ท้าทาย#2

เช้าวันใหม่มาเยือน พร้อมกับแสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างในห้องที่เงียบสงบ

พิมพ์ชนกค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างอ่อนล้า แต่ก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดอุ่นๆ ที่โอบล้อมตัวเธออยู่

เธอหันไปมองด้านข้าง ใบหน้าคมเข้มของปกรณ์อยู่ใกล้จนเธอรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ

ของเขาที่พัดผ่านแก้ม เธอหน้าแดงทันทีที่นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมา

"นี่ฉัน...ทำอะไรลงไปเนี่ย" พิมพ์ชนกพึมพำเบาๆ กับตัวเอง มือบางพยายามดึงตัวออกจากอ้อมแขนของเขา

แต่ชายหนุ่มกลับกระชับกอดแน่นขึ้นโดยไม่ลืมตา

"จะรีบไปไหนล่ะ พิมพ์" เสียงทุ้มต่ำของปกรณ์ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า ทำเอาหญิงสาวยิ่งหน้าแดงกว่าเดิม

"ปล่อยฉันได้แล้ว" เธอพยายามดันตัวเขาออก แต่เขากลับหัวเราะเบาๆ

"เมื่อคืนยังไม่เห็นพูดแบบนี้เลย" ปกรณ์แกล้งเย้าด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ชนกสะอึก เธอจ้องหน้าเขาอย่างโกรธเคือง 

แต่ความทรงจำบางส่วนเมื่อคืนกลับผุดขึ้นมาในหัว ทำให้เธอพูดไม่ออก

ปกรณ์มองสีหน้าของเธอที่เปลี่ยนไป ก่อนจะลดรอยยิ้มลง ดวงตาของเขาสบกับเธออย่างจริงจัง

"เมื่อคืนคุณเป็นคนเริ่มนะ" เขายิ้มๆบอกด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

พิมพ์ชนกนิ่งไป หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความสับสน ทั้งอาย ทั้งไม่แน่ใจ

พิมพ์ชนกจ้องมองเขาแน่วนิ่ง ดวงตาเปล่งประกายวาววับเต็มไปด้วยความไม่พอใจปนเขินอาย เธอพูดเสียงดังกลบความสั่นในใจตัวเอง

"คุณก็รู้ว่า ฉันเมาทำไมคุณไม่หักห้ามใจ!ล่ะ"

ปกรณ์เลิกคิ้วขึ้น รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ราวกับสนุกที่ได้เห็นเธอในสภาพนี้

"ผมไม่ใช่พระอิฐ พระปูนนะคุณ" เขาเอียงคอมองเธอ ดวงตาวิบวับของเขาเปล่งประกาย

พิมพ์ชนกหน้าแดงจัดเมื่อเจอสายตาเจ้าเล่ห์ของเขา เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนจะตะโกนออกมา

"คนบ้า…คนฉวยโอกาส"

คำพูดของเธอทำเอาปกรณ์ถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มของเขามองเธออย่างจริงจัง ก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแววตาอ่อนโยน

"ผมฉวยโอกาส ตรงไหนพิมพ์ชนก ผมเตือนคุณแล้วนะแต่คุณไม่หยุดเอง"

เขาพูดพลางโน้มตัวเข้าไปใกล้ พิมพ์ชนกถอยกรูดจนหลังชนหัวเตียง หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา

"คุณมันคนลามก" เธอตวาด แต่เขากลับหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดเสียงนุ่ม

"ถึงผมจะลามกผมก็ผัวคุณนะ…พิมพ์ชนก ตั้งแต่เมื่อคืน...คุณก็เป็นของผมแล้ว"

คำพูดหนักแน่นของเขาทำให้เธอทั้งตกใจและหวั่นไหวจนทำอะไรไม่ถูก...

