บทนำ "2"

อีกมุมหนึ่งของโรงค้าทาส ภายในห้องขนาดใหญ่ที่อยู่ชั้นใต้ดินอีกมุมหนึ่ง ถัดจากห้องคุมขังทาส ทั่วทั้งโถงอับชื้นไปด้วยกลิ่นสนิม เหงื่อ และเลือด 

แขกวีไอพีนั่งอยู่บนเก้าอี้ถูกทำเป็นชั้นลดระดับจากบนลงล่าง บรรดาคนดูในเงามืดส่งเสียงด้วยความตื่นเต้น ใจกลางเวทีมีไฟสีเหลืองนวลส่องให้ความสว่างอยู่ตรงกลาง

“ยินดีต้อนรับนายท่านทุกท่านเข้าสู่โรงประมูลทาส ในค่ำคืนนี้ เรามีทาสมาใหม่ให้ท่านได้เลือกครอบครอง...”

เสียงของพิธีกรดังกึกก้องไปทั่วห้องประมูล ชายวัยกลางคนรับหน้าที่เป็นพิธีกรในการดำเนินรายการประเมินทาสในคืนนี้

ใบหน้าของผู้ดำเนินรายการซ่อนเร้นใต้หน้ากากสีทอง ไม่มีใครล่วงรู้ว่าผู้ดำเนินรายการในคืนนี้เป็นใคร แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นความเคยชินของแขกในตลาดมืดแห่งนี้เพราะบางคนที่มาร่วมรายการประมูลก็ไม่ได้แสดงตัวตน แต่ก็มีคนที่ไม่ยอมปกปิดตัวตนเพราะไม่มีอะไรจะเสีย และไม่มีอะไรให้ต้องหวาดกลัว

“ทาสคนที่หนึ่งของคืนนี้...” พิธีกรเริ่มดำเนินรายการอีกครั้งหลังจากที่เสียงโห่ร้องแผ่วลง

เคร้ง!

เสียงโซ่เหล็กกระทบพื้นดังกังวาน ก่อนที่ชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่สวมใส่ชุดเครื่องแบบนายทหารถูกพามายังเวทีประมูล บนร่างกายชายฉกรรจ์เต็มไปด้วยบาดแผลและร่องรอยของการถูกทำร้าย แขนซ้ายถูกพันด้วยผ้าก๊อซสีขาวที่เปื้อนซึมไปด้วยเลือด บรรดาคนดูในเงามืดส่งเสียงหัวเราะ เย้ยหยัน ดูถูกทาสประมูลในค่ำคืนนี้

“อดีตทหารที่พ่ายแพ้ในสงคราม รูปร่างกำยำ ร่างกายแข็งแรง แม้แขนจะขาดไปหนึ่งข้างจากสงคราม แต่ก็ยังใช้งานได้ดี ประมูลไปเป็นทาสรองมือรองเท้าท่านผู้มีเกียรติได้ หรือจะนำไปค้าอวัยวะก็ย่อมได้”

“ขอเปิดเสนอราคาเริ่มต้นที่สามพันบาท”

เสียงพิธีกรตะโกนตัวเลขทับถมเสียงสะอื้นของเหยื่อ นายทหารที่ถูกจับมาเป็นทาสในเวลานี้ดวงตาแดงก่ำหลั่งน้ำตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น ศักดิ์ศรี

ของนายทหารที่สะสมมานับสิบปีเวลานี้มลายหายหายไปจนสิ้น ไม่ต่างจากลูกนกตัวน้อย ๆ ที่อยู่ในกรงขัง พลันใดในเงามืด จำนวนเงินก็ถูกประมูลขึ้น

“สี่พันบาท”

“ห้าพันบาท”

“หกพันบาท” ตัวเลขประมูลสูงหยุดอยู่ที่หกพันบาท ภายในห้องไม่มีผู้ใดกล้าประมูลต่อ เพราะราคานี้สูงเกินกว่าชีวิตของนายทหารพิการคนหนึ่ง

“มีใครจะประมูลอีกไหมครับ หากไม่มี จะทำการเคาะ...” เมื่อไม่มีแขกท่านใดประมูลต่อ ผู้ดำเนินรายการก็เตรียมพร้อมที่จะปิดประมูล เสียงเลขประกาศิตดังขึ้น

“หนึ่ง” “สอง” “สาม”

“เสือไฟ ประมูลทาสคนนี้ไปได้ในราคาหกพันบาท ยินดีด้วยครับ!” สิ้นเสียงของผู้ดำเนินรายการทั่วทั้งโถงประมูลเต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องและเสียงปรบมือด้วยความยินดีต่อผู้ที่ชนะการประมูลในคืนนี้ ต่างจากผู้เป็นเหยื่อที่ตอนนี้ในสมองอื้ออึง อิสรภาพของเขาได้ถูกพรากไปแล้ว

พลันใดทั่วทั้งห้องประมูลก็เงียบกริบ แขกทั่วทั้งห้องพากันหันไปมองยัง

ผู้มาใหม่เป็นตาเดียว ชายหนุ่มรูปร่างกำยำเดินเข้ามาในห้องประมูลพร้อมกับลูกน้องนับสิบ

