้วยซ้ำ ทางโรงพยาบาลก็โทรมาหาหนึ่ง แล้วบอกว่าพ่อของเอยเสียแล้ว หนึ่งก็รีบไปจัดการทุกอย่างค่ะ ขอโทษนะคะที่ตอนนั้นไม่ได้บอกคุณ” น้ำหนึ่งบอกกับสามีอย่างรู้สึกผิด เธอคิดว่า หากบอกสามี อีกฝ่ายก็คงเข้าใจ
แต่เธอเลือกที่จะไม่พูด เพราะไม่อยากรบกวนสามี จึงแอบไปจัดการเรื่องนี้เงียบ ๆ คนเดียว
“แต่ก่อนหน้าที่หนึ่งจะชวนเอยมาอยู่ที่นี่ หนึ่งได้พูดคุยกับเอย หนึ่งก็เลยรู้ว่า เอยคือคนที่หนึ่งเคยให้คอนแทกต์กับเอยไปเมื่อหลายปีก่อน หนึ่งก็เลย...”
“อยากรับเลี้ยงดูขึ้นมา?”
น้ำหนึ่งพยักหน้าช้า ๆ เหลือบมองไปทางหลานชายตัวเองเล็กน้อย แต่ฝ่ายนั้นกลับเอาแต่จ้องน้องไม่หยุด เธอสัมผัสได้ว่าเอยกลัว
“ออสตินลูก ขอให้ย่าช่วยน้องเถอะนะลูก น้องไม่มีใครแล้วค่ะ แม่น้องก็ไม่มี พ่อน้องก็ไม่มี น้องอยู่ตัวคนเดียวที่บ้าน”
“...”
“ตอนนี้น้องก็เป็นสาวแล้วด้วย ย่ากลัวเกิดเรื่องไม่ดีกับน้องขึ้นมา ย่าก็เลยอยากจะมาขออนุญาตออสตินว่าให้น้องมาอยู่ที่นี่กับเราได้ไหมคะ ย่าสัญญาว่า ย่าจะไม่ให้น้องไปรบกวนออสตินเลยค่ะ” เอ่ยออกไป ทั้งลุ้นว่าหลานชายจะตะคอกออกมาตอนไหน
แต่กลับพบว่า ออสตินนิ่งมาก
“ออสติน...”
“ได้สิ” คนตัวโตเอ่ยน้ำเสียงนิ่ง ๆ ออกมา อยากอยู่ เขาก็จะให้อยู่
“คะ! ออสตินยอมให้น้องมาอยู่ที่นี่เหรอคะ!?” ถามออกมาอย่างตกใจ ทำไมถึงง่ายขนาดนี้ล่ะ หลานชายอีน้ำหนึ่งใจดีมากโว้ย
กรี๊ดดดดดดด!!!
