Se connecterPartager
บทที่ 61 "รัก"
Date de publication:
2026-11-09 21:26:19
Dernier chapitre
เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์ บทที่ 64 "จบบริบูรณ์"
เช้าหลายวันต่อมา เสือลักษมณ์ปลุกเมียรักที่วันนี้เอาแต่นอนเซาหลังจากที่เมื่อคืนพวกเขาผ่านกิจกรรมรักกันมา“สายน้ำ” เสียงทุ้มต่ำดังใกล้ข้างหู ฝ่ามืออุ่น ๆ เขย่าแขนเบา ๆ“อื้ออออ” คนตัวเล็กครางงัวเงีย ดวงตายังปิดแน่น ขยับพลิกตัวซุกเข้าหาอกกว้างโดยไม่รู้ตัว“สวัสดีตอนเช้า” เสือลักษมณ์ก้มลงกระซิบข้างขมับ กลิ่นกายอบอุ่นของเขาแผ่วผ่านจนสายน้ำสะดุ้งเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ลืมตา“พี่ลักษมณ์ สายน้ำเมื่อยไปทั้งตัวเลย” เสียงแผ่วพร่าเจือความอ้อน ขยับแขนกอดรอบเอวแกร่ง ราวกับบอกว่าไม่อยากลุกไปไหนเสือลักษมณ์หัวเราะเบา ๆ พลางลูบผมยุ่ง“ลุกมากินข้าวก่อนนะ พี่ทำข้าวต้มไว้ให้แล้ว กินเสร็จพี่จะนวดให้”“พี่ทำเองเหรอจ๊ะ” สายน้ำเงยหน้ามอง ดวงตาฉ่ำปรือเต็มไปด้วยความแปลกใจ“ใช่แล้ว อร่อยมากเลยนะ” เขายิ้มบาง ๆ แววตาอ่อนโยนที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น มีเพียงคนตรงหน้าเท่านั้นที่ได้รับ“ขอบคุณนะจ๊ะ” สายน้ำยกมือเล็กแตะฝ่ามือหยาบของอีกฝ่าย แต่แล้วก็ชะงักเมื่อเห็นรอยแดงจาง ๆ“มือนี่… พี่คงไม่ได้โดนน้ำร้อนลวกหรอกใช่ไหม”เสือลักษมณ์หัวเราะในลำคอ“บ้าน่า พี่หนังเหนียวจะตาย” แต่ถึงจะพูดแบบนั้นก็ไม่ปิดว่ามีรอยเจ็บ“เจ็บไหมจ๊ะ” สายน้ำ
เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์ บทที่ 63 "อีกรอบ"
ช่วงเวลายามดึก ท้องฟ้าเหนือชุมเสือสว่างพร่างพราวไปด้วยดวงดาวนับไม่ถ้วน เสือลักษมณ์ทอดสายตามองภาพนั้นอย่างเงียบงัน ความรู้สึกอุ่นเอ่อท่วมในอกจนอยากแบ่งปันให้คนรักได้รับรู้เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ ปลุกสายน้ำให้ตื่นขึ้นจากนิทรา ตั้งใจจะพาอีกฝ่ายออกมาชมดวงดาวที่ทอแสงแข่งกันระยิบระยับบนท้องฟ้า“สายน้ำ” เสียงทุ้มของเสือลักษมณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืน เขายื่นมือไปแตะไหล่เล็ก ๆ ที่กำลังนอนขดตัวอยู่บนที่นอนปลุกเบา ๆ ด้วยสัมผัสที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน“หื้อ” สายน้ำขยี้ตาพลิกตัวหันมาช้า ๆ เส้นผมยุ่งปรกหน้าผาก เสียงเขางัวเงียถามออกมา“เช้าแล้วเหรอจ๊ะ”“ยังหรอก” เสือลักษมณ์ส่ายหัวพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมมีแววขี้เล่นวาบผ่านในความมืด“อ้าว แล้วปลุกทำไมจ๊ะ” สายน้ำทำหน้างง มองเขาอย่างสงสัย“มานี่มา” เขากระซิบเสียงต่ำ มือหนาคว้ามือเล็กไว้แน่นแล้วดึงเดินมาที่ระเบียงหลังบ้าน“จ้ะ” คนตัวเล็กพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ถึงจะยังง่วงอยู่ แต่ความสงสัยทำให้ลุกขึ้นตาม“สวยไหม” เสือลักษมณ์พยักเพยิดให้เงยหน้ามองท้องฟ้ากว้างที่ประดับด้วยดวงดาวพราวระยับ“ว้าว… สายน้ำไม่เคยมองดาวที่เยอะขนาดนี้มาก่อ
เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์ บทที่ 62 "เริ่มต้นใหม่"
