ตอนที่ 4 แรงปะทะข้างในใจ 1

บ้าดีที่วันนี้ร้อนบัดซบ

มันเป็นเพราะแดดหรือหัวใจของเขากันแน่ที่ร้อน

เสือขาลก่นบ่นในใจขณะก้าวออกมาจากร่มไม้ใหญ่ใกล้กับม้าที่ผูกไว้  แสงบ่ายสะท้อนผมดกเข้มเป็นสีเหลือบน้ำตาลดำแปลกตา นัยน์ตาพยัคฆ์จดจ้องคู่หมั้นที่กำลังกลายเป็นเมียไม่ได้แต่งในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

สองสาวพระนครอรชรอ้อนแอ้น อาบความสูงศักดิ์ในชุดผ้าซิ่นไหมทันสมัยอย่างชนชั้นสูง ท่อนบนสีเหลืองอ่อนคล้ายดอกจำปาแรกผลิดอกเบ่งบาน

ล่อแมลงตัวผู้... เช่นเขา

มือคล้ำเสือขาลลูบแผงคอม้า ปากพ่นควันยามวนออกฉุย ๆ หรี่ตาแฝงความกระหายไม่รู้ตัว กวักมือเรียกว่าที่เมีย

“เข้ามา”

วนิดาชำเลืองมองร่างสูง โจรใหญ่อยู่ในชุดเสื้อแขนสั้นผ้าฝ้ายสีเข้มกางเกงผ้าสีเข้มกว่าแนบต้นขาแกร่งจนตึง ผมลงน้ำมันหวีเรียบร้อยดูราวกับผู้ดีกลางป่า

ฮึ ! ผู้ดีรึ... ก็แค่

เธอชักสีหน้าเล็กน้อยก่อนคลี่ยิ้มมุมปาก ตลอดชีวิตถูกส่งไปอยู่โรงเรียนคอนแวนต์อันเคร่งครัด แต่ไม่ได้ทำให้เธอเป็นคนยอมใคร บุตรสาวเชื้อเจ้าที่ถูกบิดาทอดทิ้ง ใครเล่าอยากร่วมเสวนา มีแต่โดนรุมรังแก

“คุณวนิดา” เสียงของลดาวัลย์เบากึ่งถาม

“ไปเถิดพี่ลดา อย่ากลัว” เธอพูดเรียบ ๆ สบนัยน์ตาเสือที่ไม่ปิดความต้องการ

อยากได้มากหรือ ? งั้นหัวใจเป็นไร ฉันจะปั่นจนยับเยิน

วนิดาพาร่างแช่มช้อยนวยนาดทั้ง ๆ ที่ข้างในใจเต้นโครมคราม ทั่วกายเสือขาลล้วนแผ่กลิ่นอายอำนาจเถื่อนอย่างน่าหวั่นเกรง ยิ่งเข้าไปใกล้ ใจยิ่งเต้นแรง พวงแก้มเห่อร้อนไม่รู้ตัว สายตาสีสนิมคู่นั้นกวาดช้า ๆ ไปตามเรือนร่าง ราวกับสำรวจของดีที่หม่อมเจ้าประยูรประเคนส่งมาให้

ฮึ ! ขาลแค่นเสียง ก่นด่าตัวเอง หรี่นัยน์ตาเหยี่ยว สูดมวนยาเปลวแดงวาบปลาย ไอร้อนไหลวูบในอก

หรือมึงจะกลืนน้ำลายตัวเอง… ไอ้ขาล

ดั่งที่โบราณว่าไว้ ยิ่งเกลียดกลับยิ่งเจอ พวกเลือดน้ำเงิน แต่ตาไม่อาจหักห้ามเอาแต่ลอบมอง ด่าแช่งชักตัวเองในใจ ทว่า...