“ถ้ายัยนี่มาอยู่ที่นี่ ออสตินก็จะไม่กลับมาเหยียบที่บ้านหลังนี้อีกเลย” เอ่ยจบลุกเดินออกจากบ้านไป นั่นจึงสร้างความกังวลใจให้สองผัวเมียอย่างมาก
ส่วนเอยที่ได้ยินแบบนั้น รู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวปัญหามาก เธอมาสร้างปัญหาให้ครอบครัวคนอื่นแท้ ๆ
“คุณย่าขา ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เอยไม่อยู่ก็ได้ เอยกลับไปอยู่ที่บ้านก็ได้ค่ะ” เอ่ยทั้งน้ำตา ความจริงเธอมีสังหรณ์แปลก ๆ ว่าคงไม่ได้มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เจอหน้าพี่ออสตินแล้ว
ก็พี่เขาดูไม่เป็นมิตรกับเธอมาก ๆ
“ไม่ได้ลูก ไม่ได้ ย่าให้หนูกลับบ้านไม่ได้ บ้านของหนูมันอันตรายเกินไป ย่าเป็นห่วง”
“แล้วเธอจะทำยังไงฮะยัยขี้เม้าท์” ยอมรับว่าจากที่ได้ฟังเมียเล่า เด็กคนนี้ก็น่าสงสารไม่ใช่น้อย และการจะรับเลี้ยงดูใครสักคนมันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับครอบครัวของเราเลย แต่มันเป็นปัญหาสำหรับออสตินมาก
เพราะฝ่ายนั้นต่อต้านมาตลอด
ขนาดเมียเขาเอ่ยปากขอให้พ่อกับแม่ของออสตินมีหลานสาวให้อีกคน ออสตินยังไม่ยอมเลย แล้วถ้าเคสนี้ยอม มันก็ประหลาดเกินไป
น้ำหนึ่งเงียบไม่ตอบ พลางนั่งคิดว่าจะเอายังไงดี แต่ที่แน่ ๆ เธอปล่อยเอยกลับไปไม่ได้
“คุณย่า...” เอยส่ายหัว เธอไม่อยู่ดีกว่า
“ก็ในเมื่อออสตินไม่ให้เอยอยู่ที่นี่ ก็ไม่เป็นไรค่ะ”
“แล้วเธอจะให้เด็กมันไปอยู่ที่ไหนฮะ”
“ก็คอนโดของคุณไงคะ” สามีเธอรวย ก็เลยซื้อคอนโดเอาไว้สองห้อง ที่นั่นมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน แถมยังมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดีมากด้วย
และด้วยความที่คอนโดตั้งอยู่ใจกลางเมือง จะทำอะไรก็สะดวก เวลาหิวก็แค่สั่งอาหารในแอป ไม่นานก็ได้กินแล้ว
เป็นไง อีน้ำหนึ่งมันฉลาดไหม ไม่ให้อยู่บ้าน ก็ไปอยู่คอนโดแทนไง
ทีนี้หลานชายออสติน ก็จะหาข้ออ้างไม่กลับบ้านไม่ได้แล้วนะ
ยู้ฮู
กริ๊ง ๆเจ้าของร้านเดินออกมาจากในครัวเพื่อมารับลูกค้า แต่กลับเห็นว่าไม่ใช่ลูกค้าอย่างที่เธอคิด เป็นเพื่อนสนิทของลูกสาวเธอนั่นเอง“อ้าว ‘ณิริน’ มาหาไอด้าเหรอคะลูก” ทักทายเด็กหญิงวัยสิบสองขวบ ก่อนจะรับไหว้เมื่อเด็กน้อยยกมือไหว้เธอมา“สวัสดีค่ะคุณแม่ ณิรินนัดกับไอด้าเอาไว้ค่ะ”“ไอด้ายังไม่มาเลยค่ะ หนูนั่งรอก่อนได้ไหมลูก”“ได้ค่ะ” เด็กหญิงเสื้อฟ้าแขนสั้นแบบตุ๊กตา