9.พูดคุยกับคุณไค

หมายเหตุ : คุณเสือ ชื่อจริงว่าพยัคฆ์ อาจมีการใช้สองชื่อนี้สลับกันในการบรรยาย แล้วแต่บริบทค่ะ

“อ้าว เฮียสองคนไม่ต้องคุยกับเพื่อนเหรอคะ ขึ้นมาทำไม”

“ไคเฉิงมันคุยธุระอยู่น่ะค่ะ น่าจะยาวด้วยเฮียเลยขึ้นมาส่งลูกกับหนูนอนก่อน เดี๋ยวค่อยลงไปนั่งคุยกับมันต่อ” พยัคฆ์เดินเข้ามาโอบเอวภรรยาคนสวย ก่อนจะหอมไปหนึ่งฟอดแล้วแยกตัวไปหาลูกชายแฝดที่ยังนั่งเล่นกันอยู่บนพื้น

ส่วนสิงหราชนั้นอุ้มลูกสาวคนสุดท้องที่หลับปุ๋ยมาตั้งแต่ชั้นล่างเอาไว้ เดินมาหอมแก้มอีกข้างก่อนพาน้องน้ำปรุงไปวางบนเตียงแบบมีราวกั้น ซึ่งวางอยู่คนละฝั่งกับพี่ ๆ

พวกเขาให้ลูกแยกมานอนอีกห้องตั้งแต่ช่วงครบสองขวบ กับน้องธีร์และน้องเธียรก็ทำแบบนี้ เพื่อฝึกให้ลูกมีพื้นที่ของตัวเอง

“ส่งลูกหนูเข้าใจ แต่ส่งหนูด้วยเหรอคะ” สุดที่รักเอ่ยถามสามีกลั้วหัวเราะ คุณสิงห์ลืมหรือไงว่าเธอเป็นคุณแม่ลูกสาม ปีนี้ก็อายุยี่สิบแปดปีแล้วยังจะต้องให้ใครมาส่งเข้านอนอยู่อีก

สองคนนี้มองเธอเป็นเด็กไม่เลิกเสียที

“พวกเฮียก็ทำอยู่ทุกวันไม่ใช่เหรอเมียจ๋า” เมื่อจัดการห่มผ้าลูกเรียบร้อยแล้วแฝดพี่ก็เดินมาช่วยน้องชายอุ้มลูกแฝดขึ้นนอนไปเตียงคนละเตียง

เขาถามภรรยาแบบนั้นแต่ไม่ได้คาดหวังคำตอบ ทำเพียงหันไปยักคิ้วกับน้องชายเมื่อเห็นว่าสุดที่รักหน้าแดง จากนั้นคุณพ่อทั้งสองก็กล่อมลูกชายที่ตาจะปิดเต็มที

กล่อมอยู่แค่ไม่กี่นาทีลูกทั้งสองก็หลับไปอย่างง่ายดายเนื่องจากถูกฝึกให้นอนเป็นเวลา และเมื่อลูกหลับไปแล้วก็ถึงเวลากล่อมแม่

พยัคฆ์เป็นคนแรกที่ลงจากเตียงของลูก เขาเดินตรงไปฉกจูบเข้าที่ริมฝีปากของภรรยา ต่อด้วยช้อนอุ้มตัวเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาวเล่นเอาสุดที่รักเกือบจะเผลอส่งเสียงร้อง

“เดี๋ยวลูกตื่นนะคะคนสวย” หันไปทางสามีคนพี่ก็มีสีหน้าเจ้าเล่ห์ไม่แพ้น้องชาย ช่วงนี้นอกจากจะไม่ทะเลาะกันให้ต้องห้ามแล้วยังร่วมมือกันแบบสุด ๆ ไม่รู้ไปกินยาผิดกันมาหรือเปล่า

คุณเสืออุ้มเธอส่วนคุณสิงห์ช่วยปิดประตูห้องลูก ก่อนจะดันหลังน้องชายให้พาเธอมาที่ห้องนอนใหญ่โดยเร็ว ไม่นานคนที่จะโดนส่งเข้านอนก็ถูกพามาวางบนเตียง

ประกบด้วยสามีสองด้าน

“แน่ใจนะคะว่าจะส่งหนูเข้านอน ไม่ได้วางแผนทำอย่างอื่น” แต่เพราะอยู่กันมาปีนี้ก็เข้าปีที่เจ็ดแล้วสุดที่รักจึงเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน ไร้ซึ่งความตระหนกตกใจเพราะเจอเรื่องแบบนี้อยู่ทุกค่ำคืน

มีสามีสองคนนี่นะ มันก็ต้องเป็นแบบนี้แหละ

“แน่ใจสิ เพราะถ้าทำเฮียว่าน่าจะต้องให้ไคเฉิงกลับบ้านก่อน หนูก็รู้นี่ว่าพวกเฮียใช้เวลาเยอะ” สิงหราชที่นอนอยู่ด้านซ้ายหยอกเอินพลางฉกจูบที่ริมฝีปากสวย