หลายเดือนผ่านไป บ้านที่เคยเป็นเพียงไม้เก่าที่ดูรกร้างกลับค่อย ๆ แปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา เสียงหัวเราะของผู้คนแทนที่ความเงียบเหงา กลิ่นหอมจากดอกไม้ที่สายน้ำปลูกไว้รอบบ้านลอยคลุ้งเติมเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความหวังใหม่“พี่ลักษมณ์ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ” สายน้ำเอ่ยถามขณะถือบัวรดน้ำ“จ้ะ รดน้ำต้นไม้อยู่เหรอ” เขาเดินออกมาสูดอากาศยามเช้า สายตาหยุดที่คนรัก“จ้ะ สายน้ำกำลังรดต้นแก้วเจ้าจอมที่เอามาปลูกหลายเดือนก่อนจ้ะ” เขาโน้มตัวลง ชี้ไปที่ดอกสีขาวเล็ก ๆ ที่เพิ่งบาน“ไหน ดูสิ” ลักษมณ์ก้าวเข้าไปใกล้“ออกดอกแล้วสวยมากเลยนะจ๊ะ” สายน้ำยิ้มภูมิใจ“สวยเหมือนสายน้ำเลย” ลักษมณ์พูดเสียงจริงจัง จนคนตัวเล็กหน้าแดง“พี่ลักษมณ์จ๊ะ”“ว่าไง”“พี่ลักษมณ์เลิกเป็นโจรได้ไหมจ๊ะ” คำพูดหลุดออกมาพร้อมสายตาจริงจัง“ทำไม อยากให้พี่เลิกรึ ไม่กลัวอดตายกันหรือไง” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงกึ่งหยอกกึ่งจริง“อดตายไม่กลัวหรอกจ้ะ แต่สายน้ำไม่อยากให้พี่เป็นโจร มันเสี่ยงและอันตราย สายน้ำไม่อยากให้พี่เป็นอะไรอีกแล้ว” เสียงสั่นเครือ เต็มไปด้วยความห่วงใย“เป็นห่วงพี่รึ” เสือลักษมณ์เงยหน้าขึ้นสบตา สายตาคมนั้นฉายแววอบอุ่นแฝงความเหน็ดเหนื่อย“จ้ะ
เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์ บทที่ 61 "รัก"
สายน้ำเดินทางมาถึงชุมเสือแห่งใหม่ ณ หมู่บ้านอานช้างในเช้าวันต่อมา ระยะทางที่ไกลและต่างภูมิภาคทำให้การเดินทางยาวนานจนแทบหมดแรง ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถ คนตัวเล็กถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจและตื่นตาไปพร้อมกันหมู่บ้านแห่งนี้มีบ้านเรือนตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ หลายหลังยังคงสมบูรณ์แข็งแรง แต่ก็มีบางหลังที่ชำรุดทรุดโทรมไปตามกาลเวลา ทว่าบรรยากาศกลับไม่รกร้างวังเวงอย่างที่คิด เพราะได้เหล่าลูกน้องของเสือลักษมณ์ช่วยกันลงแรงซ่อมแซม ปัดกวาดเช็ดถูและซ่อมโครงสร้างทีละน้อย เสียงเลื่อยไม้ เสียงค้อนตอกดังก้องไปทั่วบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหน้าของพวกเขาก็เช่นเดียว กัน กำแพงไม้สูงทอดยาว บางจุดเริ่มผุ แต่ด้วยแรงมือของหลายคนมันก็ค่อย ๆ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ราวกับรอเจ้าของตัวจริงเข้ามาเติมเต็มให้สมบูรณ์“ถึงแล้วละ นี่บ้านของเรา” เสือลักษมณ์พูดเสียงทุ้มแฝงความเหน็ดเหนื่อย แต่แววตาเต็มไปด้วยความหวังเมื่อมองไปยังบ้านไม้เก่าแก่กลางสวนกว้าง“หื้อ หลังใหญ่จังเลยจ้ะ” สายน้ำตาโตด้วยความตื่นตา มือเล็กกำชายเสื้อของลักษมณ์ไว้แน่นราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน“อาจต้องซ่อมแซมสักหน่อยนะ
เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์ บทที่ 60 "คำสัญญาสองเรา"
