5.รับสมอ้าง

“เอ่อ อรุณสวัสด์ค่ะ” ยิ้มรู้ว่าตัวเองคงจะหน้าซีดมากตอนที่เขาเดินเข้ามา เพราะนอกจากเขาจะเป็นคนแปลกหน้า เป็นใครก็ไม่รู้แล้วยังไม่ได้ดูเป็นคนดีเท่าไหร่อีก

เหตุการณ์เมื่อคืนมันก็บอกชัดอยู่แล้ว คนดี ๆ ที่ไหนเปิดออกมาเจอผู้หญิงที่ไม่เคยเห็นหน้า แล้วจะอุ้มเข้าห้องเลยแบบนั้น เธอไม่น่าไว้ใจคนเลวสองคนนั้นและนั่งดื่มกับพวกมันเลย

เป็นไงล่ะอยากเปิดใจให้เพื่อนใหม่ โดนยาปลุกเซ็กซ์จนควบคุมตัวเองไม่ได้ แถมกดลิฟต์ก็ยังซวยกดผิดจนตอนนี้มาโผล่ห้องใครก็ไม่รู้

ซ้ำร้ายเมื่อคืนก็ยังเอากับเขาไปแบบสนั่นหวั่นไหวจนเตียงแทบพัง แถมมีอย่างอื่นพังกว่าเตียงเสียอีกด้วย

ช่างเป็นครั้งแรกของการมีเซ็กซ์ที่บ้าบอคอแตกมาก

“เป็นยังไงบ้างคะ ปวดหัวไหม” แต่ระหว่างที่เธอกำลังคิดอย่างกังวล จู่ ๆ เขาที่เดินมาถึงตัวแล้วก็เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล ขัดกับภาพลักษ์ที่ดูเหมือนสามารถบีบคอเธอตายในคราวเดียวได้

“น…นิดหน่อยค่ะ”

เขาพยักหน้ารับไม่ได้ถามอะไรต่อ ก่อนจะหันไปหยิบซองสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้กันกับที่เธอยืน หยิบธนบัตรออกมาพับหนา ๆ พับหนึ่งแล้วยื่นให้

“อ่ะนี่ ของหนูนะ”

ในสายตาของไคเฉิงที่มองเธออยู่อดชื่นชมไม่ได้ คนอะไรเมื่อคืนไม่ได้นอน ตื่นเช้าหน้ายับขนาดนี้ก็ยังสวย

ยิ้มแปลกใจกับคำที่เขาใช้เรียกตนพอสมควรเพราะมันไม่เหมือนกับเมื่อคืนที่เขาใช้คำว่ายูกับไอ แต่แปลกใจเรื่องนั้นก็ยังไม่เท่าเรื่องเงินปึกในมือเขาที่หยิบยื่นมาให้

“อะไรคะ”

“เงินของหนูค่ะ ผมให้”

ประเมินคร่าว ๆ จากความหนาของธนบัตรใบละพันใหม่เอี่ยมแล้วคงไม่ต่ำกว่าสามหมื่นแน่ ถึงจะเป็นเงินจำนวนมากแต่ใครมันจะไปกล้ารับ

ตาคนนี้เป็นใครใหญ่แค่ไหนก็ยังไม่รู้ อีกอย่างก็ตั้งใจเผ่นอยู่แล้ว ขืนไปรับแล้วเขาไม่ยอมจบล่ะ ใครจะให้อะไรคนอื่นแบบไม่หวังผลบ้าง

เธอไม่ได้อยากสานต่อกับผู้ชายคนไหนด้วยสถานการณ์อิหลักอิเหลื่อแบบนี้หรอกนะ

“ไม่เอาค่ะ” เด็กสาวส่ายหน้าดิกปฏิเสธท่ามกลางสายตางุนงงของเขา

“ไม่เอาเหรอ”

