ลวนลาม

พิมพ์ชนกเดินไปยังโต๊ะอื่นเพื่อให้บริการตามหน้าที่ ขณะที่เธอวางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะ

หนึ่งในลูกค้า ซึ่งดูเหมือนจะดื่มหนักไปแล้ว ยื่นมือมาคว้าข้อมือของเธอ

"น้องคนสวย ทำไมไม่มานั่งกับพี่บ้างล่ะ?จ๊ะ" เสียงของชายคนนั้นดังขึ้น

พร้อมกับเสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมโต๊ะทั้งเชียร์และแซวกันอย่างสนุก

พิมพ์ชนกสะดุ้งและพยายามดึงมือกลับ แต่เขากลับจับไว้แน่นกว่าเดิม "ปล่อยฉันนะ!" เธอพูดเสียงแข็ง พยายามถอยห่าง

ชายคนนั้นยิ้มเยาะและพูดอย่างไม่ใส่ใจ "อย่าดื้อสิ แค่นั่งคุยด้วยนิดหน่อยเอง ทำเป็นเล่นตัวไปได้!"

เสียงของพิมพ์ชนกดังเริ่มดึงดูดความสนใจของลูกค้าโต๊ะอื่น และพี่พนักงานบางคนเริ่มมองมา

แต่ยังลังเลที่จะเข้ามายุ่ง เพราะชายคนนั้นดูเหมือนจะเป็นลูกค้าขาประจำที่มีอิทธิพลพอสมควร

 ปกรณ์ที่ยืนมองอยู่บนชั้นสองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาและแข็งกร้าว เขาหันไปสั่งลูกน้องทันที

"เตโชไปจัดการ อย่าให้มันแตะต้องเธออีกแม้แต่นิดเดียว" น้ำเสียงของเขาเด็ดขาดจนเตโชรีบปฏิบัติตาม

ชายร่างใหญ่ในชุดสูทดำสองคนเดินตรงไปที่โต๊ะนั้นทันที หนึ่งในพวกเขาคว้าข้อมือของชายที่ลวนลามพิมพ์ชนก บีบแรงจนเขาต้องปล่อยมือ

"ลูกค้า กรุณาให้ความเคารพพนักงานของเรา ด้วยครับ"เตโชลูกน้องของปกรณ์พูดเสียงเรียบ แต่ทรงอำนาจ

ชายที่ลวนลามพยายามเถียงแต่เมื่อเห็นสายตาของลูกน้องปกรณ์ เขาก็เปลี่ยนใจ พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจและถอยกลับไปนั่งที่เดิม

พิมพ์ชนกรีบถอยออกมาด้วยสีหน้าตื่นตกใจ เธอพึ่งมาทำงานได้ไม่กี่วันเอง เจอดีเข้าให้แล้วสิ

หลังจากเหตุการณ์สงบลง ปกรณ์ยังคงยืนมองเธออยู่จากชั้นบน

เขารู้สึกทั้งโกรธและหงุดหงิด ที่เห็นพิมพ์ชนกถูกลวนลาม 

"ต่อไปนี้ พวกนายให้คนดูแลเธอ อย่าให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก"

เตโชลูกน้องคนสนิทพยักหน้าและทำตามคำสั่ง ขณะที่ปกรณ์ยังคงมองพิมพ์ชนกที่ยืนอยู่มุมร้าน

ดวงตาของเขาฉายแววความห่วงใยที่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจว่ามาจากไหน เพราะอะไรเขาถึงได้รู้สึกแบบนี้กับเธอทั้งๆที่พึ่งเจอเธอเพียงไม่กี่วัน

ปกรณ์เผลอจ้องพิมพ์ชนกอยู่นานจนตัวเองยังต้องสะกิดใจ นานเท่าไรแล้วที่เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร?

