LOGIN“เมื่อหลายปีก่อน ฉันได้เจอเด็กสาวคนหนึ่งแล้วรู้สึกชอบ” เริงฤทธิ์พูดขณะนั่งมองดาวอยู่กับมีนา หลังจากส่งลูกเข้านอนเรียบร้อยแล้ว“แล้วตอนหลังก็ไม่รู้ว่ามันเป็นความรักหรือเปล่า ถึงฉันกับเธอจะไม่ได้เจอกันถึงห้าปีเต็ม ฉันก็ไม่เคยรู้สึกกับผู้หญิงคนไหนแบบที่รู้สึกกับเธอมาก่อนเลยนะมีน” เขาดึงเธอมากอด มีนาน้ำตาซึม เพราะถึงแม้ว่าเธอจะทุกข์ใจแสนสาหัสเช่นไร แต่ในส่วนลึกของหัวใจเขาก็คือผู้ชายคนแรกที่เธอรักเหลือเกิน และเธอก็ไม่เคยมีความรักให้แก่ผู้ชายคนไหนอีกเลย นอกจากเริงฤทธิ์ รักมากเจ็บมาก แต่ไม่เคยลืมเลือนเขาไปจากใจได้เลยเริงฤทธิ์ชดเชยช่วงเวลาที่ไม่ได้อยู่กับมีนาโดยการใช้ชีวิตอยู่กับเธอตลอดทุกวัน เวลามีงานก็หอบลูกเมียไปด้วย เขาให้เธอทุกอย่างทดแทนกับที่เคยทิ้งเธอไป แต่สำหรับมีนานั้น ข้าวของเงินทองที่เขาประเคนให้ ก็ไม่เท่าหัวใจของเขาที่บอกว่ารักเธอจริงๆเริงกริชดูจะมีความสุขมากที่สุด เพราะในที่สุดก็ได้อ้อมกอดแสนอบอุ่นของพ่อแม่กลับมา ได้อยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก“คุณแม่ครับ” เริงกริชเข้ามาออดอ้อนคนเป็นแม่ พร้อมทั้งนอนหนุนตักอย่างน่ารัก“อุ๊ย!” ยังไม่ทันได้เอ่ยถามลูกชายตัวน้อยว่าต้องการอ
“แล้วเริงกริชอยู่ไหนคะ มีนอยากไปเยี่ยม”“นอนพักรักษาตัวอยู่ห้องข้าง ๆ นี่แหละจ้ะ พี่ฤทธิ์เฝ้าอยู่ ฉันก็เลยมาดูว่ามีนฟื้นหรือยัง”“มีนจำอะไรไม่ได้เลย ก่อนสลบไปเหมือนกับว่าได้ยินเสียงปืนน่ะค่ะ”“มีนสลบไป มันเลยตกใจ พอร่างมีนรูดลงไปกองอยู่กับพื้น ผัวใหม่ของจิตราก็สติแตกเพราะไม่มีตัวประกันในมือ ตำรวจก็เลยยิงน่ะจ้ะ เพราะไม่อยากให้มันหนี รวมถึงแม่ของมีนด้วย”“พวกเขาโดนจับแล้วใช่ไหมคะ”“ใช่จ้ะ มีนไม่ต้องกลัวแล้วนะว่าพวกเขาจะมาคุกคามหรือทำร้ายอะไรมีนอีก”“มีนขอไปเยี่ยมเริงกริชได้ไหมคะ”“รอให้หายก่อนดีกว่า มีนบาดเจ็บและยังอ่อนเพลียอยู่ไม่ใช่เหรอ” รังรองรีบห้ามปรามเอาไว้ เพราะเริงฤทธิ์กำลังอารมณ์ไม่ดี“ขอมีนไปเถอะนะคะ มีนขอร้อง”“เอ่อ...”“มีอะไรเหรอคะ”“เปล่าจ้ะ” ในเมื่อห้ามไม่ได้รังรองก็ปล่อยเลยตามเลย เอาจริงๆ พี่ชายของเธอจะโทษมีนาไม่ได้ มีนาไม่ผิดเลยสักนิดที่มีแม่เลว ๆ แบบนั้นรังรองพามีนาไปเยี่ยมเริงกริชที่ห้องพักผู้ป่วยอีกห้องใกล้กัน เริงฤทธิ์หันมาเห็นเข้าพอดี เขาก็เข้ามากันเอาไว้เพราะลูกหลับอยู่ ก่อนจะเอ่ยปากฝากลูกชายเอาไว้กับน้องสาว“พี่ฝากตากริชด้วย” เริงฤทธิ์หน้าเครียด เขาเข็นรถของมีน
