8.ไปเล่นที่อื่น

"เออ ได้ความยังไงก็มาบอกพวกกูแล้วกัน และอีกเรื่องที่มึงต้องรู้นะไคเฉิง คือพวกกูแปลสายตามึงออก เพราะฉะนั้นตอบมาตามตรงว่ามึงสนใจเด็กมันใช่ไหม”

ทว่าการยอมให้มันไปคุยไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะอนุญาตทุกอย่าง ถึงได้กันไปแล้วแต่นั่นก็ไม่ได้มาจากความสมัครใจ ไคเฉิงไม่ใช่ไอ้ชั่วชอบข่มขืนผู้หญิงก็จริงแต่ก็ใช่ว่าจะดีขนาดนั้น

ไอ้นี่มันก็จัดว่าเพลย์บอยตัวพ่อ

เมียเยอะเหมือนนายใหญ่หวง พ่อของมันนั่นแหละ

เป็นลูกเมียน้อยในตระกูลใหญ่ที่โดนกดหัวพอกันกับทิโมธี แบกรับความกดดันไว้สารพัด และใช้เซ็กซ์ระบายความเครียด ที่รู้ก็เพราะพวกเขาก็เคยเป็นแบบมันมาก่อน

ถึงไม่ได้ติดตามถามไถ่เรื่องส่วนตัวนัก แต่เดาคงยังมีอยู่เต็มสต็อคนั่นแหละ ผู้ชายแบบนี้ถ้าไปเจอผู้หญิงทำงานก็ไม่น่าห่วงหรอกเพราะมันมีเงิน

แต่ถ้าเจอผู้หญิงธรรมดาก็น่ากลัวจะน้ำตาเช็ดหัวเข่าถ้าไม่แกร่งจริง จะทางไหนพวกเขาก็ต้องคุยให้รู้เรื่องเสียตั้งแต่วันนี้

“...ก็สนใจ เธอเป็นมายไทป์เลยล่ะ คืนนั้นยังเสียดายอยู่เลยเพราะอยากสานต่อ”

“ไอ้สิงห์มันหมายถึงว่า มึงยังสนใจในเชิงนั้นไหมหลังจากที่รู้แล้วว่าเขาไม่ได้ทำงาน คนนี้มึงใช้เงินซื้อไม่ได้นะไคเฉิง ไม่งั้นให้เงินไปแล้วเขาไม่บล็อคมึงหรอก”

“ยังชอบอยู่ ไออยากทำความรู้จักกับน้อง” ด้านไคเฉิงเมื่อโดนจี้ถามก็ตอบไปตามตรง

เขาไม่ใช่พวกสับสนไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกอะไร จิตใจของเขามันไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้น เรื่องความสัมพันธ์สำหรับเขาเป็นเรื่องที่เรียบง่ายที่สุดในชีวิต เพราะพาร์ทอื่น ๆ มันยากมากพออยู่แล้ว

ชอบก็คือชอบ คืนก่อนที่มีโอกาสได้เห็นแค่รูปร่างหน้าตาเขาก็ตอบไปตามตรงว่าเป็นสเปค มาเจออีกแล้วใจยังสั่นก็บอกว่าอยากทำความรู้จัก ง่าย ๆ แค่นั้น

“ถ้ามึงอยากรู้จักพวกกูก็เข้าใจ ไม่ได้คิดจะห้ามด้วยเพราะน้องก็โตแล้ว แต่มึงก็ต้องเข้าใจเหมือนกันว่าน้องยิ้มเป็นเหมือนน้องของพวกกูด้วย ต่อให้ไปถึงขั้นนั้นกับแล้วแต่มึงจะเอาเขาเข้าสต็อคเมียเช่าไม่ได้” พยัคฆ์ว่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“คุยกับตัวเองให้เคลียร์ว่าจะเอายังไง ถ้าไม่แน่ใจก็ขอโทษแล้วแยกย้าย แต่ถ้าตัดสินใจจะจีบ มึงจะมาใช้แล้วทิ้งตามใจไม่ได้ คงรู้นะว่าพวกกูหมายความว่ายังไง” สิงหราชกล่าวปิดท้าย

อย่างน้อยที่ผ่านมายิ้มก็เป็นเด็กดีตั้งใจเรียน ถึงไม่รู้ว่าห้ามได้แค่ไหน แต่มีพวกเขาคอยเป็นโล่ห์ไคเฉิงก็จะยังเกรงใจอยู่บ้าง ไม่กล้าทำอะไรที่มันเกินไปนัก

