ตอนที่ 3 สามวันก่อนเดินทาง 2

การเจรจาต่อรองระหว่างโจรเถื่อนและชายสูงศักดิ์ เกิดขึ้นโดยมิได้เอ่ยถามหญิงสาวในข้อตกลง หญิงที่จำต้องตกอยู่ระหว่างกลางผลประโยชน์ ไม่อาจรับรู้หรือทัดทาน และกว่าจะรู้คือวันที่ฝ่ามือของผู้เป็นบิดาฟาดลง ณ วังปรียาวงศ์

เพียะ ! แรงตบหน้าจากอุ้งมือของชายสูงวัยมากศักดิ์ หม่อมเจ้าประยูร พาให้ร่างเล็กของบุตรสาวเพียงคนเดียวหมุนคว้าง ก่อนจะคว่ำลงยังพื้นโถงห้องพักผ่อน

“แกไม่สิทธิ์เถียง !” ผู้เป็นบิดาตะคอกใส่

วนิดาสะบัดหน้า จ้องตอบด้วยตาวาวโรจน์ แม้ว่าเธอเป็นลูกของบิดา แต่ความรู้สึกกลับไม่ใช่ ตั้งแต่เมื่อใดกันที่เธอไม่เคยคิดว่าตนคือธิดาของบุรุษตรงหน้า

“สิทธิ์หรือคะ ? แต่คุณพ่อไม่เคยมอบสิทธิ์แก่ผู้ใดเลย”

ประยูรเงื้อมมือสูง อภิรดีปรี่คว้าข้อมือเขาไว้ทันแล้วทรุดลงนั่งข้างลูกสาว “อย่า คุณประยูร นี่เจ้านิด ลูกสาวของเรานะคะ”

น้ำเสียงของมารดาสิ้นหวังเสียจนวนิดาเหลียวมองอย่างแปลกใจ

“ลูก ! เหอะ !” หม่อมเจ้าพ่นลม เบือนหน้าหนีสองแม่ลูกที่น้ำตาคลอเบ้า “ฉันไม่เคยคิด”

วนิดาแววตาสับสน ไม่เคยคิด มีบิดาบ้านใดที่พูดกับลูกเช่นนี้ เธอทำผิดมากเชียวหรือ ?

“ลูกแค่ไปแสดงละครเวที และนั่นของหม่อมเจ้ารุจิภักดิ์ เขา...”

“ฉันไม่สนใจว่าเจ้าของเป็นใคร” พ่อสะบัดหน้ากลับ “ฉัน... หม่อมเจ้าประยูร ปรียานนทวงศ์ ต้นตระกูลรั้งสายขุนนางใหญ่”

“แต่มิใช่สายเลือดโดยตรง เราแค่...” เธอผวาแต่ไม่ถอยหลังเมื่อประยูรเงื้อมมือ ทว่าเขากลับหยุดมือสั่นเทาไว้กลางอากาศ หน้าผอมเกร็งของพ่อตึงเครียดด้วยกรามที่ขบแน่น

“ฉันตกลงกันมันแล้ว เสือขาลจะรับแกเป็นเมียแลกกับของ”

“คุณคะ...” อภิรดีคลานไปกอดเข่า “ถ้าเกลียดฉัน โกรธดิฉัน ลงที่ดิฉันเถิดค่ะ อยากให้ลูกไป... ไป...”

ประยูรสะบัดขาออกอย่างเดียดฉันท์ ภรรยาที่เขาไม่แตะต้องมานานหลายสิบปีด้วยความแคลงใจ เขากลืนความรังเกียจ อัดแน่นความโกรธไว้ในทรวงอก

“ถ้าฉันทำได้อภิรดี ฉันไล่หล่อนออกจากวังตั้งแต่วันนั้นแล้ว”

อภิรดีผงะถอยหลัง เธอไม่คิดเลยว่าความหลังในครั้งนั้นมันส่งผลมา ถึงบุตรสาวในวันนี้ มือกุมหน้าท้องน้ำตาร่วงริน

“อีกสามวัน...” ประยูรกัดริมฝีปาก ฝืนทนพูดออกไป “เดินทางไปเป็นเมียเสือขาล ไม่มีงานแต่ง”

“คุณพ่อ !” “คุณคะ !”

“ถ้าแกดื้อ หนี” เขาชายสายตาไปทางภรรยา “แม่แกจะถูกส่งไปปีนัง เข้าคอนแวนต์” ประยูรปัด ดึงเสื้อสูทให้เรียบร้อย “แกจะไม่ได้เห็นหน้าแม่แกอีกต่อไป”

ร่างระหงที่ยังทรุดอยู่บนพื้นตาเบิกกว้าง เธอไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน แต่มันคือความจริง ‘แม่’ เธอผินหน้ามองมารดาที่ฟุบร่างลงร้องไห้ตัวโยน เธอไม่กล้าแม้แต่เข้าไปปลอบจึงเลือกนั่งเงียบตรงนั้น ใคร่ครวญถึงคำสั่งพิฆาตเราสองแม่ลูกราวกับพ่อโยนความเกลียดชังทั้งชีวิตลงมา

เหตุใดกัน ?

เธอมองร่างเล็กบอบบางของแม่แล้วให้สะท้อนใจ เธอจะไม่ยอมให้บิดาส่งมารดาไปยังที่แสนทรมานนั่นเด็ดขาด คอนแวนต์ สถานที่ลงทัณฑ์แสนโหดร้าย หรือในอีกแง่หนึ่งคือสถานที่กักบริเวณของคนสูงศักดิ์ เธอเคยผ่านมันมาแล้วถึงสิบเอ็ดปี

วนิดาเคลื่อนตัวช้า ๆ โอบแม่แนบกายโยกเบา ๆ ราวขับกล่อม กลืนเสียงสะอื้นพูดแผ่วเบา

“คุณแม่คะ นิดจะไป”

“นิด...” อภิรดีเงยหน้าทันควันสั่นศีรษะ

“คุณแม่ไม่ต้องห่วงนิดหรอกค่ะ” เธอยิ้มบางทั้งที่ข้างในแตกร้าว “แค่โจรป่าบ้านนอก ไม่มีทางสู้มือนิดได้หรอกค่ะ”

ฝ่ามือเย็นเยียบของมารดาประกบลงบีบแน่น ปากสั่นระริกแต่ไม่เอ่ยห้ามปราม วนิดาสะท้านวาบข้างใน ทุกคนล้วนห่วงตัวเองเป็นใหญ่ จะมีใครกันเล่ารักเราได้เท่ากับตัวของเราเอง

เอาเถิดวนิดา... ในเมื่อชะตากรรมมาเยือนถึงหน้าบ้าน เธอจงเปิดรับเถิดหนาแล้วสู้สักครา ดูสิว่าใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้

เสือขาล...

จากวันนี้ไป... ไม่ใช่ฉันที่ถูกขายเป็นเมียโจร

แต่เป็นเสือขาลต่างหากที่จะถูกสยบด้วยเมียโจรอย่างวนิดา...