EP.17 เป็นห่วง

อีกด้าน....

ณ เชียงใหม่

“ฝากขอบคุณพ่อกับแม่ด้วยนะน้องคุณ” เป็นเฌอลิณณ์ที่เอ่ยกับลูกชายเพื่อนสนิท ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ต่างจากพูดกับผัวตัวเองลิบลับ จนอีธานได้แต่กลอกตามองบนใส่เมียตัวเอง

“ไม่เป็นไรครับป้าเฌอ พ่อกับแม่บอกว่าทานเสร็จแล้ว รบกวนป้าเฌอกับลุงอีธานไปปล่อยแก่ที่ไร่ชาของเราด้วยนะครับ”

“ใครแก่ป้าไม่เคยแก่” เฌอลิณณ์ว่าให้ลูกชายเพื่อด้วยจริตตัวแม่ ส่วนเอเดนได้แต่มองทุกคนบนโต๊ะด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดในใจ เขาอยากจะวาบหายกลับกรุงเทพมันซะเดี๋ยวนี้ตอนนี้เลยก็ว่าได้ ใจแกร่งของมาเฟียหนุ่มมันว้าวุ่นไปหมด

เอเดนทั้งรู้สึกคิดถึงและเป็นห่วงเมียเด็กตัวเอง แทบไม่เป็นอันทำอะไร

ได้แต่คิดว่าทำไมเจนนิทร์ถึงไม่รับโทรศัพท์ หรือตอบข้อความของตนเองเลย หรือว่าน้อยใจที่เขาไม่ได้ดูแลเธอที่โรงพยาบาล จนกระทั่งเสียงของ มิรัน ดังขึ้นเรียกสติของเอเดนให้กลับมาสนใจบทสนทนาสนุกสนานบนโต๊ะอาหารต่อ

“นั่นน่ะสิครับป้าเฌอยังสวยอยู่เลยถึงจะอายุเยอะแล้วก็เถอะ”

“มิรันจ๊ะไม่ทราบว่าหนูเป็นลูกฉลามกับมิรินจริงๆ ใช่ไหม ทำไมถึงได้ผ่าเหล่าผ่ากอขนาดนี้ หืมมมมมม” จิกตาใส่หลานรักอย่างคาดโทษ จะด่าว่าปากหมาก็กลัวเสียภาพลักษณ์คุณป้าใจดี

“มิรันมันปากดีแบบนี้ล่ะค่ะ ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดถึงแก่ไหม”

“บอกตัวเองเถอะเจ้เกล ว่าให้มีชีวิตรอดจนถึงแก่ ไม่ใช่จะตายเพราะของใหญ่ บอดะ........ อื้อเค็ม......” มิเกลรีบปิดปากน้องชายไว้ ก่อนที่อีกฝ่ายจะหลุดพูดอะไรไปมากกว่านี้

“ไม่มีอะไรค่ะ” เอ่ยตอบทุกคน พร้อมกับถลึงตาใส่น้องชาย

“แสดงว่ามี” เป็นอีธานที่หรี่ตาจับผิดหลานสาว “ไอ้ฉลามมันก็ยิ่งหวงลูกสาวซะด้วยสิ มีแฟนแบบนี้พ่อไม่ว้าวุ่นแย่เลยเหรอ”

“มีไปเถอะพี่เกลเดี๋ยวพ่อพี่ก็รับได้เหมือนพ่อหนู” เป็นโอลิเวียที่เอ่ยเสริม

“แด๊ดจำใจยอมรับเถอะ”

“รับได้ไม่ได้นั่นเป็นเรื่องความรู้สึกที่พ่อต้องจัดการกับตัวเอง” โอลิเวียแย้ง

“นี่แด๊ดนะ”

“นี่ก็ลูกเหมือนกัน ทำไมไม่ดีใจหรือไงที่ลูกมีความสุข แด๊ดอยากเลี้ยงคนแก่แบบมามี๊ไปจนตายหรือไง ไม่สนใจอยากเปลี่ยนไปเลี้ยงเด็กบ้างเหรอ”

“เด็กอะไรยัยลิเวียพูดดีๆ นะ”

“ดะ เด็กทารกไง”

เสียงพูดคุยหยอกล้อกันสนุกสนาน ดังก้องไปทั่วทั้งห้องอาหาร กลับไม่ได้ทำให้เอเดนรู้สึกมีอารมณ์ร่วมด้วย ไปกับบทสนทนาของทุกคนเลย มีเพียงใบหน้าเรียบนิ่งไม่ปริปากพูดอะไรกับใครทั้งสิ้น แม้กระทั่งกลับบิดามารดาบุญธรรมตนเอง

“เฮียเอเดนอาหารไม่อร่อยเหรอ ไม่เห็นทานอะไรเลย” เป็นจันทร์เจ้าที่เอ่ยถามรุ่นพี่หนุ่มด้วยความเป็นห่วง

“มีอะไรหรือเปล่าลูกเอเดน แม่เห็นลูกดูนิ่งๆ ตั้งแต่มาถึงแล้วนะ”

“งานมีปัญหานิดหน่อยครับมามี้ไม่มีอะไรหรอก ทุกคนสนุกต่อเถอะ” พร้อมกับจ้องโทรศัพท์ตลอดเวลา ราวกับว่ามันมีอะไรอยู่ในนั้น

“ถ้าไม่มีอะไรลูกก็ทานอาหารได้แล้ว หรือมีใครคอยลูกอยู่ที่กรุงเทพหรือเปล่า”

“พี่ยินดีด้วยนะคนสวย ยินดีด้วยนะครับพี่เลวิส ผมคงต้องกลับก่อน เจอกันงานแต่งเลยนะ ไปนะครับแด๊ดมามี้” พร้อมกับวิ่งออกไปจากห้องอาหารทันที ราวกับว่ามีเรื่องด่วน

“เอเดนมีแฟนใช่ไหมหนูจันทร์”

“จันทร์ไม่ทราบค่ะ แต่น่าจะมีเด็กประจำ”

“เด็กประจำ? หมายความว่าไงคะ”

“ถามเลอร์ เลอร์รู้” จันทร์เจ้ารีบโยนทันที จนทุกสายตาย้ายมาจับจ้องมาที่มิลเลอร์เป็นตาเดียวแทน

“ผมไม่รู้ครับ” และคำตอบที่ได้ทำเอาทุกคนถึงกับเบะปาก ตามด้วยความหมั่นไส้  แน่นอนมันไม่ใช่เรื่องยยากอะไร  เดี๋ยวกลับกรุงเทพเฌอลิณณ์จะกลับไปสืบเอง 

ด้านเอเดนหลังจากที่ออกมานอกบ้าน จีโน่ที่ติดตามมาด้วยก็เตรียมรถรออย่างรู้งาน ทำให้มาเฟียหนุ่มวิ่งขึ้นรถด้วยความไว เจนนินทร์หายจากการติดต่อจะเข้าวันที่ 2 แล้ว ทุกการเคลื่อนไหวของเธอถูกปิดตายหมด

เจนนินทร์กลับไปอยู่ที่คอนโด ทั้งยังไม่ยอมออกมาจากห้องให้ลูกน้องของเอเดนได้เห็น มันยิ่งทำให้สามีอย่างเอเดน รู้สึกสึกเป็นห่วงมากเป็นเท่าตัว เธอจะงอนจะน้อยใจตนยังไงก็ได้แต่ต้องไม่หายไปแบบนี้สิ ยายเด็กดื้อนี่ไปถึงพ่อจะฟาดให้ก้นเขียว

🐾 =✪ ᆺ ✪=🐾