“ไม่ค่ะ ฉันไม่เอา” ผู้ชายหน้าดุคนนั้นมองเธออย่างแปลกใจปนสับสน แต่สุดท้ายก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้เลยหยิบเงินพับเล็กออกมาอีกพับหนึ่งแล้วเอามาบังคับยัดใส่มือ

“โอเค งั้นผมให้เพิ่มนะจะได้เอาไปซื้อยาด้วย ขอโทษทีเมื่อคืนผมก็เมามากคงหนักมือกับหนูไปหน่อย แต่เดี๋ยวผมบอกเพื่อนให้คุยกับที่ทำงานหนูให้ ว่าเมื่อคืนเจออะไรมา”

ไคเฉิงยัดเงินใส่มือเธอแล้วก็ยังเนียนกุมมือเล็กเอาไว้ ไพล่เข้าใจไปว่าตัวเองแรงเยอะแถมเมาจนบีบเธอไม่ยั้งมือ เมื่อคืนก็ทำจนแม่สาวน้อยนี่เลือดตกยางออกเปื้อนที่นอน

แถมยังดูดฟัดเธอจนตัวลายพร้อยไปหมดอีก

ถึงเฮียแฝดจะบอกว่าไม่ต้องจ่าย แต่เด็กคนนี้คงอยากได้ทิปในจำนวนที่คุ้มค่าเหนื่อยด้วย แน่นอนว่าเขายินดีให้เธออยู่แล้ว เงินแค่หมื่นสองหมื่นมันไม่ได้มากมายอะไรสำหรับเขา

จะโทรไปบอกพวกนั้นด้วยว่าไม่ต้องหาผู้หญิงคนอื่นให้อีกตลอดเวลาที่อยู่ไทย เพราะเขาถูกใจคนนี้และอยากต่อยาว ๆ

“ที่ทำงานเหรอคะ?”

“ค่ะ ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวผมจัดการให้”

ด้านหญิงสาวเมื่อได้ยินแบบนั้น สมองปราดเปรื่องจึงหาคำตอบได้ถึงท่าทีขอคนตรงหน้าเมื่อคืน

จู่ ๆ ก็จำได้ขึ้นมาว่าตอนที่เปิดประตูเขาพูดว่าเธอมาเร็วดี จากนั้นอุ้มพาดบ่าพาเข้าไปมีเซ็กซ์ในห้องแบบไม่พูดพร่ำทำเพลง นี่ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ เพราะจากที่ฟังมันเหมือนว่าเขากำลังรอใครบางคนอยู่

คน ๆ นั้นต้องเป็นผู้หญิงและมาที่ห้องเขาด้วยจุดประสงค์เพื่อมีเซ็กซ์ เขาคงเข้าใจว่าเธอเป็นผู้หญิงอย่างว่าและเงินในมือนี้ก็คงเป็นค่าตัว

กลายเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันไปใหญ่

ทว่าแทนที่จะแก้ไขความเข้าใจผิดยิ้มกลับหุบปากฉับ มือเล็กรีบกำเงินในมือพลางส่งยิ้มแห้งไปให้ร่างสูงตรงหน้า รับสมอ้างว่าตัวเองเป็นโสเภณีไปเลยโดยไม่คิดจะแก้ต่างใด ๆ

เธอไม่อยากให้เขารู้ว่าแท้จริงแล้วเป็นใครมาจากไหน

“ขะ ขอบคุณค่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องแค่นี้เอง”

ที่ไม่บอกก็เพราะเธอตั้งใจเผ่นแน่บหลังจากออกไปจากที่นี่อยู่แล้ว ยังไงไม่เคยเห็นหน้ากัน ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ต่อให้เขาไปหาเธอในที่ทำงานอะไรนั่นก็จะหากันไม่เจออยู่ดี

อย่าหาว่าเธอตัดสินคนจากภายนอกเลยนะ แต่ลักษณะท่าทางเขาน่ากลัวขนาดนี้ รอยสักเต็มตัวแถมหน้าดุ ถึงพูดเพราะคะขาเธอก็ไม่คิดจะอยากสานต่อหรอก ห่างเอาไว้เป็นดีที่สุด

