ตอนที่ 5 แรงปะทะข้างในใจ 2

แต่ไม่ว่าอย่างไร เธอจะให้เขาได้ลิ้มรสความเจ็บปวดไม่แพ้เธอ ในเมื่อบิดายังมองไม่เห็นคุณค่าในตัวเธอ โจรอย่างเสือขาลคงเป็นเช่นกัน เธอสะท้านเมื่อลำแขนสีเข้มรัดร่าง เขาเบียดอกชุ่มเหงื่อกับแผ่นหลังบอบบาง หม่อมสาวจิกเล็บลงเนื้อท่อนแขน ลงแรงให้สาแก่ใจ แต่ยิ่งทำให้เสือหนุ่มหัวเราะ

“รอคืนนี้ หล่อนจะได้ลงเล็บจนสมใจ”

วนิดาเม้มปากตึงหาได้กลัวคำขู่ จิกเล็บแรงกว่าเดิม ลมพัดพาฝุ่นและกลิ่นน้ำกลางทิวเขากระทบหน้า ท้องหดเกร็งสยิวจากลมหายใจอุ่นจัดหลังท้ายทอย กลิ่นเหงื่อบุรุษโอบล้อมถึงอยากหนีแต่ทำไม่ได้

เธอเบือนหน้าไปทางพี่เลี้ยงสาว นั่งซ้อนหน้าโจรอีกคนด้วยสีหน้าอึดอัดไม่ต่างจากเธอ ยกเว้นโจรหนุ่มผู้นั้นดูพึงพอใจเต็มเปี่ยม

กุบ กับ ! เสียงฝีเท้าม้ากระทบดินเป็นเสียงเดียวในเวลานี้ ก้องป่าชื้น ฝูงม้านับสิบถูกควบไปยังหมู่บ้านข้างหน้า

เสือขาลพาม้าโผนทะยานดั่งจ่าฝูง ผู้นำในหมู่โจรละแวกนี้ ในไม่ช้าเขาจะกลายเป็นโจรที่คุมทั่วลุ่มน้ำของจังหวัดสิงห์บุรี ลำแขนรัดร่างเล็กแน่น

ขอเพียงได้ตัวเธอมาครองและพ่อมากศักดิ์ของเธอรักษาคำพูด

ใครจะล่วงรู้... หญิงในรถวันนั้น เรียบร้อยสง่างามที่แท้ซ้อนไฟราวเสือสาว แต่เขาจะทำให้เธอต้องก้มหัว วนิดา

ภาพหม่อมชั้นสูงก้มลงให้เขาในห้องกลางแสงอ่อนของตะเกียง พาให้ช่องท้องวูบไหว หวั่นกลัวลึก ๆ ว่าจะเป็นหัวใจของเขาที่อาจกระจัดกระจาย

การเดินทางจากกลางป่าสู่เขตหมู่บ้านใช้เวลาไม่นานนัก ทว่าสองร่างกลับใกล้ระเบิดเป็นพลุด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกัน

ท้องฟ้าในยามนี้บ่ายคล้อยใกล้ลับเหลี่ยมเขา ทางรกเรื้อหายไปกลายเป็นทางเรียบอย่างคนใช้สัญจร ปรากฏบ้านคนหลังเล็กปลูกง่าย ๆ กระจัดกระจายเป็นระยะ กระทั่งเข้าสู่เขตหมู่บ้านคล้ายตลาดชุมทางที่ซึ่งโจรมักแวะพัก

ปลายทางคือห้องแถวสร้างจากไม้ มีหญิงสาวนั่งรอท่าและชายมากมายวนเวียนเข้าออก วนิดาหรี่ดวงตาทรวงอกพ่นลมร้อน ขบกราม

ซ่องจริง ๆ ด้วย ถึงฉันเป็นเมียบรรณาการ แต่ฉันก็มีศักดิ์ศรี !

เธอตัวแข็งทื่อเมื่อเขาควบม้าพาเธอผ่านไปถึงซ่อง ปลายนิ้วเรียวระริกสั่นจากการถูกหมิ่นเกียรติ

โจรขาลกระตุกสายบังเหียนมองบ้านชั้นเดียวแบ่งซอยห้อง ๆ ยาวราวสิบห้องของสาว ๆ ในสังกัดแม่เอียด กลิ่นเหล้าโชยออกมาแม้อยู่ห่าง เสียงชายหญิงหยอกล้อกลางแสงสลัวของตะเกียงน้ำมันก๊าด

ในเมื่อเธอมีค่าไม่ต่างจากโสเภณีราคาถูก

เสียแค่มีคำนำหน้า... หม่อมราชวงศ์

มาดูสิว่า... เสือสาวจะทำอย่างไร

“พักหนึ่งคืน” เขาตะโกนกร้าว กระโดดลงจากหลังม้า รวบร่างเล็กกว่าลงยืน มุมปากยังยิ้มเยาะขณะหันไปทางวนิดา แต่แล้ว...