“พวกยูดูมองไอเป็นคนเลวมากอ่ะ” เมื่อได้ฟังคำเตือนทั้งหมดนั้นเจ้าตัวก็เอ่ยขึ้นมาหน้ายุ่ง

แต่ก็เข้าใจอยู่แหละ ถ้าแม่หนูยิ้มคนสวยเป็นเด็กดีอย่างที่ว่าแล้วต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้มันก็น่าเป็นห่วงอยู่ สองคนนี้ก็รู้เช่นเห็นชาติเขากับเฮียทิมมาหลายปี

หากเป็นน้องสาวตัวเองเขาก็คงห่วงเหมือนกัน

“ก็กันเอาไว้ มึงจะได้รู้ว่าถ้าอยากเล่นต้องไปเล่นที่อื่น”

“หน้าไอดูเหมือนเล่นมากเหรอ ไม่ได้คิดจะเก็บเข้าสต็อคอะไรนั่นด้วย ไอไม่ได้เลี้ยงใครมาเป็นปีแล้ว” คนอายุน้อยที่สุดเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงมั่นคง มองตาทุกคนให้รู้ว่าเขาไม่ได้โกหก

“ไม่ได้เลี้ยง? เลิกหมดแล้วเหรอวะ”

“หลัง ๆ มานี้ไอทำงานหนัก ไม่มีเวลาไปหาเลยเลิกรากันไป อีกอย่างถ้ามีเฮียทิมไม่หาผู้หญิงมาประเคนให้บ่อย ๆ แบบนี้หรอก มันรู้นิสัยว่าถ้ามีขาประจำไอไม่ค่อยเอาผู้หญิงคนอื่น”

“แต่เมื่อก่อนมึงก็เลี้ยงหลายคนไม่ใช่เหรอ”

“ไอเลี้ยงประเทศละคน เบื่อค่อยหาใหม่ไม่เลี้ยงพื้นที่เดียวพร้อมกัน ไม่อยากมาคอยปวดหัวเหมือนเฮียทิมเมื่อก่อน”

“แล้วตอนนี้เลิกเลี้ยงทุกประเทศไหม หรือเลิกแค่ที่ไทย”

“เลิกหมดแล้วทุกประเทศ”

“มึงแน่ใจ?”

“แน่ใจดิวะ จะโกหกทำไม”

อีกอย่างถ้าให้พูดกันตามตรง สองคนนี้นอกจากเป็นเพื่อนพี่ชายก็ยังเป็นพาร์ทเนอร์ที่ทำธุรกิจด้วยกัน ถ้าไม่ได้ชอบจริง ๆ เขาก็ไม่ใช่พวกมักมากปัญญานิ่มที่จะทำความไว้เนื้อเชื่อใจพัง

แค่เพราะอยากเล่นกับความรู้สึกผู้หญิงเนี่ยนะ

ใครมันจะทำเรื่องโง่ ๆ แบบนั้นกัน

ไม่นานหลังจากที่ได้ข้อสรุปแล้ว สุดที่รักภรรยาของทั้งสองคนก็กลับบ้านมาพร้อมกับน้อง ‘ปานชีวา’ ลูกสาวคนเล็กวัยสองขวบ มื้ออาหารเริ่มต้นขึ้นทันทีโดยมียิ้มร่วมรับประทันอาหารด้วย

และเนื่องจากน้องธีร์กับน้องเธียรนั้นรับประทานอาหารเย็นเรียบร้อยแล้วจึงถูกแยกตัวไปนั่งดูการ์ตูนในห้องนั่งเล่น โดยมีคุณแม่บ้านและผู้ช่วยคอยดูแลให้

เพื่อที่พ่อแม่ น้า รวมถึงแขกของบ้านในวันนี้อย่างไคเฉิงจะได้รับประทานอาการอย่างสะดวก

น้องชีวานั่งตรงกลางระหว่างพ่อทั้งสองคน มีคุณเสือป้อนทีคุณสิงห์ป้อนที ส่วนผู้เป็นแม่นั้นได้นั่งกินสบาย ๆ หลังเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

มื้ออาหารเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น คนเดียวที่ไม่ได้รู้เรื่องอย่างสุดที่รักนั้นไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติ คุณแฝดเองก็ไม่ได้แสดงออกอะไร ส่วนตัวต้นเรื่องอย่างไคเฉิงนั้นเก็บอาการได้ดีมาก

นับว่าความสงบนั้นทำเอาหัวใจที่เต้นระทึกของเด็กสาวชะลอจังหวะไปได้บ้าง ทว่าก็ยังไม่มากเพราะเขาก็ยังมีสายตาที่ทำให้รู้ว่าจำเรื่องในวันนั้นส่งมาให้ตลอด