“ผมขอช่องทางการติดต่อของหนูไว้หน่อยสิ” แต่ในขณะที่คิดแผนในใจยาวเป็นกิโล อีกฝ่ายก็กลับยื่นโทรศัพท์เครื่องบางของตัวเองมาให้ หน้าจอของเขาเปิดค้างเอาไว้ที่หน้าปุ่มกด

“ได้ค่ะ”

เห็นอย่างนั้นหญิงสาวก็ได้แต่รับมาก่อนจะกรอกเบอร์จริงของตัวเองลงไป เพื่อที่หากเขาจะกดโทรเช็ค โทรศัพท์ในมือเธอมันก็จะสั่นให้เห็นว่าไม่ได้ให้เบอร์ปลอม

เธอไม่กล้าทำอย่างนั้นหรอก กลัวเขาหักคอตายคามือ

“ชื่ออะไรคะ”

“ยิ้มค่ะ” ด้วยความที่มัวแต่คิดเรื่องเบอร์โทรศัพท์จึงเผลอบอกชื่อตัวเองจริง ๆ กับเขาไป เมื่อรู้ว่าตะครุบปากตัวเองไม่ทันแล้วยิ้มจึงพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด ไม่ตระหนกให้เขาผิดสังเกต

“ชื่อเพราะดีนะ ผมชื่อไคเฉิงเรียกเฮียไคก็ได้ ตอนนี้กลับไปพักผ่อนเถอะ เอาไว้ผมจะติดต่อไป”

“ได้ค่ะ” เด็กสาวรับปาก ก่อนจะยกมือไหว้สวยแล้วเดินไปสวมรองเท้าที่ถูกจัดเข้าคู่เอาไว้อย่างดี

ถึงจะหันไปยิ้มลาเขาอีกครั้งแต่ในใจเธอวางแผนเอาไว้แล้วว่าออกไปจากห้องเมื่อไหร่เธอจะถอดซิมปาทิ้งถังขยะแน่ ถึงจะต้องย้ายข้อมูลต่าง ๆ อีกวุ่นวายแต่เรื่องบ้า ๆ นี้ต้องไม่มีใครรู้

แม้แต่ญารินเอง ถึงจะอยากให้เพื่อนช่วยจัดการสองคนนั้นให้ แต่ยิ้มก็ไม่ได้อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น เพราะจะเรียกว่ามันเป็นการข่มขืนก็ไม่ได้

เรื่องยาอะไรนั่นจะพิสูจน์ได้แค่ไหนก็ยังไม่รู้ ยังไงสองคนนั้นก็รอดอยู่แล้วเพราะคนผู้หญิงปลีกตัวออกไปตั้งแต่แรก ส่วนคนผู้ชายเธอก็สะบัดมันวิ่งเข้าลิฟต์มา

ไม่ใช่มันที่เป็นคนนอนกับเธอจนจะมีหลักฐานเอาผิด ต่อให้เป็นมันจริงก็ยังไม่รู้จะเอาผิดได้หรือไม่ ยิ้มกลัวว่าสุดท้ายแล้วเส้นสายที่มีจะช่วยพวกมันเหมือนเคย

ส่วนตัวเธอนั้นจะกลายเป็นเหยื่อที่โดนประจาน และจะถูกด่าว่าร่านด้วยที่มาเคาะห้องผู้ชายแปลกหน้า แถมหายเข้าไปทั้งคืน

“ลานะคะ”

“ค่ะ กลับดี ๆ”

เรื่องราวมันอีรุงตุงนังมากเกินไป เธอไม่อยากมานั่งแก้โจทย์ปัญหาอธิบายซ้ำซาก ดังนั้นให้มีคนรู้น้อยที่สุดน่ะดีแล้ว