สวมกระโปรงสีขาวยาวถึงน่อง มีที่คาดผมสีขาวอีกหนึ่งอันพาดบนหัว พาตัวเองเดินไปนั่งรอที่โซฟา ก่อนจะหยิบมือถือออกมาเล่นฆ่าเวลาทุกวันหยุดเธอจะมาหาไอด้าที่ร้านเบเกอรีของแม่อีกฝ่าย ไอด้าชอบนัดเธอมาดูซีรีส์เรื่องใหม่ด้วยกันหลังจากทานข้าวเช้าเสร็จ เธอก็จะนั่งรถสองแถวจากบ้านมาลงที่หน้าร้านเบเกอรีของแม่ไอด้า“อ้าวยัยณิริน มานานแล้วเหรอ”เสียงกรุ๊งกริ๊งของกริ่งจากประตูทางเข้าร้านเรียกความสนใจให้ณิรินหันไปมอง ก็พบว่าเป็นไอด้า“เพิ่งมา”ไอด้าเดินไปหยุดอยู่ที่หลังเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม เพื่อชงน้ำเย็น ๆ มาดื่ม ทั้งของเธอและณิรินทุกวันหยุดเธอก็จะมาขลุกอยู่ที่ร้าน และเธอก็มักจะชวนณิรินมาเล่นที่นี่บ่อย ๆ มาดูซีรีส์กันมากินขนมเค้ก ขนมหวาน กับน้ำหว
@สามปีต่อมากริ๊ง ๆเสียงกระดิ่งจากประตูดังขึ้นเมื่อมีคนเปิดเข้ามา ทำให้เจ้าของร้านที่กำลังคิดตังค์ค่าขนมให้กับลูกค้าอยู่เงยหน้าขึ้นมอง พร้อมกับปากที่เอ่ยถามออกไป แต่กลับต้องฉีกยิ้มกว้าง“สวัสดีค่า รับอะไรดีคะ พี่ออสติน!” รีบยื่นใบเสร็จกลับให้ลูกค้าพร้อมทั้งเอ่ยคำขอบคุณ ก่อนจะรีบวิ่งออกไปกระโดดกอดคอคนเป็นสามีที่หน้าเคาน์เตอร์คิดเงิน มือหนาก็รีบอุ้มที่สะโพกของเมียทันที“คิดถึงจังเลยค่ะ” จับประคองใบหน้าหล่อเอาไว้แล้วโน้มใบหน้าเข้าไปหอมแก้มทั้งสองข้าง พักนี้พี่ออสตินยุ่งมากจึงไม่ค่อยได้มาหาเธอที่ร้านเธอมีความฝันเล็ก ๆ ว่าเธออยากมีร้านเบเกอรีเป็นของตัวเอง พอเรียนจบ เธอก็เลยขอพี่ออสตินว่าอยากลองเปิดร้าน แล้วสามีของเธอก็ซัปพอร์ตดีมาก รีบหาทำเลจนได้ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากวิทยาลัยคันคายนอกจากเบเกอรีแล้วยังมีเครื่องดื่มอีกหลายอย่าง ที่เธอได้ไปลงเรียนเพิ่มเติมมา จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็สามปีแล้ว ธุรกิจเล็ก ๆ ของเธอกลับไปได้สวย มีลูกค้าวนเวียนมาอุดหนุนอยู่ตลอด“คิดถึงมาก” หอมแก้มนุ่มฟอดใหญ่ เมื่อก่อนเขามาที่นี่บ่อยมาก แต่พักหลัง ๆ งานยุ่ง ต้องเข้าไปทำงานที่ร้านเต็มตัวเพราะปู่กับย่าเริ่มแก่กันแล้ว