เสือลักษมณ์ เจ้าของรูปร่างกำยำสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีแดงเลือดหมู เดินเข้ามาด้วยท่าทีองอาจ ใบหน้าคมคายปราศจากผ้าโพกสีดำที่เจ้าตัวมักจะปกปิดเวลาออกมาข้างนอก เผยใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ชื่อเสียงของเสือลักษมณ์เป็นที่กระฉ่อนไปทั่วภาคกลางว่าเหี้ยมโหด ไร้พ่าย แม้กระทั่งทางการก็ไม่อาจตามล่า ทว่าเวลานี้คนที่หาตัวได้ยากกลับมาเดินอยู่ที่โถงประมูลค้าทาส ราวกับมาเลือกซื้อของ คนดูแลโรงค้าทาสที่รู้ดีกว่าอีกฝ่ายเป็นใครก็รีบเข้ามาให้ความต้อนรับในทันที

“เสือลักษมณ์เชิญทางนี้เลยครับ”

“อืม” เสือลักษมณ์นั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่แถวบนสุดที่ถูกเตรียมเอาไว้ สายตาคมปรายตามองไปทั่วทั้งห้อง ทำให้แขกคนอื่น ๆ เริ่มรู้สึกหวาดกลัว และหันหน้าหนี เพราะกลัวว่าหากมองหน้าผู้ชายคนนี้แล้วหัวจะหลุดออกจากบ่า เมื่อทุกอย่างกลับสู่ความสงบ ผู้ดำเนินรายการก็เริ่มทำหน้าที่อีกครั้ง พร้อมกับเริ่มประมูลทาสคนต่อไป

“คืนนี้มีใครน่าสนใจหรือเปล่า” เสือลักษมณ์ถามผู้ดูแลที่ตอนนี้ยืนก้มหน้าเคียงข้างเสือลักษมณ์ โดยมีลูกน้องนับสิบของเสือลักษมณ์ยืนล้อมเอาไว้

เสือลักษมณ์ไม่ค่อยได้มาที่นี่ เพราะไม่ใช่สถานที่ที่น่าอภิรมย์สำหรับเขา มันทั้งสกปรกและน่าสะอิดสะเอียน คนที่เป็นเจ้าของโรงประมูลทาส แท้จริงแล้วสกปรกโสมมยิ่งกว่าเสืออย่างพวกเขาเสียอีก

“ท่านต้องรอชมด้วยตัวท่านเองครับ ถึงจะรู้ว่าทาสในค่ำคืนนี้พิเศษขนาดไหน”

“หึ” รายการดำเนินประมูลทาสผ่านไปเรื่อย ๆ กว่าครึ่งชั่วโมง เสือลักษมณ์ไม่ได้ประมูลตัวผู้ใด เพราะไม่มีใครที่เขาควรให้ค่า

ทหารรึ จะเอามาทำไมกัน ลูกน้องของเขาเก่งกว่าเป็นไหน ๆ

หญิงพรหมจรรย์รึ ก็ไม่ได้น่าสนใจ เพราะเสือลักษมณ์ก็เมียอยู่แล้วจนนับไม่ถ้วน กับอีแค่ผู้หญิงที่ยังบริสุทธิ์ ไม่ได้ทำให้เขาตื่นเต้น

ราชวงศ์ที่ตกต่ำรึ ก็ไร้ค่าในสายตาเขา จะเอามาทำไมไอ้พวกไร้ประโยชน์

เสือลักษมณ์นั่งไขว้ขา มือเท้าคาง ผินหน้ามองไปยังทางอื่น หากเขาไม่มีธุระสำคัญ เสือลักษมณ์คงไม่คิดจะย่างเท้าเข้ามาในสถานที่แบบนี้แน่

“มาแล้วครับ ทาสคนสุดท้ายที่จะประมูลในค่ำคืนนี้...”

“หึ” เสียงพิธีกรตามมาด้วยเสียงโห่ร้องชอบใจของแขกในเงามืด ทำให้เสือลักษมณ์ต้องหันหน้ามามองเวทีประมูลอีกครั้งพร้อมกับหัวเราะในลำคอ

“นี่คือลูกศัตรูชาติ ที่เกิดจากพ่อที่เป็นทหารต่างชาติ แม้ร่างกายจะผ่ายผอมไม่สมชาย ดูไม่ทนมือทนเท้า แต่ลูกศัตรูคนนี้สามารถตั้งท้องได้...”

แสงไฟจับจ้องไปยังร่างเล็กที่นั่งอยู่ภายในกรงขัง ร่างกายผ่ายผอมมอมแมมจนดูไม่ได้ แต่ทว่าใบหน้าที่งดงามกลับตราตรึงใจแขกในเงามืด เพียงเพราะอีกฝ่ายท้องได้ก็ทำให้คนสนใจ

กึก! เสือลักษมณ์กัดฟันกรอดด้วยความไม่พอใจ สายตาคมจ้องมองไปยังร่างเล็กที่นั่งอยู่ในกรงขัง แม้จะอยู่ไกลแต่ก็มองออกได้อย่างชัดเจนว่าคนตัวเล็กนั่นกำลังร้องไห้และตัวสั่นเทาด้วยความกลัว คนที่เสือลักษมณ์หมายปอง เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่…คนที่เปรียบเสมือนเพชรเม็ดงาม

เสือลักษมณ์หันไปคุยกับลูกน้องคนสนิทด้วยสีหน้าเคร่งเครียด สองมือกำหมัดแน่น “มันสวย ประมูลมันมาให้กู กูต้องได้”