EP. 21 เผชิญหน้า

เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชต ทำให้เจนนินทร์หยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาดู ก่อนจะถอนลมหายใจออกมาอย่างหนัก เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่เป็นผู้ทักเข้ามา เจนนินทร์มองชื่อบิดาตัวเองบนหน้าจอมือถือด้วยแววตาเรียบนิ่ง ก่อนจะเก็บมือถือเข่ากระเป๋าสะพายไว้ดังเดิม และเริ่มกลับมาสนใจงานตรงหน้าต่อ

หลังจากแผลที่แขนจากการถูกหมากัดเริ่มหายดี เจนนินทร์ก็กลับมาฝึกงานต่อ และวันนี้ก็เป็นวันสิ้นสุดของการฝึกงานที่ครบ 3 เดือนของเจนนินทร์แล้ว เธออดใจหายไม่ได้เพราะพี่ๆ ในแผนกน่ารักมาก น่ารักจนเจนนินทร์อยากจะทำงานที่นี่ต่อ หากลูกเจ้าของบริษัทไม่ใช่แฟนหนุ่มของแอลลี่  และผู้เป็นสามีไม่ยื่นข้อเสนอให้เจนนินทร์ไปทำงานที่บริษัทของอีกฝ่าย 

" น้องเจนวันนี้ฝึกงานวันสุดท้ายแล้วนี่ พวกพี่ขอเลี้ยงฉลองส่งท้ายเราหน่อยนะ " ปานวดีเอ่ยรั้งสาวรุ่นน้องเอาไว้ เพราะคิดว่าหากเจนนินทร์ฝึกงานแล้วเสร็จคงไม่น่าจะได้เจอกันอีก ยิ่งดูจากมีบอดีการ์ดมารับมาส่งที่ตึกทุกวัน การเข้าไปทักทายสาวรุ่นน้องหรือเข้าถึงตัวเธอนั้นคงเป็นเรื่องยากมาก

" วันนี้เหรอคะพี่วดี "

" ใช่เราว่างหรือเปล่าล่ะถ้าไม่ว่างก็นัดเป็นวันอื่นก็แล้วกัน "

" หนูขอโทรหาสามีก่อนนะคะ" หยิบมือถือในกระเป๋าเดิน ออกมาด้านนอกห้องทำงาน ต่อสายหาสามีหนุ่มด้วยความไว เจนนินทร์รอสายไม่ถึงนาทีเลยด้วยซ้ำ ปลายสายก็กดรับด้วยความรวดเร็ว

[ครับตัวเล็ก] ทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มลึกริมฝีปากสวยถึงกับหลุดฉีกยิ้มออกมาอัตโนมัติ ความอบอุ่นมันแผ่ซ่านไปทั่วทั้งหัวใจ แม้เจนนินทร์จะได้ยินแค่เสียงสามีก็ตาม

" วันนี้หนูขอไปกินเลี้ยงกับพี่ๆ ที่บริษัทนะคะ วันนี้วันฝึกงานวันสุดท้ายของหนูพี่ๆ เขาอยากจะเลี้ยงส่งน่ะค่ะ "

เอ่ยขออนุญาตสามีตัวเองเสียงหวาน น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความออดอ้อนเพื่อให้ได้อย่างที่ตนเองขอ

[ไปที่ไหนล่ะ]

" ไม่รู้เลยค่ะ พี่ๆ ยังไม่เคาะสถานที่ ว่าจะไปที่ไหน "

[งั้นก็พาเพื่อนๆ มาที่คลับของเฮียเดี๋ยวมื้อนี้เฮียเป็นเจ้ามือให้เอง] เป็นเจ้ามือเลี้ยงมันไม่ใช่ปัญหาอะไรสำหรับมาเฟียหนุ่มเลย ที่สำคัญเจนนินทร์ก็ยังจะได้อยู่ในสายตาของตนเองอีกด้วย ดีกว่าปล่อยให้เมียเด็กออกไปเผชิญอันตรายที่อื่น

" งั้นเอาตามนี้นะคะ หนูขออนุญาตวางสาย " เมื่อได้ข้อสรุปเธอจำต้องปลีกตัวกลับเข้าไปทำงาน เป็นตามที่เจนนี่คิดไว้ไม่มีผิด ว่าสามีเธอต้องเสนอตัวขอดูแลเอง และให้ไปเลี้ยงส่งที่คลับของเขา

[ครับ]

ทันทีเข้ามาในห้องนั่งลงยังโต๊ะประจำตำแหน่งของตนเอง หันไปหาปานวดีและการ์ตูน เพื่อแจ้งให้รุ่นพี่สาวได้รับรู้

" สามีเจนอนุญาตค่ะ ขอเสนอตัวเป็นเจ้ามือ ในวันนี้ด้วย "

" ได้ไงล่ะพวกเราจะเลี้ยงส่งน้องเจนนะ " การ์ตูนรีบแย้งเพราะพวกเธอตั้งใจทำให้รุ่นน้องสาวจริงๆ ตั้งแต่เจนนิทร์มาฝึกงานน้องตั้งใจทำงานและช่วยเหลือพี่ๆ ในแผนกได้เป็นอย่างดี การที่จะเลี้ยงส่งเจนนินทร์เป็นเรื่องที่เล็กน้อยเอามากๆ

" ให้เฮียเขาเลี้ยงเถอะนะคะ เฮียเป็นเจ้าของผับค่ะ มีคนแค่นี้คงไม่ทำให้เฮียจนหรอก " เจนนินทร์ก็เกรงใจพี่ๆ คนอื่นเหมือนกัน เพราะแต่ละคนเงินเดือนก็ไม่ได้เยอะอะไร แค่พวกพี่แสดงถึงความมีน้ำใจต่อเธอ แค่นี้เจนนินทร์ก็ทราบซึ่งในความมีน้ำใจมากพอแล้ว