“ผ้าอนามัยน่ะค่ะ” เธอบอกแค่บางส่วน เรื่องยาคุมกำเนิดคงไม่ต้องสารธยาย เพราะเขาเคยบอกให้เธอคุมกำเนิดเอง จะด้วยวิธีไหนก็ได้ เธอโตพอที่จะรู้ว่าควรทำอย่างไร และจะไม่ปล่อยให้ตัวเองท้องโย้ โดนหาว่าอยากจับผู้ชายเพื่อหวังเงินอีก “ในบ้านไม่มีรึ” เขายังไล่เบี้ย หวงเธอขนาดไม่อยากให้ออกไปไหน“ใกล้เลิกเรียนแล้ว มีนขอไปรับลูกด้วยได้ไหมคะ” ประโยคของเธอทำให้เริงฤทธิ์ต้องยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู“ใกล้เลิกเรียนแล้วนี่นา งั้นฉันไปด้วย” วันนี้เขาว่าง และอยากไปรับลูกที่โรงเรียนด้วย ปกติจะให้คนขับรถไปรับ บ้างก็น้องสาวที่มีเวลามากกว่าเขารังรองทำงานอิสระ มีรายได้เป็นของตัวเอง หล่อนเขียนหนังสืออยู่บ้านเสียเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็ชอบท่องเที่ยวเป็นชีวิตจิตใจ อยากไปเที่ยวไหนก็มักหายไปทีละหลายวัน เหตุนี้จึงต้องจ้างพี่เลี้ยงมาดูแลเริงกริช เพราะรังรองไม่ได้อยู่ดูแลเริงกริชได้ตลอดทุกวัน น้องสาวของเขาก็ต้องการเวลาส่วนตัวเหมือนกัน ซึ่งเริงฤทธิ์เองก็เข้าใจในส่วนตรงนี้เริงฤทธิ์ตระหนักว่าคำพูดของน้องสาวเป็นจริงทุกคำ การให้มีนามาดูแลเริงกริชถือว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุด เพราะมีนารักและดูแลเริงกริชด้วยใจ เพราะว่าเริงกริชเป็นลูก
เริงฤทธิ์ถึงกับครางออกมา เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้ไปได้ในขณะที่สองพี่น้องคุยกัน มีนาก็แอบได้ยินโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอเพิ่งรู้ว่าทุกอย่างเป็นแผนการของคุณหญิงดาวเรืองกับมารดาของเธอ เธอคิดว่าเริงฤทธิ์มีส่วนรู้เห็นด้วยเสียอีก แต่กลับไม่ใช่ เขาไม่รับรู้เรื่องอะไรเลยมีนากดโทรศัพท์ไปหาแก้วตา พยาบาลสาวใจดีที่ช่วยเหลือเธอเอาไว้ตลอดระยะเวลาห้าปี ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือน้ำใจของรังรอง หญิงสาวที่ดีกับเธอตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านเธอจะตอบแทนบุญคุณของรังรองทุกอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องอะไร เพราะรังรองทำให้เธอรอดตายมาได้“สวัสดีค่ะพี่แก้ว มีนขอถามอะไรพี่สักหน่อยจะได้ไหมคะ” มีนาเอ่ยขึ้นหลังจากแก้วตารับโทรศัพท์ และอีกฝ่ายรับสาย“มีอะไรจ๊ะ” นิตยาเอ่ยถามมาตามสาย มีนาถึงเอ่ยถามถึงเรื่องราวทุกอย่างที่ได้ยินได้ฟังมา เธออยากรู้ว่ามันจริงเท็จแค่ไหน“ก็อย่างที่พี่เล่าให้ฟังนั่นแหละจ้ะ เริงน่ะเป็นน้องสาวที่น่ารัก เขาขอให้พี่ช่วย พี่ก็เลยช่วย ค่าใช้จ่ายต่าง ๆ และทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่ช่วยเหลือมีนไป เริงเขาเป็นคนจ่ายให้ทั้งหมด และที่มีนได้เข้าไปเป็นพี่เลี้ยงของเริงกริช ก็เพราะเขานั่นแห
