บทนำ

          “คุณหนูขึ้นบ้านเถอะค่ะ” นมแจ่มเดินเข้ามาสะกิดไหล่บอบบาง ที่กำลังหลบมุมจับจ้อง มองเข้าไปยังงานวันเกิดที่ยิ่งใหญ่ ที่ถูกจัดขึ้นยังกลางลานสนามหญ้าหน้าบ้าน และเต็มไปด้วยผู้คนที่มาร่วมงานที่กำลังร่วมสังสรรค์ กับเจ้าของวันเกิดอย่างมีความสุข

สาเหตุที่เธอถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าไปในงานวันนี้ คงหนีไม่พ้นเรื่องสถานะของเธอ ที่เป็นเพียงลูกเมียเก็บของผู้เป็นพ่อ ซึ่งเมียหลวงและลูกของเธอ คงไม่ค่อยปลาบปลื้มเท่าไหร่นัก หากมีคนตั้งคำถามว่าเธอเป็นใคร และเกี่ยวข้องกันยังไงกับทั้งสามคนพ่อแม่ลูกนั้น

การปรากฏตัวของเธอ คงไม่เป็นผลดีกับใครทั้งสิ้นรวมถึงตัวเธอ

ด้วยใบหน้าหวานละมุนเรียกได้ว่าสวยหวานจัด ทำให้แอลลี่ผู้เป็นพี่สาวต่างมารดา จึงไม่ค่อยพึงพอใจนัก หากมีคนอื่นแย่งโดดเด่นจากตนเองไป เจนนินทร์ จึงถูก แอลลี่ ตราหน้าไม่เว้นแต่วัน ว่าหญิงสาวเกิดมาเพื่อเป็นมารความสุขของเธอ

เพราะหากทั้งสองอยู่ด้วยกัน หนุ่มๆ ทั้งหลายต่างจะหันมาที่ เจนนินทร์เสียมากกว่า และมันคอยเป็นอย่างนี้ตลอดมา ทำให้ทั้งสองไม่ค่อยลงลอยกันมาตั้งแต่เด็ก และหลายครั้งแอลลี่ มักกลั่นแกล้งเจนนินทร์จนเกือบถึงแก่ชีวิตมาก็หลายหน

ล่อลวงน้องสาวต่างแม่ไปติดที่โกดังร้างก็เคยมาแล้ว

“หนูฝากของขวัญให้คุณพ่อด้วยนะคะ” ยื่นกล่องของขวัญให้นมแจ่ม หมุนตัวเดินขึ้นห้องทันที เธอไม่อยากอยู่ตรงนี้นาน หาก 1 ในสามคน พ่อแม่ลูกมาเจอเธอ งานวันเกิดที่กำลังสนุกสนานจะเสียบรรยากาศเอาได้

และเธอก็ไม่ใคร่จะอยู่ตรงนี้อีก ก่อนจะรีบหมุนตัวขึ้นห้อง

เจนนินทร์รีบเก็บของใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เก็บสิ่งที่จำเป็นและสำคัญให้ได้มากที่สุด รวมทั้งเอกสารสำคัญของตัวเองทุกอย่าง เธอตัดสินใจแล้วว่าจะหันหลังให้ครอบครัวนี้ และหนีไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ตัวคนเดียวเงียบ

เธอฝึกงานอีก 1 เดือนก็จบ ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องทนอยู่ที่นี้หนักหนา การเกิดมาเป็นลูกเมียน้อยมันใช่ความผิดเธอที่ไหน ถ้าแม่ใหญ่และพี่สาวต่างแม่อย่างแอลลี่จะนึกโทษและโกรธ ทำไมถึงไม่ใช่ผู้ชายมักมากคนนั้น ที่เข้าไปข่มขืนแม่เธอถึงห้องพักแม่บ้าน จนมีเธอที่เกิดและโตมาบนโลก

เจนนินทร์ถอนหายใจออกมาหนักๆ กวาดสายตามองรอบๆ ห้องว่าเธอจะลืมของสำคัญอะไรไหม แล้วจึงอาศัยช่วงที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจกับการเป่าเค้ก รีบลากกระเป๋าเดินทาง ออกจากรั่วคฤหาสน์หลังใหญ่ มองหาแท็กซี่เพื่อเดินทางกลับไปยังคอนโดตัวเอง คอนโดที่แม่เธออุทิศตัวทำงานรองมือรองเท้าคนบ้านนี้เพื่อเก็บเงินซื้อให้เธอ

“นี่ก็ยังไม่ดึกเลย ทำไมไม่มีรถเลยนะ” หญิงสาวยกข้อมือมองดูนาฬิกาเป็นเวลา 2 ทุ่มครึ่ง แต่กับรู้สึกวังเวงแปลกๆ จนน่าขนหัวลุก

เจนนินทร์มีลางสังหรณ์แปลกๆ แต่ก็เลือกที่จะสลัดไล่ความคิดไม่ดีออกจากหัว กลั้นใจ ลากกระเป๋าเดินทางเพื่อพาตัวเองออกไปให้พ้นซอยเปลี่ยว

“ผมไม่เกี่ยวครับ”

เจนนินทร์ชะงักเท้าที่กำลังก้าวเดิน ฟังเสียงปริศนาที่ดังมาจากข้างกำแพง ของคฤหาสน์บิดาเธออย่างให้ความสนใจ

“อ๊ากกกกกกกกก”

“ปะ ปล่อยผมไปเถอะ! ผมไม่เกี่ยวจริงๆ ”

“กล้ามากเลยนะที่มายุ่งกับกาสิโนของกู เอาลีโอกับโคบี้มา”

เจนนินทร์ถึงกับชาวาบไปทั้งตัว ยืนนิ่งตัวแข็งข้างอยู่ที่เดิม มองภาพสุนัขตัวใหญ่สองตัวตรงหน้ากำลังรุมขย้ำคน

อ๊ากกกกกกกกก

ปัง!

“เก็บกวาดในเรียบร้อย” เสียงเหี้ยมที่ดังเข้ามาในหู สั่งให้เธอรีบก้าวขาให้เร็วขึ้น และแปรเปลี่ยนเป็นวิ่งในทันที

หมับ!

กรี๊ดดดดดด!! พร้อมกับสติเจนนินทร์ที่ดับวูบเพราะช็อก 

🐾 =✪ ᆺ ✪=🐾