ตามส่ง

ขวัญข้าวนั่งไขว่ห้างอยู่ที่ม้านั่งหน้าคณะ พลางก้มมองโทรศัพท์ในมือ

แต่หางตาเหลือบเห็นรถคันหรูจอดเทียบอยู่ไม่ไกล เธอเลิกคิ้วสงสัย ก่อนจะเห็นพิมพ์ชนกเปิดประตูรถลงมา

"เฮ้ย! ยัยพิม!" ขวัญข้าวลุกพรวดขึ้นมา มองเพื่อนรักด้วยสายตาแปลกใจปนสงสัย

พิมพ์ชนกยืนปรับกระโปรงพลางส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้เพื่อน แต่ยังไม่ทันพูดอะไร เสียงขวัญข้าวก็ลอยมาอีก

"รถใครอะ? หรือว่า..."

เธอหยุดพูดเมื่อเห็นชายร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มและกางเกงสแลคสุดเนี้ยบก้าวลงมาจากฝั่งคนขับ

ปกรณ์ยืนตรงหน้ารถ มองพิมพ์ชนกด้วยสายตานิ่งๆ แต่กลับมีแววเจ้าเล่ห์ที่ทำให้ขวัญข้าวแทบหลุดกรี๊ด

"โอ๊ยยย! นี่ใครกันยะ หล่อขนาดนี้?" ขวัญข้าวถามเสียงสูง ยืนจ้องปกรณ์ราวกับตื่นเต้นเกินเหตุ

พิมพ์ชนกรีบหันไปมองเขาแล้วขมวดคิ้ว "คุณกลับไปได้แล้วค่ะ!"

ปกรณ์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย "โอเคครับ แต่ถ้าคุณต้องการอะไร โทรหาผมนะ พิมพ์"

คำพูดนั้นทำเอาขวัญข้าวหันมามองพิมพ์ชนกตาโต "เดี๋ยวนะ! เขาเรียกเธอว่าอะไรนะ?"

พิมพ์ชนกหน้าแดง เธอรีบดันขวัญข้าวให้ถอยออกมา ก่อนจะหันไปพูดกับปกรณ์เสียงดุ

"กลับไปเถอะค่ะ แล้วไม่ต้องมาแถวนี้อีก!"

ปกรณ์หัวเราะเบาๆ "ได้สิ แต่ผมไม่สัญญานะว่าจะไม่มาอีก"

เขาขึ้นรถและขับออกไป ทิ้งไว้แต่ความเงียบชั่วขณะหนึ่งก่อนที่ขวัญข้าวจะระเบิดเสียงออกมา

"แกมีเรื่องจะต้องเล่าให้ฉันฟังเยอะมากกก!" ขวัญข้าวดึงแขนพิมพ์ชนกให้นั่งลง พลางมองหน้าเธอด้วยสายตากดดัน

"นี่มันเรื่องอะไรกัน บอกมาเดี๋ยวนี้นะพิมพ์!"

พิมพ์ชนกถอนหายใจยาว พลางกุมขมับ เธอรู้ว่าวันนี้คงหนีไม่พ้นการสอบสวนของขวัญข้าวแน่นอน...

พิมพ์ชนกถอนหายใจหนัก ก่อนจะปรายตามองขวัญข้าวที่กำลังยิ้มกรุ้มกริ่มและจ้องหน้าเธออย่างคาดคั้น

"เขา...ก็แค่คนรู้จักน่ะ ไม่มีอะไรหรอก" เธอตอบเสียงเรียบ แต่ใบหน้ากลับแดงจัดจนปิดไม่มิด

ขวัญข้าวเลิกคิ้วสูง "คนรู้จักอะไรล่ะ ลงจากรถหรูขนาดนั้น แถมเขายังมองแกด้วยสายตาแบบ...แบบนั้น!"

เธอทำท่าชี้ไปทางรถที่เพิ่งขับออกไป ก่อนจะยื่นหน้าเข้าใกล้พิมพ์ชนกมากขึ้น

"เล่ามาเดี๋ยวนี้! เขาเป็นใคร? แกไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือว่า..."

เธอหยุดพูดและตาเบิกกว้าง "หรือว่าเมื่อคืนแกอยู่กับเขา?"