ไม่ยอมเสียเปรียบน้องชายเลยแม้แต่นิดเดียว

“ใช่ หรือไล่มันกลับดีคะ พวกเฮียจะได้ส่งหนูเข้านอนกันนาน ๆ” ด้านพยัคฆ์ที่นอนอยู่ด้านขวาเอ่ยขึ้น

และในยามที่กำลังจะโดนผัวโจมตีทั้งสองด้าน สุดที่รักก็จำต้องใช้มือสองข้างยันใบหน้าของสามีทั้งสองคนเอาไว้ ไม่ให้ใครมาจับเธอกินได้ตอนบ้านมีแขกแบบนี้

“พอเลยค่ะ ทำแบบนั้นเสียมารยาทตาย ป่านนี้เพื่อนพี่คุยเสร็จแล้วมั้งคะ ขึ้นมานานแล้วนี่” คำพูดของหญิงสาวทำให้สองพี่น้องหันมองหน้ากันชั่วอึดใจ ก่อนสิงหราชจะเป็นฝ่ายจับมือภรรยาแล้วระดมจูบลงบนฝ่ามือขาว

“ยังหรอก ถ้าเสร็จเดี๋ยวมันส่งข้อความมาบอก”

“ใช่ค่ะ เพราะงั้นพวกพี่ส่งหนูเข้านอนก่อนได้” ด้านพยัคฆ์เมื่อพี่ชายว่าแบบนั้นก็เออออตาม

สิงหราชจูบมือส่วนตัวเขาจูบซอกคอขาว เบี่ยงเบนความสนใจภรรยาสาวไปจากประเด็นเรื่องเพื่อนที่คุยอยู่กับน้องเมียที่ชั้นล่าง ถึงจะบอกว่าให้อยู่ในสายตาแต่ก็เข้าใจยิ้มดี

เพราะแบบนั้นแม้ให้คุยที่บ้าน แต่พวกเขาก็ไม่ขี้เสือกมากพอที่จะยังนั่งอยู่ให้เด็กมันลำบากใจ ให้คุยกันเองนั่นแหละดีที่สุด ก็ขอให้ไคเฉิงถามเด็กมันให้รู้เรื่องเถอะ จะได้รู้ว่าต้องช่วยแบบไหน

เมื่อเจ้าบ้านทั้งสามคนขึ้นไปด้านบนแล้ว แม่บ้านทุกคนก็กลับห้องพักของตัวเองที่อยู่ด้านหลัง ซึ่งจะแยกส่วนกับคนในบ้านชัดเจน เพราะแบบนั้นยิ้มจึงเบาใจได้ว่าการคุยครั้งนี้จะไม่มีใครเดินมาได้ยินเข้า

“มีอะไรจะคุยเหรอคะ” เด็กสาวเอ่ยขึ้นทันทีที่เขาและเธอมายืนเคียงกันที่ข้างสระว่ายน้ำ

ไคเฉิงนิ่งไปชั่วอึดใจ เขาหันมามองเธอที่กำลังมองตัวเองอยู่ พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่เสียสมาธิไปกับใบหน้าจิ้มลิ้ม แต่เธอก็สวยจริง ๆ ยิ่งได้มาเห็นตอนที่มีสติทั้งคู่ก็ยิ่งสวย

“อย่างที่บอก ผมอยากขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้น ผมเองก็เข้าใจผิดว่าหนูยิ้มเป็นผู้หญิงที่เพื่อนส่งมาให้”

“ช่างมันเถอะค่ะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว”

“หนูตรวจร่างกายแล้วหรือยังคะ”

“ตรวจแล้วค่ะ หนูไม่ได้ท้อง” ยิ้มแสร้งเมินชื่อที่เขาใช้เรียกไป ถึงจะจั๊กจี้หูแต่ก็ดูสายตาออกอยู่หรอกว่าเขาน่าจะชอบ เธอเองก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีใครมาจีบสักหน่อย

นอกจากเมินเรื่องนั้นก็ยังละเว้นเรื่องที่ไปตรวจโรคมาด้วยเพราะมันคงฟังดูหยาบคายชอบกล ต่อให้เราจะเพิ่งมีเซ็กซ์กันโดยไม่ได้ตั้งใจมาก็เถอะ

“ดีแล้วค่ะ กับอีกเรื่องที่ผมอยากถามก็คือทำไมหนูถึงไปเคาะห้องผมในสภาพนั้น มันเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านั้นเหรอ เล่าให้ผมฟังได้ไหมเผื่อว่าผมจะพอช่วยอะไรได้”

“คุณจะบอกคุณแฝดไหมคะ” ท่าทีเธอดูไม่ค่อยแน่ใจ

“ต้องดูก่อนค่ะว่าร้ายแรงแค่ไหน อยากให้เล่าความจริงนะคะไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม ผมสัญญาว่าถ้าช่วยได้ก็จะช่วย ไถ่โทษกับเรื่องที่เกิดขึ้น”

คนอายุมากกว่าตอบตามตรง ถึงอย่างนั้นก็ยังใช้น้ำเสียงประนีประนอม เพราะแม้จะแน่ใจอยู่ว่าเธอไม่น่าเล่นยาแต่ของแบบนี้ใครจะไปรู้