ไหน ๆ มึงก็ส่งลูกสาวมาจริง... กูจะรับไว้

“จะเอายังไงกับพวกหล่อนต่อ”

สัก โจรหนุ่มวัยสามสิบเท่าเสือขาล คนสนิทที่เติบโตมาด้วยกัน ร่วมหัวจมท้ายฟันฝ่าจนได้คุมซุ้มโจรลุ่มแม่น้ำแห่งบ้านวังน้ำใส เขาเอียงศีรษะไปใกล้กระซิบถามพลางดึงมวนยาจากเพื่อนมาดูดต่อ ทว่าสายตาของสักกลับไพล่ไปด้านหลังของว่าที่เมียเพื่อนสนิท

หญิงวัยสามสิบ สาวแก่ขึ้นคานมัดผมเรียบตึง ตัวเล็กเอวน้อยกิ่วดั่งกิ่งไผ่ ดวงหน้าหวาน นัยน์ตาหวาดหวั่นแฝงดื้อดึง ปากเม้มแน่นอย่างที่เขารู้ว่าพร้อมจะพ่นคำกระแทกใจ

“เอายังไง” ขาลทวนคำ สะบัดหน้าปล่อยควันยาสูบออกแรง ๆ ซึมซับรสขมขื่นค้างในลำคอราวกับรสของวันคืนเก่า ๆ หลายสิบปีก่อน หันไปตอบเพื่อนโจรสั้น ๆ “ส่งเข้าซ่องนางเอียดเสียก็สิ้นเรื่อง”

“เฮ้ย !” เพื่อนสักจ้องตาไหวระริกของเสือขาล “มึงจะเอาแบบนั้น?”

“จะต่างอะไร” เขาข่มเสียง “แค่เกิดในท้องหญิงสูงศักดิ์แต่ดันถูกส่งมาขาย” เสือขาลแค่นลมแต่ข้างในกระตุกวูบ ยามเธอพาร่างระหงเจือกลิ่นหอม หยุดยืนไม่ห่าง ดวงหน้างามเชิดขึ้นท้าทาย

ดูท่าหม่อมสาวคนนี้คงดื้อไม่น้อย...

“คืนนี้เราจะพักในหมู่บ้านข้างหน้า” เขาพูดดังขึ้น เผยรอยยิ้มเหี้ยมจนวนิดาเกร็งไปทั้งร่าง ยิ้มเจ้าเล่ห์มากแผนการยังพอเข้าใจ แต่แฝงความชัง... เธอนิ่วหน้าสงสัย เหตุใดจึงรับเธอมาแต่งงาน ?

“นิ่วหน้าทำไม เป็นเมียกู ต้องรู้จักเชื่อฟัง...”

“ฉันฟังแน่ ถ้าคุณพูดจาให้สมคำคน” เธอสวนทันควันเสียงเรียบ

“เหอะ !” เขาพ่นลม “รังเกียจคำของกู… หรือรังเกียจกู” เขาทอด เสียงบีบปลายคางเธอ

“รังเกียจ ?” วนิดายิ้มเยาะ “ไม่ลองส่องกระจกดูประไร” เธอใช้สาย ตากวาดเลียนแบบเขา “แต่ถ้าพูดจาดีกว่านี้ฉันอาจจะยอม... เป็นเมีย”

พรืด... เสือสักหลุดหัวเราะก่อนหยุดเมื่อสายตาคมกริบเสือขาลตวัดมอง สักจึงเลือกเดินเลี่ยงไปทางอื่น โดยเฉพาะใกล้กับแม่สาวทึนทึกที่มาด้วยกัน

สักอยากเตือนหัวหน้าโจรเพื่อนรักสักหน่อยว่า หญิงสาวแบบบางเช่นคุณหญิง บอบช้ำง่ายนัก ทว่า... คงไร้ประโยชน์ 

“ไม่จำเป็นต้องส่องกระจก เพราะยังไง คืนนี้... มึงต้องเป็นเมียกู”

เขาเค้นเสียงเปล่งชัดถ้อย ชะโงกหน้าเข้าใกล้พลันสะท้าน กลิ่นหอมอ่อนจางเบาในอากาศ จึงขบปากกับความงุ่นง่านปรารถนาที่พุ่งขึ้น ความใคร่สะท้อนวูบในกาย

