6.เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

เวลาผ่านไปหลายสัปดาห์ตั้งแต่คืนงานวันเกิดของญาริน กระทั่งวันนี้ก็ยังไม่มีใครล่วงรู้เรื่องระหว่างเธอกับผู้ชายคนนั้น ไม่เว้นแม้แต่เพื่อนสนิท

หลังจากที่ออกมาจากห้องเขายิ้มก็ย้ายข้อมูลต่าง ๆ และโยนซิมนั้นทิ้งถังขยะไป ออกจากโรงแรมตรงดิ่งไปคลินิครับยาต้านไวรัสรวมถึงซื้อยาคุมฉุกเฉิน จากนั้นกลับบ้านในทันที

ระหว่างนั้นก็ถือว่าโชคเข้าข้างอยู่พอสมควร เพราะแม่ของเธอกำลังยุ่งอยู่กับงานจึงไม่ได้มาสนใจว่ามีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้นกับลูกสาวคนเดียว

ยิ้มขังตัวเองอยู่แต่ในห้องหาวิธีทำให้รอยจ้ำที่คอหายไปโดยเร็ว อ้างกับแม่ว่าไม่ค่อยสบายและอยากนอนพัก เมื่อรอยที่คอหายก็แต่งตัวมิดชิดมากเป็นพิเศษตอนที่ต้องออกมาข้างนอก

ด้วยเหตุนั้น เรื่องคืนนั้นจึงยังเป็นความลับ มีแค่เธอที่รู้

กระทั่งรอยทุกอย่างหายไปแล้ว ประจำเดือนของเธอก็มาปกติ ตรวจเลือดก็ได้พบว่าสะอาดไร้ซึ่งโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ใด ๆ หญิงสาวจึงได้โล่งใจจริง ๆ ว่าเธอเองก็ไม่ได้โชคร้ายมากนัก

ผู้ชายคนนั้นพอไม่มีช่องทางติดต่อเขาเองก็หายไปราวกับไม่เคยมีอยู่ เหมือนเรื่องนั้นไม่เคยเกิดขึ้น และตัวเขาเองก็คงไม่ว่างพอที่จะมาตามหาเธอซึ่งรู้เพียงแค่ชื่อด้วย

“น้ายิ้มคนฉวยค้าบ พี่อยากกินขนมแล้วค้าบ”

แว่วเสียงของหลานตัวน้อยวัยสี่ขวบย่างห้าขวบพาให้เด็กสาวหลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเอง กายขาวในชุดเซตขายาวแขนยาวอย่างเรียบร้อยลุกขึ้นจากโซฟา

“จริงเหรอครับพี่เธียร” มือสวยจูงหลานคนรองเดินไปหาหลานคนโตที่ยังนั่งเล่นบอร์ดเกมสำหรับเด็กอยู่

“จิงคับ! ไม่ไหวแย้ว”

มือเล็ก ๆ คู่นั้นลูบท้องตัวเองเป็นการยืนยันไปด้วย เป็นที่น่าเอ็นดูสำหรับคนเป็นญาติผู้ใหญ่ ยิ้มยื่นผ้าไปใบหน้าที่เปื้อนจากการกินนมช็อคโกแลตไปเมื่อครู่ของน้องเธียร

ก่อนที่ไม่นานจะหันกลับมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้น้องธีร์ต่อ

วันหยุดนี้ ‘สุดที่รัก’ ผู้เป็นพี่สาวของเธอไหว้วานให้มาช่วยดูหลานตั้งแต่ช่วงเช้า เนื่องจากพี่รักเองติดภารกิจพาลูกสาวคนเล็กไปโรงพยาบาล

พี่เขยแฝดเองก็ไม่ว่างเพราะติดภาระหน้าที่การงานติดพัน

ทั้งพ่อและแม่ไม่อยากจ้างพี่เลี้ยงชั่วคราวมาดูแลลูกชายสองคนจึงตามเธอที่ว่างพอดีให้มาอยู่ด้วย แน่นอนว่ายิ้มยินดีมาอยู่แล้วเพราะเธอเองก็คิดถึงหลานมากเช่นกัน

เห็นพี่เธอบอกว่าช่วงเย็นจะมีเพื่อนของคุณแฝดมารับกินข้าวด้วย แบบนั้นมีเธอมาดูแลหลานให้พี่ ๆ ได้นั่งคุยกันอย่างสบายใจสักพักก็ย่อมต้องดีกว่าอยู่แล้ว

“แล้วพี่ธีร์ล่ะครับ อยากกินขนมไหม”

“กินค้าบ”

“ได้ครับเดี๋ยวน้ายิ้มให้กิน แต่ต้องกินข้าวด้วยนะ สัญญาไหม” หญิงสาวเอ่ยหลอกล่อหลานทั้งสอง เมื่อได้ยินว่าจะรับการตามใจจากคุณน้าคนสวยทั้งคู่ต่างก็รับปากแข็งขัน

“ฉันยาคับ!”

