บทที่ 5

บทที่ 5

คนที่หัวใจเรียกร้อง

คืนนั้นอิศราแทบไม่ได้นอนภาพใบหน้าตกใจของม่านฟ้าวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด เขาไม่ควรแตะต้องเธอ

ไม่ควรปล่อยให้ความเมาและอารมณ์ชั่ววูบทำให้เส้นแบ่งที่ตัวเองวางไว้พังลง

โดยเฉพาะเมื่อเธออายุน้อยกว่าเขามาก และเป็นผู้หญิงที่เขาเพิ่งยื่นมือช่วยออกมาจากสถานการณ์ที่ไม่เต็มใจ

อิศราบอกตัวเองว่าเขาจะไม่เรียกร้องอะไรจากเธอ แต่เมื่อคืนเขากลับเป็นฝ่ายผิดคำพูดเสียเองเช้าวันรุ่งขึ้น ชายหนุ่มจึงออกจากบ้านตั้งแต่เช้า

และไม่ได้กลับมาอีกเลยหนึ่งวัน…

สามวัน…

จนผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์บ้านทั้งหลังเงียบเหงาลงอย่างเห็นได้ชัด

“คุณอิศราไม่กลับมาหลายวันแล้วนะคะ”

แม่บ้านเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ากังวล ขณะจัดอาหารใส่กล่อง

“ปกติถึงจะงานยุ่งแค่ไหน คุณท่านก็ยังกลับมานอนที่บ้าน”

ม่านฟ้านิ่งไปเธอรู้เหตุผลดีตั้งแต่คืนนั้น อิศราก็แทบไม่ยอมกลับมาให้เธอเห็นหน้า

ในตอนแรกเธอคิดว่าเขาอาจโกรธแต่เมื่อเวลาผ่านไป เธอกลับเข้าใจว่าเขาน่าจะกำลังหลบหน้าเธอมากกว่า

“ป้ากำลังจะเอาอาหารไปให้คุณอิศราที่บริษัทเหรอคะ?”

“ค่ะ”

แม่บ้านถอนหายใจ

“คุณท่านทำงานหนักจนแทบไม่ยอมกินข้าวเป็นเวลา ป้าก็เป็นห่วง”

ม่านฟ้ามองกล่องอาหารในมืออีกฝ่ายหัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างช้า ๆหลายวันที่ผ่านมา เธอพยายามบอกตัวเองว่าไม่จำเป็นต้องคิดถึงเขา

แต่ยิ่งไม่ได้เห็นหน้า…เธอกลับยิ่งคิดถึงคิดถึงน้ำเสียงเรียบ ๆ ของเขา คิดถึงเวลาที่เขาถามว่าเธอกลัวหรือเปล่า

คิดถึงวันที่เขายื่นมือมาช่วยโดยไม่เรียกร้องอะไรและในที่สุด ม่านฟ้าก็ยอมรับความจริงกับตัวเอง

เธอชอบเขาความรู้สึกนั้นอาจเริ่มต้นจากความซาบซึ้งและความปลอดภัย แต่ตอนนี้มันกลายเป็นความรู้สึกที่มากกว่านั้นไปแล้ว

“ป้าคะ…”

แม่บ้านหันมา

“คะ?”

“ถ้าป้าไม่ว่าอะไร หนูเอาอาหารไปให้คุณอิศราเองได้ไหมคะ?”

หญิงวัยกลางคนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ

“ได้สิคะ”

ม่านฟ้ารับกล่องอาหารมาไว้ในมือเธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรื่องเมื่อคืนนั้นเธอไม่ได้ถือสาเขาหรอก และเธอรู้ดีว่าเขาเมา และหลังจากนั้นเขาก็พยายามรักษาระยะห่างอย่างชัดเจน

อีกอย่าง…เขาคือคนที่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้แต่เหนือสิ่งอื่นใด เธอไม่อยากให้เขาหนีไปเพียงเพราะคิดว่าตัวเองทำผิดเธออยากบอกเขาว่า…เธอไม่ได้เกลียดเขาและเธอไม่เคยอยากให้เขาหายไปจากชีวิต

บริษัทของอิศราตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมืองม่านฟ้าก้าวเข้าไปในอาคารด้วยหัวใจที่เต้นแรงกว่าปกติ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาหาเขาถึงที่ทำงาน เมื่อมาถึงบริเวณล็อบบี้ เธอเดินตรงไปยังโต๊ะเลขานุการ

“ขอโทษนะคะ”

หญิงสาวตรงหน้าเงยหน้าขึ้น

“มีอะไรให้ช่วยคะ?”

ม่านฟ้ายกกล่องอาหารในมือขึ้นเล็กน้อย

“ฉันมาส่งอาหารให้คุณอิศราค่ะ”

เลขานุการชะงักสายตาเลื่อนไปมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างสงสัย

“คุณเป็น…”

ม่านฟ้ากำมือแน่น ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ฉันชื่อม่านฟ้าค่ะ”

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก

“ฉันมาจากบ้านของคุณอิศราค่ะ”

คำตอบของม่านฟ้าทำให้เลขานุการชะงักไปเล็กน้อย เธอมองหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้งอย่างพิจารณา ราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจกับคำพูดเมื่อครู่

ตลอดหลายปีที่ทำงานกับอิศรา เธอไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนเดินเข้ามาที่บริษัทพร้อมกับบอกว่าตัวเองมาจากบ้านของเจ้านายมาก่อน

ยิ่งเป็นหญิงสาวหน้าตาน่ารักในชุดเรียบง่ายตรงหน้าด้วยแล้ว เธอยิ่งอดสงสัยไม่ได้ว่า…ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่

“รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันขอเรียนคุณอิศราก่อนค่ะ”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

ม่านฟ้าพยักหน้ารับก่อนจะยืนกอดกล่องอาหารไว้แน่นด้วยความประหม่า

เธอไม่รู้เลยว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เมื่ออิศราเห็นว่าใครเป็นคนมายืนรอเขาอยู่หน้าห้องทำงาน สีหน้าของชายหนุ่มที่หลบหน้าเธอมาตลอดเกือบหนึ่งสัปดาห์…จะเปลี่ยนไปเพียงใด