“มีใครเป็นอะไรไหมครับ” น้ำเสียงสั่นไหวดวงตาสั่นระริกมองไปยังพ่อใหญ่ราวกับเกรงว่าคำตอบจะพรากลมหายใจเขาไปตอนนี้เสือลักษมณ์เป็นห่วงลูกน้อง เป็นห่วงคนอื่น ๆ ที่ยังอยู่ในชุมเสือ ไม่รู้ว่าจะมีใครเป็นอะไรบ้าง“ทุกคนไม่เป็นอะไร เว้นแต่...” พ่อใหญ่เว้นวรรคยาว สีหน้าเศร้าสร้อยลงชัด“ใคร” เขาถามเสียงแหบพร่า ริมฝีปากสั่นไหว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นจนแทบเปล่งไม่ออก“ทับทิม สะบันงา อีพู่ตายแล้ว” คำตอบนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจ ฟาดจนสมองมึนงง ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวกลับว่างเปล่าในพริบตา“...” เสือลักษมณ์นิ่งไปนาน แววตาว่างเปล่าราวกับวิญญาณถูกดึงออกไปชั่วขณะ“กูรู้ว่ามึงตกใจ เรื่องนี้ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้น สะบันงาตั้งใจจะล่อทับทิมที่ทำเสน่ห์ยาแฝดใส่มึง แต่ไม่รู้ไปทำอีท่าไหนไฟถึงไหม้ทั้งชุมเสือแบบนั้น” พ่อใหญ่พูดช้า ๆ เสียงชัดถ้อยแต่แฝงความเหนื่อยล้า เรื่องแบบนี้ว่าแน่นอนไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น“เฮ้อ เป็นเพราะผมเอง” เสือลักษมณ์พึมพำเสียงสั่น ร่างกายสั่นเทาเหมือนโลกทั้งใบถล่มทับ เขาเอาแต่โทษตัวเอง ในความคิดของเสือลักษมณ์ ถ้าเขาไม่ตอบรับข้อเสนอในอดีตว่านั้นว่าจะแต่งงานกับท
เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์ บทที่ 59 "เกิดอะไรขึ้น"
“เฮ้ย พวกมึงเอาไอ้ลักษมณ์ลงรถ” เสียงตะโกนเร่งเร้าดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย ร่างใหญ่ของเสือลักษมณ์ที่หมดสติถูกพยุงลงมาอย่างทุลักทุเล เหงื่อและคราบเลือดเปรอะเปื้อนไปทั่วเสื้อผ้า“เข้ามาในโบสถ์เดี๋ยวนี้เลย” พ่อใหญ่ครามสั่งเสียงขรึม“จ้ะ ๆ มาจ้ะฉันช่วยพยุง” สายน้ำลงจากรถรีบเข้ามาประคองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“เร็ว ๆ เลย” เสียงเร่งเร้าดังถี่ขึ้น ทุกคนต่างแข่งกับเวลา“เอามันมานั่งตรงนี้” พ่อใหญ่ชี้ไปยังเบื้องหน้าพระประธานในโบสถ์ที่มีแสงเทียนริบหรี่ส่องสลัว“จ้ะ” ร่างเสือลักษมณ์ถูกวางลงเบา ๆ“ไอ้ดำมึงพยุงมันไว้” พ่อใหญ่ครามหันไปสั่งลูกชายเพียงคนเดียวเสียงเข้ม ดำได้ยินดังนั้นสีหน้าก็ฉายแววฉงน ทำไมต้องเขา เขาไม่ได้เป็นอะไรกับไอ้ห่านี่เสียหน่อย“ทำไมต้องข้าล่ะ” เสือดำขมวดคิ้ว เสียงบ่นกระแทกหู“ในนี้มึงดวงแข็งและหนุ่มที่สุด” คำตอบของคนเป็นพ่อเอาทำเสือดำคิ้วกระตุก ไอ้ใบ้ก็อยู่ ใช้เขาทำไมวะ“เร็ว”“เออ” เสือดำกัดฟันตอบรับก่อนจะคุกเข่าลงพยุงร่างเพื่อนโป๊ก! ฝ่ามือพ่อใหญ่ครามฟาดหัวเสือดำเบา ๆ“กูพ่อมึงนะ”“รู้แล้วน่ะพ่อ” เสือดำตอบเสียงอู้อี้ พ่อใหญ่หันไปมองเสือลักษมณ์ที่ยังหายใจแผ่ว“อย่าตายล่ะไอ้ห่า
Vous vous intéresseriez aussi à
ได้ย้อนเวลาทั้งทีผมไม่เอาพี่เป็นผัวแล้วนะครับ
ทานตะวันหน้าฝน3.2K Vuesสุคันธชาติปาตี
WhaLe.seA1.1K Vuesฉาวชู้
อิสระ&ชน1.1K VuesHappy Ghost Day คุณผีที่รัก
Jemust1.8K Vuesจับพลัดจับผลู จากคู่หูมาเป็นคู่รัก
ลันลาบายหมายเลขแปด827 Vuesฟาดรักนายน้อยตระกูลเฟิง
เนี่ยนเจิน729 Vuesคุณเธียรอย่าตื๊อ
Chenaimei873 Vuesไม่เป็นของเล่น
สนพ.ฮันนี่มิวส์ นามปากกา.Blaxor606 Vues