“งั้นไปครับ ไปกินขนมกัน” เมื่อได้รับคำมั่นสัญญาแล้วยิ้มก็พาหลานทั้งสองเดินเข้าไปในครัวไทยที่อยู่ด้านหลังคฤหาสน์หลังโต ซึ่งตอนนี้มีแม่บ้านกำลังช่วยกันทำอาหาร เนื่องจากใกล้ถึงเวลาที่เจ้าของบ้านทั้งสามคนจะกลับมาเต็มที

“อ้าวคุณยิ้ม”

“พาน้องธีร์กับน้องเธียรมาทานขนมน่ะค่ะ สัญญากับน้ายิ้มแล้วด้วยน้าว่าหลังจากนี้จะกินข้าว” ตอบแม่บ้านเสร็จเธอก็หันมาเย้าเด็กทั้งสองที่ตนจูงมาไปด้วย

น้องเธียรนั้นยิ้มแฉ่งวิ่งไปกอดขาออดอ้อนคุณแม่บ้านเสียยกใหญ่ ส่วนน้องธีร์ที่ขี้อายและพูดน้อยกว่านั้นยังยืนอยู่ที่เดิม กอดขาของเธอเอาไว้แน่น

“ฉันยาว่าจะกิมข้าวคับ!”

“เอ้อ ดีจริงวันนี้มีแต่เด็กดี งั้นมาทานขนมกันดีกว่านะคะคุณหนู ป้าโอบซื้อมาเต็มเลย” ด้านคุณแม่บ้านโอบนั้นเมื่อโดนอ้อนก็หัวใจอ่อนยวบ

เร่งพาลูกเจ้านายเดินไปกินขนมที่แบ่งมาจากส่วนที่ซื้อไว้ต้อนรับเพื่อนของคุณแฝดด้วย

“ป่ะพี่ธีร์ ไปกินขนมเถอะครับ”

“คับน้ายิ้ม”

ภาพของหลานชายสองคนไปยืนอ้อนให้ป้าโอบป้อนขนมนั้นปรากฏแก่สายตาของยิ้มและแม่บ้านคนอื่น ๆ ที่อยู่ในครัว ต่างคนต่างโดนความน่ารักแอทแท็คใจอย่างจัง

กระทั่งถึงเวลาอาหารจึงได้มาดูกันว่าหลายชายทั้งสองจะทำตามสัญญาหรือไม่

ผลก็คือทั้งคู่ทำตามสัญญาอย่างไม่มีบิดพลิ้ว อีกทั้งยังผูกผ้ากันเปื้อนและตักข้าวกินเอง เก่งจนทั้งคุณแม่บ้านและเด็กผู้ช่วยแม่บ้านพากันมายืนมองตาเป็นรูปหัวใจ

ส่วนยิ้มเองนั้นไม่ต้องพูดถึง เพราะหลงหลานหัวปักหัวปำอยู่แล้ว หน้าที่เดียวของเธอในตอนนี้คือยืนเชียร์ และถ่ายรูปไปอวดพี่รักผู้เป็นทั้งแม่ของหลานและเป็นพี่สาวของเธอด้วย

บรรยากาศเป็นไปอย่างน่ารักแบบนั้น กระทั่งบอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าวอบอกุณแม่บ้านในครัว บรรยากาศจึงได้กลับมาวุ่นวายอีกครั้ง

‘พี่โอบ นายสิงห์นายเสือกับเพื่อนมาถึงแล้ว แกบอกให้ไปตั้งโต๊ะเลยเดี๋ยวคุณรักก็จะมาถึงเหมือนกัน’

“ทราบ! เอ้าไป ๆๆ พวกเอ็ง ช่วยกันตั้งโต๊ะ” คุณโอบเอ่ยสั่งเด็ก ๆ ของตนทั้งสองคนเสียงโหวกเหวกให้มาช่วยกันตักกับข้าว เตรียมอาหารสำหรับตั้งโต๊ะอาหารเย็นของเจ้านายเสียวุ่นวาย

“เราก็ไปหาคุณพ่อกันเถอะครับลูก”

“คับน้ายิ้ม!”