" ที่บ้านมีไร่ขิงเหรอยะขิงเก่งเหลือเกินแม่คุณทูนหัวของอิช้อย " ปานวดีกลอกตาใส่รุ่นน้องสาว เมื่อเจ้าหล่อนเอ่ยขิงสามีให้คนอื่นฟัง ก่อนทุกคนในห้อง จะดูดหลุดขำออกมาด้วยความเอ็นดู รู้ว่าเจนนินทร์ไม่ได้ตั้งใจที่จะโอ้อวดอะไรหรอก แค่หมั่นไส้รุ่นน้องสาว ที่ชีวิตดีไม่ต่างไปจากเจ้าหญิงผัวรักผัวหลงสุดๆ

" งั้นเอาตามนี้แหละพี่เราจะได้ไม่ต้องเปลืองเงิน ไหนๆ ก็มีเจ้ามือเสนอตัวเข้ามาเลี้ยงรักษาน้ำใจไว้หน่อยค่ะ " เป็นการ์ตูนที่ยิ้มร่าออกมาอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับเก็บของบนโต๊ะเข้าที่เมื่อใกล้ถึงเวลาเลิกงาน

" 2ทุ่มเจอกัน เจอกันที่ผับ Double A นะคะ เดี๋ยวเจนจะให้เฮียแจ้งการ์ดหน้าผับไว้ ตอนที่พวกพี่ไปถึงจะได้พาไปนั่งโต๊ะเลย "

“ได้เลยค่ะคนสวยของพี่ไว้เจอกัน”

ปานวดีและการ์ตูนก็จะแยกตัวไปซื้อของขวัญให้เจนนินทร์แทน ทำให้ทั้งสองออกจากบริษัทเร็วกว่าปกติ

ด้านเจนนินทร์หลังจากเลิกงาน เธอรีบลงมายังหน้าบริษัทเหมือนเช่นทุกวัน ซึ่งจะมีพี่เลี้ยงคนสนิทอย่างนทีมารอรับอยู่ก่อนหน้า แต่วันนี้กลับแปลกออกไปเมื่อดันมีคนอื่นนอกจากนทีที่มาดักรอเธอด้วย

" เจน "

เรียวขาสวยเป็นอันต้องหยุดชะงัก เมื่อมีเสียงทักดังมาจากทางด้านหลัง เจนนินทร์ถอนหายใจหนักๆ อย่างสงบสติ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับบิดาตนเอง ถึงขั้นอีกฝ่ายตามมาดักรอเธอถึงที่นี่คงไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไหร่ ถ้าให้เดาลูกสาวคนโตก็คงไปฟ้องอะไรท่านสักอย่าง ถึงได้ตามมารังควานเธอถึงที่ฝึกงานแบบนี้

" มีอะไรกับเจนหรือเปล่าคะ " คำว่าพ่อไม่สามารถหลุดออกจากปากเจนนินทร์ได้ เมื่อทั้งสองเผชิญหน้ากันอยู่ในที่สาธารณะ แววตาสวยจับจ้องมองใบหน้าชายวัยกลางคนอย่าต้องการคำตอบ ว่าเหตุใดท่านถึงมาดักรอเธอถึงหน้าที่ทำงาน

" ไปคุยกันที่บ้านฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ " เจ้าสัววิรัตน์เอยกับลูกสาวคนเล็กเสียงนิ่ง กดดันให้บุตรสาวทำตามคำสั่งของตนเอง มันอาจจะเป็นแบบนั้นหากเป็นเจนนินทร์ไม่ได้อยู่ใน การดูแลของเอเดนเหมือนเช่นตอนนี้ เธอคงจะรีบทำตามเมื่อได้ยินคำสั่ง

" คุยตรงนี้ไม่ได้เหรอคะ พอดีว่าหนูไม่สะดวก "

เจ้าสัววิรัตน์มองบุตรสาวคนเล็กอย่างไม่วางตา ไม่คิดว่าลูกสาวจะกล้ากับตัวเองขึ้นเยอะมาก

นทีและองศารีบเดินเข้ามาหาเจ้านายสาว ทำเอา เจ้าสัววิรัตน์มองบอดีการ์ดทั้งสองอย่างให้ความสนใจ ว่าทำไมบุตรสาวคนเล็กของตนเองถึงได้มีบอดี้การ์ดดูแลอย่างใกล้ชิด แม้คราแรกจะไม่เชื่อคำพูดของแอลลี่ก็เถอะ

" แกไปอยู่กับใครทำไมถึงต้องมีบอดี้การ์ดคอยดูแล แกมีผัวเหรอ "

" คุณน่าจะรู้คำตอบอยู่แล้ว หนูไม่เชื่อหรอกว่าลูกสาวคุณจะยังไม่ได้บอกอะไร แต่หนูจะบอกให้คุณฟังให้ชัดอีกครั้ง ใช่ค่ะหนูมีผัว ไม่ทราบว่ามันเป็นปัญหาตรงไหนของคุณเหรอคะ ไม่ดีหรือไงอย่างน้อยๆ ก็จะได้มีคนมารับผิดชอบค่าใช้จ่ายแทนคุณ "

" นายหญิงเชิญขึ้นรถเถอะครับ นายใหญ่รออยู่ " นทีรีบพาเจ้านายสาวกลับขึ้นรถด้วยความไว้ กลัวเจ้านายตกเป็นเป้าสายตา เมื่อเห็นพนักงานกลุ่มใหญ่กำลังเดินออกมาจากบริษัทพอดี

🐾 =✪ ᆺ ✪=🐾