@สามปีต่อมาออสตินมางานแต่งเพื่อนสนิทอย่างไทเกอร์ซึ่งถูกจัดขึ้นในตอนกลางคืน สถานที่จัดงานก็คือหอประชุมโรงเรียนประถมหมู่บ้านคันคายใส่สูทผูกเนกไทอย่างเป็นระเบียบ ไม่ต่างจากออกงานผู้ดีงานอื่น ๆ ส่วนเอยสวมชุดราตรีสีชมพูแบบสายเดี่ยว อวดส่วนโค้งเว้าของร่างกายเล็กน้อย เดินควงแขนของสามีเข้าไปในงานหลังจากเรากลายมาเป็นสามีภรรยากันที่ถูกต้องตามกฎหมาย เราก็ออกงานคู่กันอยู่บ่อยครั้ง“ดีใจด้วยนะมึง” ทันทีที่เจอหน้าฝ่ายเจ้าบ่าวและเจ้าสาว ออสตินยื่นกล่องของขวัญคนทั้งคู่ ไทเกอร์อยู่ในชุดปกติขาว มีเครื่องหมายทางราชการและตราประดับต่าง ๆ มองแล้วรู้สึกภูมิใจในตัวมันข้างกันมีเจ้าสาวคนสวยดีกรีครูนาฏศิลป์ใส่ชุดแต่งงานสีขาวยืนควงแขนเจ้าบ่าวอยู่ไม่ห่าง“ยินดีด้วยครับครูกวาง”“ขอบคุณมาก ๆ นะคะพี่ออสติน”“ยินดีด้วยนะคะผู้กอง ครูกวาง” หลังจากสามีเอ่ยจบ เอยก็รีบแสดงความยินดีกับพี่ทั้งสอง ก็เห็นคนทั้งคู่พยักหน้ามาให้“ขอบคุณครับ”“ขอบคุณค่ะน้องเอย”“ขอบใจมากมึง หาอะไรกินก่อน” ร้อยตำรวจเอกไทเกอร์ แสนร้าย เอามือแตะที่แขนของเพื่อนสนิท โดยที่ไม่ต้องพูดอะไรมากไปกว่านี้คนทั้งคู่ก็รู้กันออสตินพยักหน้าให้ ก่อนจะเดินเข้
“อะแฮ่ม ได้เวลาแล้วค่าเด็ก ๆ” น้ำหนึ่งเป็นฝ่ายขึ้นมาตามหลานสาวกับหลานชาย แหม ถ้ามาช้ากว่านี้อาจมีการเสียน้ำเกิดขึ้นก็ได้ ปล่อยให้อยู่ด้วยกันสองคนทีไร จะสิงกันตลอดโดยเฉพาะหลานชายของเธอ ชอบทำรุ่มร่ามกับน้อง“ขัดจังหวะมากย่า” ออสตินส่ายหัว ก่อนจะจับมือน้องเดินลงจากบ้าน ท่ามกลางน้ำหนึ่งที่มองตามหลังด้วยความหมั่นไส้ ก็ไม่ใช่เพราะย่าหรือไงที่ได้เมียคนนี้มาหึย!พิธีหมั้นวันนี้จัดขึ้นตรงกลางโถงในบ้าน เป็นพิธีตามฉบับประเพณีชาวคันคาย คือการนั่งบนพื้นปูพรม ส่วนออสตินกับเอยถูกจับแยกนั่งกันคนละฝั่งญาติผู้ใหญ่ฝั่งออสตินวันนี้คือน้ำหนึ่งกับสามี ส่วนญาติผู้ใหญ่ทางฝั่งของเอยคือพลอยไพลินกับนาวิน รวมทั้งมีญาติผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือให้เกียรติมาเป็นศักดิ์ศรีพยานในการสู่ขอครั้งนี้ด้วยอย่างนายกสุเมธ“เห็นแล้วอยากแต่งเมียอีกรอบจริง ๆ” เอ่ยออกไปพร้อมรอยยิ้ม เห็นบายศรีสู่ขวัญแล้วอดนึกถึงงานแต่งของตัวเองไม่ได้“เมียคนไหนอีกคะพ่อนายกขา...” ชาวบ้านที่มาในงานเอ่ยแซว พอจบประโยคนั้นสร้างเสียงหัวเราะให้กับคนที่มาในงาน เพราะบางส่วนก็รู้กันว่านายกตำบลคันคายมีเมียมาแล้วสามคนรวมคนปัจจุบัน“ก็ต้องเมียคนปัจจุบันสิครับ ฮ่