“อือ” วนิดาขบกรามกลั้นเจ็บแต่ยังยิ้ม “หวังสูงไปหน่อยหรือเปล่าเสือขาล อยากได้ฉันงั้นหรือ... ข่มขืนฉันเท่านั้น”

“ฮ่ะ ฮ่า” ตาเสือกร้าวแสงขณะหัวเราะลงลูกคอ เลื่อนมือร้อนไล้กรามมนจับผมนุ่มดัดลอนทัดใบหู ดึงหมวกออกจากมือเธอยกสวมศีรษะให้

“ยิ่งดื้อ ยิ่งมัน ได้ออกแรงก่อนขึ้นสวรรค์ คงจะซ่าน...”

วนิดาอึ้งงัน นี่เธอใช้แผนผิดพลาดไปใช่ไหม ? เขาควรโกรธจนตบหน้าเธอไม่ใช่หรือ ?

นิ้วกร้านโจรเถื่อนไล้แผ่วกรามเล็กเธอ ตบหยอกนิด ๆ พลางหัวเราะ กิริยาประกาศความเจ้าของต่อเรือนร่างนี้โดยไร้คำ เธอยืนนิ่งสบตา

มือเขาหยุดตรงข้างแก้ม ตาเสือมองเส้นเลือดฝอย ผิวอ่อนใสเสียจนแค่สัมผัสจากนิ้วหยาบช้าก็พลันเกิดรอย คิ้วเข้มโก่งถาม

“อยากให้ฉันตบเธอหรือ ? วนิดา” เขาเปรยให้ได้ยินสองคน “ยั่วอีก ไม่แน่ฉันอาจจะทำ”

หม่อมสาวสะดุ้งเบา ๆ ไม่คาดว่าเสือขาลจะเป็นคนทันเล่ห์ แผ่นหลังเธอชุ่มด้วยหยาดเค็ม แผนที่วางไว้อาจไม่สัมฤทธิ์ผล เธอเพิ่งตระหนักว่าแท้จริงโจรขาลกว่าจะก้าวสู่จุดสูงสุด คุมแถบลุ่มน้ำนี้ ตัวเขาต้องสูญเสียสิ่งใดไปบ้าง

สายไปเสียแล้ว... เธอได้เข้ามาสู่รังโจรอย่างเต็มตัว

เสือขาลรวบเอวเธอยกขึ้นนั่งไพล่บนม้าสีน้ำตาลแดงตัวเขื่องก่อนจะกระโดดซ้อนหลัง

“ไป... ซ่องนางเอียด !” เขากดเสียงต่ำแต่กังวานก้องไพร

ฮรี่ ! เปรี้ยง ๆ ! ! ไปเว้ย ฮ่า ฮ่า ฮ่า

ซ่อง... เธอพึมพำตกตะลึง ขบกรามแน่น มือเล็กคว้าแผงคอม้าแต่รั้งไม่อยู่ ร่างระหงไถลชนแผงอกแกร่งที่กระเพื่อมหัวเราะชอบใจ

แผนของเธอตื้นเขินเกินไป วนิดาพึมพำ เสือขาลไม่ใช่บุรุษอย่างชายเมืองพระนครที่คิดจะยั่วเย้าดึงอารมณ์แสนง่ายดาย แต่ว่า...

เอาสิ... ลองดูสักหน่อยเป็นไรเสือขาล คิดหรือว่าฉันจะยอมตกต่ำโดยง่าย

ลำแขนร้อนผ่าวรวบเอวเธอแน่น โจรขาลปล่อยให้ม้าแสดงฝีเท้าเต็มตีน โผนฝ่ากระไอตะวันรอนในช่วงบ่ายหน้าร้อน ทิ้งฝุ่นแดงฟุ้งอวลบดบังทุกสิ่งไว้เบื้องหลัง

สภาพความเป็นจริงกระแทกเข้ามาจนวนิดานึกหวาดหวั่น หัวใจเธอกระดอนตามแรงกีบม้าบนพื้นดินชื้น

เธอกำลังก้าวเข้าสู่โลกอีกใบอย่างไม่เต็มใจ