บทที่ 4

บทที่ 4

คืนที่หัวใจเริ่มไม่เชื่อฟัง

ภายในคืนนั้น ม่านฟ้านอนพลิกตัวไปมาบนเตียงอยู่นาน เธอพยายามข่มตาหลับ แต่เสียงรถที่แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านเมื่อครู่กลับทำให้ความคิดฟุ้งซ่านขึ้นมาอีกครั้ง

เขากลับมาแล้ว…และเขาคงไม่ได้กลับมาเพียงลำพังม่านฟ้าดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัว ก่อนพยายามหลับตาอีกครั้ง

แต่ผ่านไปเกือบชั่วโมง ความกระหายน้ำกลับทำให้เธอต้องลุกจากเตียง หญิงสาวเปิดประตูห้องอย่างระมัดระวัง แล้วเดินลงบันไดไปยังชั้นล่าง

บ้านทั้งหลังเงียบผิดปกติเธอกำลังจะเดินเข้าไปในห้องครัว ทว่าเสียงบางอย่างจากห้องรับแขกกลับทำให้ฝีเท้าชะงัก

เสียงหัวเราะของผู้หญิงดังแว่วมาม่านฟ้านิ่งค้าง หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่มีเหตุผลเธอไม่ควรดูรู้ทั้งรู้ว่าไม่ควร…แต่สุดท้ายสายตาก็เผลอเหลือบไปทางห้องรับแขก

ภาพตรงหน้าทำให้เธอหยุดหายใจไปชั่วขณะอิศรานั่งอยู่บนโซฟา เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมออกเล็กน้อย ใบหน้าคมดูผ่อนคลายกว่าปกติ และเห็นได้ชัดว่าเขาดื่มมาไม่น้อย

ข้างกายเขามีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ระยะห่างระหว่างทั้งคู่แทบไม่มี อิศรากำลังจูบเธอม่านฟ้าตัวแข็งทื่อ

ความรู้สึกบางอย่างแล่นวาบขึ้นกลางอกเธอควรเดินกลับขึ้นห้องไปเงียบ ๆ ควรทำเหมือนไม่เห็นอะไรแต่ความตกใจเมื่อเห็นมือของอิศราเลื่อนเข้าไปจับทรวงอกของหญิงสาวคนนั้น และบรรจงถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกทีละชิ้น

“อ๊ะ…”

คนบนโซฟาหันขวับมาอิศราชะงักทันทีดวงตาคมสบเข้ากับดวงตากลมโตของม่านฟ้า ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง

“ม่านฟ้า?”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจหญิงสาวหน้าแดงจัด

“ขอโทษค่ะ!”

เธอรีบหันหน้าหนีทันทีที่อีกฝ่ายเริ่มรู้ตัวว่ามีใครบางคนแอบมอง

“หนูไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวน หนูแค่ลงมาหาน้ำดื่มค่ะ”

อิศราหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองหญิงสาวข้างตัว อารมณ์เมื่อครู่หายไปจนหมด

“กลับไปก่อน”

หญิงสาวคนนั้นชะงัก

“คุณอิศรา…”

“ฉันบอกให้กลับ”

น้ำเสียงไม่ได้ดัง แต่เด็ดขาดจนอีกฝ่ายไม่กล้าโต้แย้ง ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูบ้านก็ปิดลง เหลือเพียงอิศรากับม่านฟ้าอยู่ในห้องรับแขก หญิงสาวยังยืนก้มหน้า ไม่กล้าสบตาเขา

“หนูขอโทษจริง ๆ ค่ะ”

“เธอไม่ต้องขอโทษ”

“แต่หนู…”

“ฉันต่างหากที่ลืมไปว่าตอนนี้เธออยู่ที่นี่”

ม่านฟ้าเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

“คุณ…”

“กลับไปนอนได้แล้ว”

เขาพูดสั้น ๆ

“ดึกแล้ว”

ม่านฟ้าพยักหน้า

“ค่ะ”

เธอหมุนตัวกำลังจะเดินกลับขึ้นบันได แต่กลับหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงเปิดขวดจากด้านหลัง อิศรายกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้ง

เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกหงุดหงิดนักทั้งที่ค่ำคืนนี้ควรเป็นคืนธรรมดาเหมือนทุกครั้ง แต่ตั้งแต่เห็นม่านฟ้ายืนอยู่ตรงนั้น อารมณ์ทุกอย่างกลับหายไปจนหมด

สายตาของเขาเผลอเหลือบขึ้นมองหญิงสาวอีกครั้งชุดนอนที่เธอสวมเรียบง่าย แต่กลับทำให้ใบหน้าหวานดูนุ่มนวลขึ้นกว่าเดิม

เส้นผมยาวตกลงข้างไหล่ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมากับอากาศอิศราขมวดคิ้ว เขารู้ตัวว่าตัวเองดื่มมากเกินไปแล้ว

“คุณอิศราคะ”

เสียงเรียกทำให้เขาหันกลับมาม่านฟ้ายืนอยู่บนขั้นบันได มือเล็กกำราวบันไดแน่น

“คะ..คือว่าหนูจะขึ้นห้องแล้วนะคะ”

“อืม”

เธอพยักหน้าแต่ยังไม่ทันก้าวต่อ อิศรากลับลุกขึ้นเดินตามมา

“เดี๋ยว”

ม่านฟ้าหันกลับมามองเขา

“คะ?”

เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอความเงียบระหว่างคนทั้งสองยาวนานกว่าปกติ ม่านฟ้าสบตาเขา ก่อนจะเป็นฝ่ายหลบสายตา

“คุณเมาแล้วนะคะ”

“ฉันรู้”

“ถ้าอย่างนั้น…”

เธอยังพูดไม่ทันจบ อิศราก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ริมฝีปากของเขาสัมผัสเธอเพียงชั่วครู่ ม่านฟ้าเบิกตากว้างเธอไม่ทันตั้งตัวกับสัมผัสนั้นเลยอิศราเองก็เหมือนเพิ่งได้สติเขาผละออกทันที

ดวงตาคมมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างตกตะลึงม่านฟ้ายกมือแตะริมฝีปากตัวเอง ใบหน้าร้อนผ่าวจนไม่กล้าสบตาเขาหัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบทะลุอก

แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นคือ…ลึก ๆ แล้วเธอกลับไม่ได้รู้สึกโกรธตรงกันข้าม…เมื่อครู่ตอนที่เห็นเขาอยู่กับผู้หญิงคนอื่น เธอรู้สึกเจ็บอย่างไม่มีเหตุผล

และตอนนี้…หัวใจกลับกำลังเต้นด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่กล้ายอมรับอิศรากลับเป็นฝ่ายถอยออกไป

“ขึ้นห้องไปได้แล้ว”

น้ำเสียงของเขาแหบพร่า

“เดี๋ยวนี้”

ม่านฟ้าพยักหน้า ก่อนรีบเดินขึ้นบันไดไปโดยไม่กล้าหันกลับมา อิศรายืนอยู่ที่เดิมมือใหญ่กำแน่นความมึนเมาที่เหลืออยู่เหมือนถูกสาดน้ำเย็นใส่จนแทบหมดสิ้น

เขาเพิ่งทำอะไรลงไปผู้หญิงคนนี้คือคนที่เขาช่วยออกมาจากสถานการณ์เลวร้าย

เป็นคนที่เขาเคยบอกว่าจะไม่เรียกร้องอะไรจากเธอ เขากลับเป็นคนที่ทำให้เธอต้องหวาดกลัวเสียเองและนั่นคือสิ่งที่เขาให้อภัยตัวเองไม่ได้