ยิ้มเห็นความวุ่นวายก็ไม่คิดจะเกะกะ ชวนหลานสองคนที่กินเสร็จหมาด ๆ ออกมาด้านนอก อีกเหตุผลก็คือเธอรู้ว่าพ่อทั้งสองคนของน้องเธียรและน้องธีร์นั้นจะเรียกหาลูกทันทีที่กลับมาถึงบ้าน

เพราะฉะนั้นเธอจึงเอาไปประเคนให้เสียเลย จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเรียก ตัวเธอเองก็จะได้สวัสดีทั้งสองคนรวมถึงเพื่อนที่มากินข้าวตามมารยาทด้วย

และก็เป็นดังคาดคือพอเธอพาหลานชายทั้งสองออกไปที่ห้องโถง พี่เขยแฝดก็เดินเข้ามาพอดี

“พ่อฉิง!”

“ครับลูก”

คุณสิงห์เป็นคนแรกที่เดินมารับน้องเธียร ในขณะที่น้องธีร์นั้นไม่ได้พูดอะไรแต่เดินไปให้คุณเสืออุ้มเงียบ ๆ ต่างจากน้องชายฝาแฝดที่ตะโกนทีดังลั่นบ้าน

น่าจะได้ยินไปถึงป้อมรปภ.ที่อยู่หน้ารั้วเลยด้วยซ้ำ

“สวัสดีค่ะเฮียสิงห์เฮียเสือ” แม้เขาจะอายุใกล้เหยียบเลขสี่เต็มทีแต่เนื่องด้วยเป็นพี่เขยจึงไม่ยอมให้ยิ้มเรียกว่าคุณ ทั้งคู่อยากให้เธอเรียกว่าเฮียเพราะสุดที่รักพี่สาวของเธอก็เรียกแบบนั้น

มือสวยยกขึ้นไหว้พวกเขา

เพราะเหตุนั้นยิ้มจึงไม่มีเวลาได้มอง ว่าใครเดินตามหลังพี่เขยทั้งสองมาด้วย

“หลานดื้อไหมน้องยิ้ม” คุณสิงห์เป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นก่อน ขณะที่คุณเสือเองรับไหว้เงียบ ๆ พอกับลูกชายที่อุ้มอยู่

“ไม่ดื้อเลยค่ะ”

“ดีแล้ว พี่เกรงใจไม่อยากให้เหนื่อย น้องยิ้มทานข้าวเย็นหรือยัง ถ้ายังเดี๋ยวทานข้าวด้วยกันนะ”

“ได้ค่ะ”

“เอ้อ นี่เพื่อนรุ่นน้องของพวกพี่ชื่อไคเฉิง”

ทว่าขณะที่กำลังพูดคุยกับคุณสิงห์อยู่นั้น เธอยังไม่ทันได้ถามถึงพี่สาวและหลานคนเล็กที่ยังกลับมาไม่ถึงบ้าน จู่ ๆ ก็มีผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่คุ้นตาคนหนึ่งเดินเข้ามายืนใกล้กันกับคุณเสือ

เพียงแค่วินาทีแรกที่ได้ยินชื่อ และได้สบกับดวงตาเรียวคมคู่นั้น ยิ้มก็รู้สึกได้ว่าหนังหัวของเธอมันเย็นเฉียบ ได้แต่ยืนนิ่งมองใบหน้าของเขาที่ก็มองกลับมาอย่างอึ้ง ๆ ไม่แพ้กัน

‘ไคเฉิง’ ผู้ชายคนนั้นที่เธอเสียพรหมจรรย์ให้เพราะฤทธิ์ยาปลุกเซ็กส์ แถมยังซัดกันนัวจนช่วงล่างยับเยินต้องมารักษาอยู่นานหลายวัน เขาเป็นเพื่อนของคุณแฝดอย่างนั้นเหรอ

โลกกลมเกินไปหรือเปล่า

“นี่น้องสาวของเมียพวกกู ชื่อน้องยิ้ม”

“สวัสดีครับ”

“ส…สวัสดีค่ะ” ไม่ต้องมีใครบอกยิ้มก็รู้ว่าตัวเองคงหน้าถอดสีจนซีดเผือดเป็นไก่ต้ม เธอยกมือสั่นระริกไหว้เขาพลางยิ้มแห้ง พยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมสติแต่ท้ายสุดก็ทำไม่ไหว