"ยัยขวัญ!"พิมพ์ชนกรีบปรามเสียงดัง ใบหน้าร้อนผ่าวจนเหมือนมีไฟลุก "หยุดคิดอะไรบ้าๆ ได้แล้ว ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก!ย่ะ"

ขวัญข้าวยิ่งยิ้มกว้าง "อ๋อ~ ไม่มีอะไร...แต่หน้าแดงไปถึงหูแบบนี้ ใครจะเชื่อกันล่ะ!ยะ"

พิมพ์ชนกเบือนหน้าหนีแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทำเป็นไม่สนใจ

"ช่างฉันเถอะ ขวัญ เดี๋ยวก็สายหรอก ไปเรียนกันดีกว่า"

แต่ขวัญข้าวไม่ยอมปล่อยง่ายๆ เธอเดินตามพิมพ์ชนกไปพลางพูดเย้าไม่หยุด

"แกตอบไม่ได้ก็ไม่เป็นไร แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าผู้ชายคนนั้นโสด ฉันนี่แหละจะขอจีบเอง! หล่อขนาดนั้น ฉันยอมไม่ได้หรอก!"

"ขวัญ! อย่ามายุ่งกับเขานะ!" พิมพ์ชนกพูดโพล่งออกมาทันที ก่อนจะรู้ตัวว่าเผลอหลุดปาก

ขวัญข้าวยิ้มกรุ้มกริ่มกว่าเดิม "อุ๊ยตาย...หวงด้วยล่ะสิ!"

พิมพ์ชนกได้แต่เดินหนีพลางกุมขมับ เธอรู้เลยว่านี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่ขวัญข้าวจะตามมาซักไซ้เรื่องนี้...

หลังจากเสียงออดสุดท้ายของวันดังขึ้น พิมพ์ชนกเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเตรียมกลับหอ

ขวัญข้าวที่ยังนั่งอยู่ข้างๆ ไม่วายแซวเรื่องผู้ชายปริศนาที่มารับเธอเมื่อเช้า

"นี่แกอย่าคิดว่าฉันลืมนะพิมพ์ เรื่องหนุ่มหล่อรถหรูของแกน่ะ ยังไงก็ต้องเล่าให้ฉันฟังวันหลัง!"

พิมพ์ชนกถอนหายใจ "ไว้ค่อยคุยกันนะ ตอนนี้ฉันต้องรีบกลับก่อน"

เธอเดินเลี่ยงเพื่อนตรงไปยังลานจอดรถ แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นรถคันเดิมที่มารับเธอเมื่อเช้า แต่คนที่ก้าวลงมาจากรถกลับไม่ใช่ปกรณ์

"คุณเตโช?" พิมพ์ชนกเอ่ยเรียกอย่างแปลกใจ

ชายหนุ่มร่างสูงในชุดลำลองเรียบง่ายพยักหน้าเล็กน้อย "คุณปกรณ์ให้ผมมารับคุณ เขาติดธุระด่วนครับ"

พิมพ์ชนกเลิกคิ้ว "แล้วเขาสั่งให้คุณมาคุมฉันอีกเหรอคะ? ฉันไม่ใช่เด็กนะ บอกเขาเลยว่าฉันกลับเองได้"

เตโชยืนกอดอกมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ผมแค่ทำตามคำสั่งครับ คุณขึ้นรถเถอะ จะให้คุณปกรณ์รอนานกว่านี้ไม่ดีแน่"

พิมพ์ชนกเม้มปากแน่น เธอไม่ชอบความรู้สึกที่เหมือนถูกควบคุม แต่สุดท้ายก็ยอมขึ้นรถอย่างเลี่ยงไม่ได้

ระหว่างทาง เตโชขับรถอย่างเงียบเชียบ ไม่พูดจาใดๆ ทำให้บรรยากาศในรถอึดอัดจนพิมพ์ชนกต้องเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนา

"คุณทำงานกับเขามานานแล้วเหรอ?" เธอถามพลางหันมามองหน้าเขา

เตโชเหลือบตามองเธอผ่านกระจกมองหลัง "ครับ หลายปีแล้ว"

"แล้วคุณไม่คิดว่าหัวหน้าของคุณบางทีก็...เผด็จการเกินไปหน่อยเหรอ?" เธอพูดอย่างไม่ปิดบังความหงุดหงิด

เตโชยิ้มบางๆ แต่ไม่ได้ตอบอะไร เขาจอดรถหน้าคอนโดของเธอและลงมาเปิดประตูให้

"ถึงแล้วครับ"

พิมพ์ชนกก้าวลงจากรถแล้วหันไปมองเขา "ขอบคุณนะคะ"

เตโชพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"คุณพิมพ์ชนก ผมว่าเรื่องระหว่างคุณกับคุณปกรณ์...อย่ามองว่ามันเป็นเกมจะดีกว่านะครับ"

คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ชนกชะงัก เธอจ้องหน้าเตโชด้วยความงุนงง แต่เขาไม่พูดอะไรต่อ

เพียงแค่โค้งศีรษะเล็กน้อยแล้วขึ้นรถขับออกไป ทิ้งเธอไว้กับความคิดที่เริ่มสับสนในใจ...