ใส่ร้าย...(3)

“อย่างนั้นเหรอ ไม่คิดจะไปหาหลักฐานมาแก้ต่างให้ตัวเองหรือไง”

ฟาริศาได้ยินอย่างนั้นตวัดตามองเขา นัยน์ตานั้นมีทั้งความโกรธและความน้อยใจผสมกันเต็มไปหมด สองมือกำเข้าหากันแน่น

“คิดสิคะ แต่คนมันหิว คงไม่มีจิตใจจะทำอะไรตอนนี้หรอก!”

พอได้ยินคนเจ้าเนื้อพูดว่าหิว มุมปากหนาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มครู่หนึ่งจนมองแทบไม่ทัน เขารู้ดีกว่าใครว่าถ้าเธอหิวอะไรก็มาหยุดไว้ไม่ได้

“แต่วันนี้เธอลืมไปหรือเปล่าว่าต้องไปที่ไหน”

ชายหนุ่มเอ่ยย้ำขึ้นมา เพราะคิดว่าฟาริศาน่าจะอ่านข้อความที่เขาส่งให้ก่อนหน้านี้แล้ว ทว่าหญิงสาวกับย่นคิ้วเข้าหากันว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไร

“จำไม่ได้ค่ะว่าต้องไปที่ไหน เอาเป็นว่าฟากับทุกคนขอตัวก่อนนะคะ ส่วนเรื่องที่ถูกกล่าวหาเรื่องยักยอก ฟาจะพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคนเห็นว่าไม่ได้เป็นคนทำ!”

ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง ไม่คิดว่าฟาริศาจะกล้าต่อปากต่อคำกับผู้เป็นเจ้านายได้ขนาดนี้ ไม่กลัวโดนไล่ออกหรือยังไงก็ไม่รู้

สุริยาได้แต่สะกิดแขนให้น้องในทีมเบา ๆ ลงหน่อย ก่อนจะได้ถูกไล่ออกก่อนได้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ตัวเอง

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมา คล้ายกำลังสะกดอารมณ์ตัวเองอยู่ แล้วหันไปหาหัสวีร์ “ค