จำต้องลี้ภัยก่อนพวกพี่เขยจะผิดสังเกต

เธอต้องหนี วันนี้คงกินข้าวกับพวกพี่ ๆ เขาไม่ได้แล้ว

“เอ่อ…หนูไปดูในครัวก่อนนะคะ ลาค่ะ” พูดจบยิ้มก็สับเท้าเดินออกมาจากตรงนั้นเลย เธอไม่ได้หันไปดูเลยด้วยซ้ำว่าทุกคนมีท่าทีแบบไหน

สนใจแค่ตัวเองหนีให้พ้นผู้ชายคนนั้น ที่เหลือค่อยว่ากัน

คล้อยหลัง ชายหนุ่มเจ้าของชื่อไคเฉิงมองเธอเดินหายไปจนลับสายตา หัวใจยังบีบรัดเต้นถี่ไม่ต่างจากวินาทีแรกที่ได้ยินชื่อของเธอออกจากปากสิงหราช

ไม่ได้รู้ตัวว่าแฝดพี่แฝดน้องกำลังมองสายตาของเขาแล้วก็หันไปมองหน้ากัน จากนั้นก็มองทิศทางที่ยิ้มเดินไป

แน่นอนว่าสองพี่น้องเห็นท่าทีผิดปกติของน้องเมียเต็มสี่ตา แต่ต่างคิดตรงกันว่าเพื่อนรุ่นน้องตัวเองหน้าตาดุดัน ท่าทางก็น่ากลัวแบบนี้ ไม่แปลกที่เด็กสาวตัวเล็ก ๆ จะตกใจกลัว

สิงหราชทอดถอนลมหายใจยาว ไม่เข้าใจว่ามันเป็นอะไรไม่รู้จักยิ้ม ไอ้เสือว่าหน้าบูดหน้าบึ้งเดี๋ยวนี้มันยังรู้จักยิ้มขึ้นมาบ้างเพราะมีเมียมีลูก

สำหรับไอ้ไคเฉิงนี่ไม่รู้ว่าจะมีได้ตอนไหน แต่ดูจากสายตาที่มองเด็กมันขนาดนั้นก็เห็นแววยิ้มเป็นอยู่ไม่ไกล ทว่าเมื่อรู้อย่างนั้นพวกเขาจึงจำเป็นต้องปราม

เพราะยิ้มไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอ้เวรนี่จะมาเล่นสนุกได้

“เฮ้ย…มองตาไม่กระพริบเลยนะ คนนี้ไม่ได้เว้ย” แฝดพี่เอ่ยขึ้นก่อนจะหันไปสบตากับแฝดน้องที่ยังยืนอุ้มลูกเงียบ ๆ

“เธอเป็นใครวะเฮีย” ด้านคนโดนปรามหันมามองพวกเขาอย่างสับสน ใจยังนึกถึงเรื่องผู้หญิงคนนั้นที่กลับมาเจอกันอีกครั้ง

เขารู้ตั้งแต่ช่วงสายในวันที่เธอกลับไปแล้วว่าเมื่อคืนเอากับคนผิด ผู้หญิงที่ไอ้พี่แฝดส่งให้โดนคนของเขาขอให้กลับ เพราะตอนนี้นายมีผู้หญิงอยู่ในห้องแล้ว

กลายเป็นสองคนนี้เข้าใจว่าเขาเอาผู้หญิงมาชน สุดท้ายก็เลยให้ผู้หญิงคนนั้นกลับบ้านและไม่ต้องทำงาน แต่พอได้รู้ว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงจากแชงกรีล่า พอจะถามว่าเป็นใครก็กลับติดต่อไม่ได้

ไม่รู้บล็อคหรือให้เบอร์ปลอมมากันแน่ เขายังเสียดายอยู่เลยเพราะชอบเธอมาก ไม่คิดว่าจะได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง แถมเจอในบ้านของพวกเฮียแฝดเองแบบนี้

“น้องเมียพวกกูไงวะ เขาเป็นนักศึกษาไม่ได้ทำงานอย่างว่า แถมพี่สาวเขาก็รักมากด้วย มึงห้ามยุ่งเด็ดขาด” พยัคฆ์หรือคุณเสือผู้เป็นแฝดน้องเอ่ยเสียงเรียบแต่เด็ดขาด

หันมองไปทางแฝดพี่ก็พบว่าไม่มีแววล้อเล่นอยู่บนใบหน้าเลยสักนิด คืนนั้นเขานอนกับน้องเมียของไอ้พี่แฝดเหรอวะ

ฉิบหายแล้วไหมล่ะ

พี่เขยเขาไม่ให้ยุ่ง แต่เขายุ่งกับเธอทั้งคืนยันเช้าเลยวันนั้น

“ไม่ทันแล้วล่ะเฮีย ไม่ทันแล้ว”