พิมพ์ชนกพยายามลุกขึ้นจากเตียงด้วยความรีบร้อน แต่ร่างกายกลับประท้วงด้วยความเจ็บปวดทั่วทั้งตัว

เธอเผลอร้อง "อ๊ะ" ออกมาเบาๆ ก่อนจะต้องงอตัวลง มือเล็กกดบริเวณเอวพลางขมวดคิ้วแน่น

ปกรณ์ที่ยืนมองอยู่ใกล้ๆ รีบก้าวเข้ามาพยุงเธอไว้ ดวงตาคมกริบของเขาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

"คุณจะรีบไปไหน …ค่อยๆลุกสิ"เขาพูดเสียงนุ่ม แต่น้ำเสียงนั้นก็เจือแววความรู้สึกผิดเล็กๆ

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองปนเขินอาย "ก็เพราะคุณนั่นแหละ! ถึงทำให้ฉันเป็นแบบนี้!"

ปกรณ์ยิ้มมุมปาก พลางย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกับเธอ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงล้อเลียนแต่ก็ยังแฝงความอ่อนโยน

"เมื่อคืนคุณไม่ได้บอกให้ผมหยุดนี่นา"

พิมพ์ชนกหน้าแดงซ่านทันที เธอพยายามผลักเขาออก แต่เรี่ยวแรงที่มีไม่พอ ทำให้เธอเพียงแค่ทุบเขาเบาๆ

"คุณมัน...เจ้าเล่ห์ที่สุด!" เธอกล่าวเสียงสั่น ก้มหน้าหลบสายตาของเขา

กรณ์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะประคองเธอนั่งลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล "โอเค โอเค ผมผิดเอง คราวหน้าผมจะ...อ่อนโยนกว่านี้"

คำพูดนั้นทำเอาพิมพ์ชนกหันขวับ ดวงตาโตของเธอเบิกกว้าง "คราวหน้า?! นี่คุณยังคิดว่าจะมีคราวหน้าอีกเหรอ!"

ปกรณ์หัวเราะลั่นกับท่าทางน่ารักของเธอ มือหนาเอื้อมไปแตะศีรษะเธอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้ม

"ก็ลองดูแล้วกัน…ว่าจะมีอีกไหม"

คำพูดของเขาทำให้เธอได้แต่นั่งนิ่ง หน้าแดงจัดไปถึงใบหู ใจหนึ่งอยากต่อว่าเขา

แต่อีกใจก็รู้สึกถึงความอบอุ่นแปลกๆ ที่ก่อตัวขึ้นในหัวใจของเธอเอง...

พิมพ์ชนกสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมความกล้า ก่อนจะพูดออกมาเสียงเบาแต่จริงจัง

"ฉัน...มีเรียนช่วงบ่ายค่ะ ฉันต้องกลับห้องไปแต่งตัว"

ปกรณ์ชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ เขามองหน้าเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก

"มีเรียน?" เขาถามเสียงต่ำ พลางเอนตัวพิงขอบเตียงอย่างสบายอารมณ์ "แล้วคุณคิดกลับในสภาพนี้?เนี่ยนะ"

พิมพ์ชนกหน้าแดงวาบ รีบเบือนสายตาหนี "ก็...ฉันเดินได้น่า! ไม่ต้องมายุ่ง!" เธอพยายามลุกขึ้นอีกครั้ง แต่ก็ต้องกัดฟันกลั้นความเจ็บ

กรณ์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "อย่าดื้อสิ "

"ไม่ต้องค่ะ!" เธอพูดอย่างรวดเร็ว "คุณไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีกเลย!"