“ถ้าใช่แล้วไง” เขานี่แหละเป็นคนโทร. ไปแจ้งตำรวจให้มาจับเมียตัวเอง จะได้เป็นข่าวดังคับประเทศ“พี่เล่นแรง”“แกอยากได้พี่สะใภ้ติดยา มั่วเซ็กซ์ เป็นเอดส์รึ”“พี่ฤทธิ์คงไม่ได้พลาดท่าเสียทีหล่อนหรอกใช่ไหมคะ”“ไม่เคยเลยสักครั้ง”“แปลก”“อะไรแปลก”“เธอรอดจากพี่ไปได้ยังไง พี่บ้ากามจะตายไป”“แค่ก แค่ก แค่ก” เริงฤทธิ์สำลักเมื่อโดนน้องสาวว่าเช่นนั้น“แกจะพูดให้ฉันดูดีบ้างไม่ได้หรือไง แกต้องสงสารฉัน และแปลกใจว่าฉันรอดจากน้ำฟ้ามาได้อย่างไร”“พี่ฤทธิ์มีความดีให้พูดถึงด้วยเหรอคะ”“แกก็รู้ว่าฉันไม่ได้หน้ามืดนอนกับใครง่ายๆ ต้องสืบประวัติ จับตรวจโรคกันก่อน แล้วก่อนจะขึ้นเตียงก็ต้องเข้าคิวตรวจโรคเป็นคิวๆ ไป ถึงจะได้ขึ้นเตียงกับฉัน ไม่อย่างนั้นขาอ่อนก็จะไม่ได้เห็น”“พี่นี่สุด ๆ ไปเลย”“พี่สุดยอดใช่ไหมล่ะ รอบคอบความคิดดีแบบนี้ไม่มีผู้ชายคนไหนทำกันหรอก ที่ติดโรคเพราะหน้ามืดปล้ำผู้หญิงไม่เลือกไง” เริงฤทธิ์ดูภาคภูมิใจในตัวเองอย่างเหลือล้น“สุดยอดจริงๆ ค่ะ หลงตัวเองสุดยอด”“แกนี่มัน”“พี่นี่สุดๆ เกินมนุษย์มนา ไม่มีใครเขาทำแบบนี้กันหรอกค่ะ จะให้ผู้หญิงนอนด้วยต้องกรอกใบสมัครเข้าคิว ตรวจโรคสารพัด ยังกับรับสมัครงา
“คุณพ่อครับ น้ามีนครับ ผมหิวแล้วครับ” เสียงของเด็กน้อยทำลายภวังค์ของผู้ใหญ่ทั้งสองมีนาเดินตามสองพ่อลูกลงไปรับประทานอาหาร เริงฤทธิ์แต่งตัวสบาย ๆ เป็นเสื้อโปโลและกางเกงขาสั้น เขาแต่งตัวเหมือนลูกชายไม่มีผิดเพี้ยน ในขณะที่เธอสวมกางเกงขาสามสั้นกับเสื้อโปโล้เข้าชุดกัน เสื้อผ้าพวกนี้รังรองเป็นคนจัดเตรียมให้ มันจึงทำให้ดูเหมือนพ่อแม่ลูกแต่งตัวเหมือนกัน ครอบครัวสุขสันต์ พากันมากินอาหารเช้าที่แสนอร่อยด้วยกันอาหารเช้าน่ารับประทานถูกวางลงตรงหน้าจากเชฟชื่อดังของโรงแรมหรูแห่งนี้เธอไม่เห็นน้ำฟ้าและไม่เห็นรังรองด้วย ดูเหมือนว่าเริงฤทธิ์เองก็จะพยายามติดต่อน้องสาวอยู่ จนในที่สุดก็โทร. ติด“แกอยู่ไหน หายหัวไปตั้งแต่เมื่อคืน”“เริงกลับบ้านมาก่อนน่ะค่ะ” รังรองตอบพี่ชายออกไปอย่างไร้พิรุธ“หนีกลับไปก่อนนี่เอง งั้นเจอกันที่บ้านนะ”“ค่ะพี่ฤทธิ์”“เสียงเป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า” น้ำเสียงห่วงใยที่ส่งผ่านมาตามคู่สายทำให้รังรองเผลอยิ้ม แม้จะปากร้ายกับเธอเพียงใด แต่เริงฤทธิ์ก็คือพี่ชายที่ดีและรักเธอมากคนหนึ่ง“ไม่เป็นอะไรค่ะ พี่ฤทธิ์กินข้าวเช้าเถอะ”“เสื้อผ้าที่แกเตรียมเอาไว้ให้ ทำไมมัน...”“พี่ฤทธิ์น่าจะชอบนะค