อะไรแบบนั้นมันทำให้ยิ้มกินแทบไม่ลง แม้ว่าอาหารวันนี้จะมีของชอบของเธอหลายอย่างก็ตาม

“อิ่มแล้วเหรอยิ้ม กินไปนิดเดียวเอง” และไอ้การกินไม่ลงนี่แหละที่ทำให้พี่สาวของเธอเกิดสงสัยขึ้นมา เด็กสาวถึงกับยิ้มแห้งขณะที่พยักหน้า

“จ้ะพี่รัก พอดีหนูกินขนมกับเด็ก ๆ เยอะไปหน่อยน่ะ”

“ว่าแล้วเชียว ของโปรดเต็มโต๊ะแต่กินเหมือนแมวดมเลย” ด้านคนเป็นพี่อย่างสุดที่รักนั้นไม่ได้ว่าอะไร มีแค่บ่นอย่างไม่จริงจังนักก่อนหยิบเหยือกน้ำส้มมารินให้น้องตัวเอง

การปฏิบัติอย่างรักใคร่สะท้อนอยู่บนดวงตาของชายหนุ่มที่เป็นแขก เขาได้คำตอบทันทีว่าสองแฝดไม่ได้พูดเกินจริง หนูยิ้มเป็นน้องที่พี่สาวรัก เป็นเหมือนแก้วตาดวงใจ

บรรยากาศการพูดคุยยังคงเป็นไปอย่างสงบกระทั่งทุกคนรับประทานอาหารเสร็จ สุดที่รักขอตัวขึ้นไปอาบน้ำชำระร่างกาย ส่วนสามหนุ่มนั้นขอตัวไปนั่งคุยกันที่ชุดโซฟาไม้หวายด้านนอก

ส่วนยิ้มรับหน้าที่ดูแลหลานน้อยทั้งสามคน รอเวลาพี่สาวลงมาด้านล่างแล้วเธอก็จะกลับบ้าน

ทว่าขณะที่กำลังดูการ์ตูนกับน้องชีวาหลานสาวคนเล็กอยู่นั้น จู่ ๆ ร่างสูงของใครบางคนก็มายืนที่หน้าประตูห้องนั่งเล่น

“ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ” น้ำเสียงเขายังคงอ่อนโยน พูดจาคะขาขัดกับใบหน้าดุดันเหมือนวันนั้นไม่มีผิด ยิ้มมองท่าทีจริงจังของเขาด้วยความหวั่นใจ เธอไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหนกันแน่

“เอ่อ…หนูต้องดูหลานก่อนน่ะค่ะ ค่อยคุยตอนที่พี่รักลงมาแล้วได้ไหมคะ”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวผมรอ”

“หนูหมายถึงไม่คุยกันที่นี่ได้ไหม หนูไม่อยากให้พี่สาวรู้”

เธอเอ่ยปากไปตามตรง แม้ในใจจะกลัวเขาแต่ยิ้มเติบโตมาในสังคมที่น่ากลัวกว่านี้ จึงแกร่งพอที่จะเผชิญหน้าถ้ามันจำเป็นจริง ๆ ขอแค่อย่างเดียวคือเธอไม่อยากให้พี่สาวรู้

มันเป็นความผิดพลาดที่อึดอัดเกินกว่าจะเล่า

“คุณสิงห์คุณเสืออยากให้อยู่ในสายตาน่ะค่ะ เขาไม่อยากให้ผมไปคุยกับหนูนอกรอบ เขาเป็นห่วง” ทว่าคำตอบของชายหนุ่มกลับทำให้เด็กสาวรู้สึกสันหลังเย็นเฉียบ

รับรู้ได้โดยที่ไม่ต้องถามว่าเรื่องคืนนั้นถึงหูพี่เขยแล้ว

“คุณเล่าเรื่องนั้นให้คุณแฝดฟังแล้วเหรอคะ”

“ผมไม่ได้เล่าละเอียดหรอกสบายใจได้ แต่เขารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ผมถึงต้องคุยกับหนูในสายตาของเขาไงคะ”

“...”

“ผมอยากขอโทษกับถามอะไรหนูนิดหน่อย ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก”

“...ค่ะ เดี๋ยวพี่รักลงมาแล้วหนูจะตามไป”

“ผมรอที่สระนะ”

“ได้ค่ะ”

จะอยากขอโทษหรือคุยอะไรก็แล้วแต่ หวังว่าเขาจะไม่เล่าละเอียดจริงอย่างที่พูดนะ ไม่อย่างนั้นเธอคงมองหน้าพี่เขยสองคนแบบสะดวกใจไม่ได้อีกแล้ว