เขาเลิกคิ้วขึ้น พลางกอดอกมองเธอด้วยรอยยิ้มบางๆ

"เมื่อคืนคุณยังไม่พูดแบบนี้เลยนะ พิมพ์ชนก"

“คุณเลิกพูดถึงเมื่อคืนได้แล้ว!” พิมพ์ชนกพยายามเบี่ยงสายตาหลบหน้าเขา แต่ความเขินอายก็ทำให้แก้มของเธอแดงระเรื่อยิ่งขึ้น

เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นในอ้อมแขนโดยไม่ทันให้เธอตั้งตัว

“คุณจะทำอะไร!?” เธอตะโกนเสียงหลง แต่เขาไม่ตอบ นอกจากพาเธอตรงไปยังห้องน้ำ

“คุรต้องอาบน้ำ เดี๋ยวผมช่วย” เขาพูดหน้าตาย ขณะเปิดน้ำอุ่นลงในอ่าง

“ฉันอาบเองได้ คุณออกไปเดี๋ยวนี้เลย!”

“สายไปแล้ว” เสียงทุ้มของเขากระซิบข้างหู พร้อมรอยยิ้มที่ทำเอาเธอใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

บรรยากาศในห้องน้ำเต็มไปด้วยไอน้ำอุ่น หญิงสาวกอดตัวเองไว้แน่น ขณะที่เขาเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น รอยยิ้มของเขาดูทั้งอบอุ่นและขี้เล่น

“อย่าหน้าแดงขนาดนั้นสิ พิมพ์ชนก... ผมไม่ได้จะทำอะไรคุรหรอกน่า” แต่แววตาของเขากลับไม่ได้ช่วยให้เธอเชื่อคำพูดนั้นเลย!

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ไอน้ำยังคงลอยอ้อยอิ่งในอากาศ ร่างของพิมพ์ชนกถูกอุ้มขึ้นจากอ่างน้ำโดยไม่ทันตั้งตัว

เธอกรีดร้องเบาๆ ด้วยความตกใจ

“คุณปล่อยฉันลงเถอะ!” เธอพยายามดิ้น แต่แรงของเขามากกว่าจนเธอต้องยอมอยู่นิ่ง

“อยู่นิ่งๆ เถอะ เดี๋ยวผมช่วยแต่งตัวให้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย แต่สายตากลับเจือด้วยความอบอุ่น

พิมพ์ชนกหน้าแดงจัด ยิ่งเมื่อรู้ว่าเขากำลังถือชุดตัวเดิมของเธออยู่ เธอรีบคว้าชุดนั้นมาแนบตัวทันที

“ฉันแต่งเองได้!” เธอพยายามดันเขาออกไป แต่เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ยอมถอย

“เมื่อกี้ยังให้อาบน้ำด้วยกันเลย ตอนนี้อายอะไรอีกล่ะ” เขาแกล้งเย้าด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

“คุณนี่มัน…” เธอพูดไม่ออก ได้แต่หันหลังหนีเพื่อใส่เสื้อผ้า แต่เขากลับจับมือเธอไว้เบาๆ

“อย่าหันหลังให้ผมสิ พิมพ์ชนก” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลง แต่แฝงด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้หัวใจเธอสั่นไหว

“คุณเลิกแกล้งฉันได้แล้ว!” เธอตอบเสียงสั่น ก่อนจะรีบแต่งตัวด้วยความรวดเร็ว โดยไม่กล้าหันกลับไปมองเขาอีก…

ปกรณ์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบกุญแจรถจากโต๊ะ "ถ้าคุณไม่อยากเดินทั้งๆ ที่เจ็บอยู่แบบนี้ ผมไปส่งคุณเอง"เขาเดินมาช้อนตัวเธออุ้มขึ้น

เธออ้าปากจะเถียง แต่ความเจ็บทั่วตัวทำให้เธอไม่กล้าฝืน ท้ายที่สุดก็ยอมให้เขาอุ้มไปพร้อมกับพึมพำเบาๆ

"คุณมันเจ้าเล่ห์ที่สุด..."

ปกรณ์ยิ้มมุมปากอีกครั้ง แต่คราวนี้สายตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน "แล้วจะคอยดูว่าคุณจะหลีกหนีผมได้อีกนานแค่ไหน พิมพ์ชนก"