ความห่วงใยแต่ไร้เหตุผล ชวนให้สับสนจนต้องเบือนหน้าหนี แต่สายตาของเขาก็ยังลอบมองเธอผ่านกระจกเงาหลายครั้ง

หลังเลิกงาน พิมพ์ชนกเดินกลับไปยังหอพักเล็กๆ ที่เธอเช่าไว้อย่างเงียบๆเหมือนเดิม เช่นทุกวัน ร่างบางดูอ่อนล้าจากการทำงานหนัก

แต่ใบหน้าของเธอยังคงเก็บงำความรู้สึกทุกอย่างไว้ใต้ท่าทีสงบนิ่ง

เมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องที่เงียบสงบ ความเหนื่อยล้าที่สะสมทั้งวันก็พลันถาโถม

เธอถอดรองเท้า วางกระเป๋าลงบนโต๊ะ แล้วเดินตรงไปยังหน้าต่างเล็กๆ ที่มีผ้าม่านสีซีดคลุมอยู่

ดวงตาของพิมพ์ชนกทอดมองออกไปในความมืดมิดของท้องฟ้า พลางปล่อยลมหายใจยาวราวกับพยายามปลดปล่อยความอัดอั้นบางอย่าง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด เธอหยิบขึ้นมาดู เห็นเบอร์โทรทีไม่คุ้นเคยปรากฏบนหน้าจอ

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนกดรับสาย น้ำเสียงของเขาทางปลายสายฟังดูจริงจัง

"สวัสดีดีครับคุณพิมพ์…ผมเตโชลูกน้องของคุณปกรณ์ครับ"

หัวใจของพิมพ์ชนกเต้นแรงโดยไม่มีเหตุผล เธอพยายามควบคุมเสียงของตัวเองให้ราบเรียบตอบกลับไป

"คะ…คุณเตโซมีธุระอะไรกับพิมพ์หรือเปล่าคะ"

พิมพ์ชนกนิ่งไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ราวกับลมหายใจถูกดึงออกไปจากอก

เตโซแจ้งให้เธอทราบว่า ปกรณ์ไม่ให้เธอมาทำงานที่ผับของเขาอีกต่อไป

เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคง

"ทำไมคะ? คุณปกรณ์บอกหรือเปล่าคะเพราะอะไรถึงให้พิมพ์ออก"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่เตโชจะตอบ

"คุณปกรณ์ไม่ได้ให้เหตุผลอะไรชัดเจนครับ แค่บอกว่า...จะจ่ายค่าชดเชยให้ครับ"

คำว่า "ให้เธอออก" ทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกสับสน เธอขมวดคิ้วแน่นขึ้น ขณะที่มือที่ถือโทรศัพท์เริ่มสั่นน้อยๆ

ความคิดในหัวตีกันวุ่นวาย นี่มันหมายความว่ายังไง? หรือว่าเธอทำอะไรผิดพลาดโดยที่ไม่รู้ตัว?

"แล้วพิมพ์ทำอะไรผิดคะ? พิมพ์ต้องหาเงินไปจ่ายค่าเทอมนะคะคุณเตโซ" เธอพยายามอธิบาย น้ำเสียงเริ่มแฝงความตื่นตระหนก

"ผมเข้าใจครับคุณพิมพ์ แต่คุณปกรณ์ย้ำให้ผมบอกคุณว่า...เขาจะจัดการเรื่องค่าตอบแทนให้คุณเอง คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น"

คำพูดของเตโชทำให้เธอรู้สึกเหมือนโดนตัดสินใจแทนโดยไม่ถามความเห็นของเธอแม้แต่น้อย

ความไม่พอใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ แต่ก็มีบางอย่างในคำพูดนั้นที่ทำให้เธอรู้สึกถึงความห่วงใยแฝงอยู่

"พิมพ์จะรับเงินของเขาได้ยังไงกันคะ ในเมื่อพิมพ์ไม่ได้ทำงาน?ให้กับคุณปกรณ์" เธอถามเสียงเรียบ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอึดอัด

"คุณปกรณ์บอกว่า...ถือว่าเป็นการจ่ายค่าชดเชยให้กับคุณพิมพ์ครับ"

พิมพ์ชนกเงียบไปอีกครั้ง เธอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ที่จู่ๆเธอตกงานแบบไม่ทันตั้งตัว

เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่ตอนเธอก็จะเขียนบทละครจบแล้ว เธอต้องรีบทำงานหาข้อมูลให้ได้เยอะที่สุด แต่จู่ๆเขาให้เธอออกงานซะงั้น

ความรู้สึกของเธอยิ่งสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ พิมพ์ชนกโกรธปกรณ์ มากหลังเลิกเรียน เธอตรงดึ่งไปยังผับเพื่อขอพบกับปกรณ์

บรรยากาศของผับในยามเย็นยังไม่คึกคักเหมือนช่วงกลางคืน มีเพียงพนักงานไม่กี่คนที่กำลังจัดเตรียมสถานที่สำหรับลูกค้าคืนนี้

พิมพ์ชนกก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและสับสนในเวลาเดียวกัน เธอตรงไปที่เคาน์เตอร์และถามหาปกรณ์

"ขอพบคุณปกรณ์ค่ะ" น้ำเสียงของเธอหนักแน่นจนพนักงานแถวนั้นพากันมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนที่เตโชจะเดินเข้ามาหาเธอ

"คุณพิมพ์ คุณมีธุระอะไรกับคุณปกรณ์หรือเปล่าครับ?" เตโชถามด้วยสีหน้าสงสัย

"ฉันต้องการคุยกับเขา เดี๋ยวนี้" พิมพ์ชนกตอบโดยไม่ลังเล

เตโชชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า "ได้ครับ รอเดี๋ยวนะ"

ไม่ถึงห้านาที ปกรณ์เดินออกมาจากห้องทำงานของเขา สีหน้าเรียบเฉย แต่สายตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความสงสัย

"พิมพ์ชนก...มีอะไรถึงต้องมาหาผมที่นี่?" เขาถามเสียงเรียบ

เธอเม้มปากแน่น ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

 "ฉันอยากรู้ว่าคุณไล่ฉันออกเพราะอะไร! คุณทำแบบนี้ทำไม?"

ปกรณ์เลิกคิ้ว "แบบไหน?"

"คุณห้ามฉันทำงานที่นี่ แล้วคุณก็...ทำให้ทุกอย่างมันยุ่งเหยิง ฉันต้องหาเงินจ่ายค่าเทอม คุณรู้ไหมว่ามันสำคัญแค่ไหน?"

เขาถอนหายใจเบาๆ พลางกอดอก "ผมแค่ไม่อยากให้คุณอยู่ในที่ที่ไม่ปลอดภัย คุณควรจะขอบคุณผมด้วยซ้ำที่ช่วยคุณจากเรื่องเมื่อคืน"

"แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใจแทนฉัน!" เธอขึ้นเสียง น้ำตาคลอเบ้า

"ชีวิตของฉัน ฉันต้องจัดการเอง คุณช่วยฉันเมื่อคืน ฉันขอบคุณ แต่คุณทำไมไล่ฉันออกล่ะ!"

ปกรณ์มองเธอเงียบๆ ดวงตาของเขาแฝงความรู้สึกที่เธออ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"แค่จ่ายค่าเทอม ถ้าคุณต้องการเงิน ผมให้คุณได้"

คำพูดของเขาทำให้เธอชะงักไป ดวงตาของเธอเบิกกว้างก่อนจะรีบส่ายหัว "ไม่ ฉันไม่อยากเป็นหนี้คุณ ฉันทำงานเองได้!"

"แล้วถ้าคุณโดนไอ้พวกนั้นลวนลามอีกล่ะ? พิมพ์ชนก"

เขาพูดเสียงต่ำ แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเด็ดขาด

เธอยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ความสับสนและความโกรธในใจพลุ่งพล่าน เธอรู้สึกเหมือนถูกกักขังในสถานการณ์ที่เธอไม่ต้องการให้เกิดขึ้น

"แต่ฉันจะไม่ยอมเป็นหนี้คุณแน่นอน!" พิมพ์ชนกพูดทิ้งท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป

ปกรณ์มองตามเธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย หัวใจของเขาหนักอึ้ง แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถปล่อยเธอไปได้ง่ายๆ

หญิงสาวตัวเล็กแต่เย่อหยิ่ง