@หนึ่งเดือนต่อมา"ยัยขี้เม้าท์ ไหนบอกงานไม่ใหญ่ไง" วันที่ลูกชายมาบอกว่าอยากขอหมั้นกับน้องเอาไว้ก่อน เขาก็เห็นด้วย เพราะเอยอาศัยอยู่ที่บ้านของเรา จะได้ไม่ตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน หากหมั้นกันแล้วก็สามารถหิ้วกันไปไหนมาไหนได้ตามอำเภอใจหลังจากตกลงกันว่าจะหมั้น เขากับเมียก็ไปให้พระที่วัดดูฤกษ์ให้ ฤกษ์ดีคืออีกสามวันที่จะถึง ซึ่งก็คือวันพรุ่งนี้หลังจากได้ฤกษ์ดีมา ยัยขี้เม้าท์ก็จัดการทุกอย่างด้วยความรวดเร็ว แต่ก่อนหน้าคุยกันว่างานไม่ใหญ่มาก ค่อยจัดงานช้างอีกทีตอนแต่งงาน แต่ไหงทางหนุ่ยโภชนาถึงได้กางโต๊ะจีนนับร้อยโต๊ะ งานไม่ใหญ่กี่โมง!“แฮ่ พอดีหนึ่งญาติเยอะค่ะ” พอนั่งดูรายชื่อแล้ว คนนั้นก็รู้จัก คนนี้ก็รู้จัก รู้จักไปหมดเลย ทำไงได้ เป็นคุณนายร้านค้าวัสดุก่อสร้างนี่ ใครก็นับหน้าถือตาจริง ๆ ไม่ได้กะว่าจะเรียกแขกมาทั้งหมดหลักหลายร้อยคน แต่วันไปแจกซองเนี่ยสิ คนนั้นก็เรียกถาม คนนี้ก็เรียกถามว่ามาทำอะไร พอบอกลูกชายจะหมั้นสาวเท่านั้นแหละ ก็มีแต่คนอยากมาสรุปก็เลยได้แจกซองเพิ่ม รวมๆ ก็500ซองได้ เอาไว้งานกินดอง เธอจะแจกพันซองคอยดู!“เว่อร์!” หมดคำจะพูดกับเมีย บอกเอาแค่ร้อยซอง แค่นั้นก็เยอะจนไม่รู้จะเยอะย
@สามวันต่อมา“เราจะไปไหนกันเหรอคะ” วันนี้คุณหมออนุญาตให้พี่ออสตินกลับบ้านได้แล้ว แต่แทนที่คนป่วยจะรีบกลับไปพักผ่อนที่บ้าน เขากลับพาเธอขับรถมาห้างเฉยเลย มิหนำซ้ำยังเดินจับมือเธอขึ้นบันไดเลื่อนด้วย“ไปถึงเดี๋ยวก็รู้” ออสตินบอกยิ้ม ๆ ก่อนจะก้าวออกจากบันไดเลื่อนขั้นสุดท้าย แล้วพาเอยเดินเข้าไปในร้านจิวเอลรีแบรนด์ดัง“มาเอาแหวนที่สั่งทำครับ”เอยได้ยินอย่างนั้นขมวดคิ้ว อย่าบอกนะว่า...“รบกวนขอบัตรรับด้วยนะคะ”ออสตินยื่นบัตรนัดรับให้กับพนักงานไป ไม่นานแหวนเพชรที่เขาสั่งทำขึ้นมาใหม่ก็ถูกถือมาวางตรงหน้ามือหนาหยิบแหวนเพชรออกมาจากในกล่อง แล้วจับมือข้างซ้ายของน้องขึ้นมา เรานอนด้วยกันทุกคืน จนเขารู้หมดแล้วว่าเอยใส่เสื้อในไซซ์อะไร กางเกงในไซซ์อะไร กับแค่ไซซ์แหวนทำไมเขาจะไม่รู้เอยมองภาพนั้นด้วยความตื่นเต้น แหวนเพชรถูกสวมเข้ามาที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอได้อย่างพอดิบพอดี ไม่แน่น และไม่หลวมจนเกินไป ส่วนไอ้ที่เห็นจะเกิน ก็คงเป็นขนาดเพชรเม็ดโต ที่สามารถมองเห็นได้ไกลในระยะห้าสิบเมตรมันใหญ่มาก!“พะ...พี่ซื้อให้เอยเหรอคะ”“ไม่ได้ซื้อให้เฉย ๆ หรอกนะ”“...”“พี่จะขอหมั้นเอย”“พี่ออสติน...” เอยทำท่าจะร้องไห้ออ