เขาควรเป็นคนที่เธอไว้ใจมากพอที่จะเล่า อย่างน้อยไม่ว่าจะเป็นทางไหนก็จะได้ช่วยทัน

เมื่อฟังไคเฉิงพูดจบยิ้มก็ชั่งใจอยู่ครู่ใหญ่ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลคาราเมลมองท่าทีจริงจังบนใบหน้าดุ ตั้งใจค้นหาความไม่จริงใจแต่ก็กลับพบแววตาอ่อนโยนที่เขาหยิบยื่นมาให้

มันทำให้หัวใจของเด็กสาวรู้สึกอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด ว่ากันว่าคนที่ไม่กล้าเล่าปัญหาให้คนใกล้ชิดฟัง มักจะกล้าเล่าให้คนแปลกหน้าฟังเพราะรู้ว่าเขาไม่มีบทบาทในชีวิต

ยิ้มเองในตอนนี้ก็เป็นแบบนั้น

“...คืนนั้นหนูไปงานวันเกิดเพื่อนค่ะ แล้วมีเพื่อนของเพื่อนเข้ามาชวนคุย คนผู้หญิงแอบเอายาปลุกเซ็กซ์ใส่ในแก้วไวน์ พอยาออกฤทธิ์ก็ช่วยกันพาหนูออกมาข้างนอก พวกมันสองคนวางแผนกันมาตั้งแต่แรกแล้ว”

“คนทำเป็นผู้หญิงเหรอ” เขาขมวดคิ้ว

“มีผู้ชายด้วยค่ะ ทั้งสองคนแนะนำตัวเองว่าชื่อแซมมี่กับแบงค์ เข้ามาชวนคุยแบบเฟรนด์ลี่กว่าคนอื่น เห็นมีผู้หญิงด้วยหนูเลยไม่ทันได้ระวังตัว”

“แล้วหนูหนีมายังไงครับ”

“ตอนที่ออกมาข้างนอกแซมมี่ปลีกตัวออกไปก่อนค่ะ หนูอยู่กับแบงค์สองคนสบโอกาสก็เลยสะบัดหนีวิ่งเข้าลิฟต์ แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงไปโผล่ชั้นที่คุณอยู่ เพราะชั้นของหนูมันคือชั้นหกสิบสี่”

“ชั้นนั้นผมเหมาทั้งชั้น แล้วลิฟต์ก็ล็อกไม่สามารถไปชั้นอื่นนอกจากชั้นที่อยู่ได้ ผมว่าน่าจะเกิดการขัดข้องอะไรสักอย่างพอดี”

“คงงั้นแหละค่ะ คือตอนนั้นยามันกำลังออกฤทธิ์หนูเองก็แพนิค ไม่ทันได้ดูว่าไม่ใช่ห้องตัวเอง”

“ผมเองก็คิดว่าผู้หญิงที่รออยู่มาเคาะห้อง ก็เลยไม่ได้ถามก่อน แต่จริง ๆ คืนนั้นก็สงสัยนะคะว่าทำไมหนูถึงเป็นแบบนั้น ตอนแรกผมคิดว่าหนูเล่นยามา แต่จริง ๆ แล้วโดนวางยานี่เอง”

“มันเป็นความผิดพลาดค่ะ หนูเข้าใจ ไม่ได้โทษคุณหรอก”

“แล้วหนูจะไม่เอาเรื่องคนที่วางยาเหรอคะ” คำถามของไคเฉิงทำให้เธอส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มขมขื่น

“ป่านนี้ไม่รู้ว่าไปถึงไหนต่อไหน ก่อนที่ผู้หญิงจะปลีกตัวไปได้ยินว่าเขาจะไปเจอกันที่สนามบิน หนูไม่รู้ด้วยซ้ำค่ะว่าเขาจะบินไปประเทศอะไร แล้วในปาร์ตี้นั้นก็มีแต่ลูกคนรวย ต่อให้แจ้งความก็คงไม่โดนอะไรอยู่ดี”

ยิ้มพูดอย่างปลงตก เพราะเรื่องมันก็เกิดไปแล้วและเอากลับคืนมาไม่ได้ ไม่มีใครแก้ไขอดีตได้หรอก ในสถานการณ์แบบนั้นแค่ไม่ท้องกับไม่ติดโรคนี่ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว

กฎหมายประเทศนี้เป็นยังไงก็รู้ ๆ กันอยู่ เลวให้ตายถ้ามีเงินก็อยู่รอด รอเรื่องเงียบสักพักก็ทำเลวต่อได้แบบหน้าด้าน ๆ ไม่เห็นจะมีใครโดนอะไรจริงเลยสักคน

แต่คนโดนกลับต้องทนอยู่กับบาดแผลไปตลอดชีวิต ไหนจะพวกที่ชอบโทษเหยื่ออีก เพราะแบบนี้เธอจึงไม่รู้ว่าจะสู้ไปทำไม สู้ไปก็ไม่มีวันชนะ

“ไม่ได้รวยแค่พวกมันนะคะ ผมก็รวย พี่เขยของหนูก็รวยลืมแล้วเหรอ”