เพียะ ! “ราคาของการดูถูกเมีย เสือขาล” เธอเค้นเสียง ยักมุมปาก “ฉันมาในฐานะสิ่งแลกเปลี่ยนไม่ใช่ทาส”

เขาหันหน้ากลับมาจ้องเธอด้วยตาแดงก่ำ ปีกจมูกกระพือหอบระรัวราวม้าติดสัด กระชากเธอกลับกระแทกแผงอก

ฮู้ ! เมียลูกพี่ดุฉิบหาย ฮ่า ฮ่า ฮ่า

แว่วเสียงโห่ฮาลั่นเป็นเชื้อเพลิงให้เสือขาลระอุด้วยโทสะที่ถูกเมียตบหน้าต่อหน้าลูกน้อง คนในหมู่บ้าน

“เพราะเป็นเมีย...” เสียงทุ้มกดลึก “กูถึงได้พามาซ่อง และกูทำได้ยิ่งกว่านี้ คุณหญิงวนิดา”

แรงกระชากของเสือขาลทำเธอสะดุ้ง แหงนหน้าตั้งใจพ่นคำด่าแต่ถูกกลืนหายเพราะปากหนาบดลง

นี่คือจูบแรกของเธอ

วนิดาบิดตัวแต่ถูกจับมือไพล่หลัง ดันจนหน้าอกเบียดไอร้อนแผงใหญ่ เขาจงใจทำอย่างดิบเถื่อน กดท้ายทอย บดริมฝีปากจนลิ้มรสโลหิตปะแล่มคาวคลุ้งจึงผละออก

เธอกัดขอบปาก ยกมือจะฟาด เขารวบตรึงแน่น

“ซ่องนี่ เหมาะยิ่ง” เขากระชากเสียงแค่นลม ใช้นิ้วโป้งปาดเลือดมุมปากให้เธอหนักมือ

“คืนนี้… กูจะทำให้มึงรู้จักคำว่าเมียโจร” เสียงทุ้มเค้นพร่าผลักไหล่เธอจนร่างระหงกระเด็น ใช้สายตามองอย่างเดียดฉันท์แม้ว่ากลางลำตัวกำลังตึงจนเจ็บ

“ฮึ !” เธอพ่นลมเลียนแบบ “ก็ลองดูเสือขาล หากคิดว่าฉันจะนอนนิ่งให้คุณได้...”

“ฮ่ะ ฮ่า” เสือขาลหัวเราะขัด จ้องนิ่งประกายไฟในดวงตาทำเธอเกือบขยับถอยหลัง “มึงไม่มีวันได้นอนนิ่งแน่ วนิดา”

มือเล็กกำกระโปรงแน่นข่มกลั้นทั้งความกลัวและโกรธที่ผสมผสานไหลวนอยู่ข้างใน จนไม่ทันสังเกตว่าพี่เลี้ยงมายืนอยู่ด้านข้างตัวตั้งแต่เมื่อไร กระทั่งเสียงทุ้มเยาะคำหยัน คำที่ทำเธอโกรธมากกว่ากลัว

“หวังว่ามึงยังมีพรหมจรรย์เหลือนะ ไม่งั้นคงไม่ต่างจาก...” โจรหนุ่มเว้นคำ หมุนตัวเดินเข้าซ่อง มองไปทางเสือสัก “พาหล่อนขึ้นชั้นบน” แล้วตวัดตาไปทางวนิดา

“สู้ให้ดีวนิดา หรือไม่... เปลี่ยนแผน” เขาโก่งคิ้วท้าทาย “ฉันไม่ใช่เสือในกรงสัตว์ เวลากิน กินทั้งตัวทีเดียว” 

เสือขาลพาร่างสั่นสะท้านจากแรงปะทะ หลุบหายเข้าที่อโคจรมืดสลัว ความต้องการแผดเผาจนยากระงับ ใช้มือเสยผมเบือนหน้ามองสถานที่ที่เต็มไปด้วยหญิงขายตัว

แล้วยังไง ? กลืนน้ำลายไม่กี่ครา… ศักดิ์ศรีเสือก็ยังอยู่ โจรหนุ่มก้าวเร็วขึ้นชั้นบน ปล่อยให้เมียคุณหญิงยืนนิ่งงันกำหมัดแน่น ณ ลานดินหน้าซ่อง

วู้... เมียพี่ขาลใช่ย่อย ฮ่ะ ฮ่า ฮ่า

เสียงหัวเราะหยาบโลนแว่วเลือนราง สายตาหื่นกระหายจ้องในเงามืด แม้ว่าเสือสักเดินมาใกล้ประกบพาขึ้นชั้นสอง

เสือขาล ! แกรู้จักหม่อมราชวงศ์วนิดาน้อยไป

เปลี่ยนแผนงั้นเหรอ ? คืนนี้ไม่แกก็ฉัน... ได้เสียเลือดกันไปข้าง

วนิดาในชุดของสาวพระนคร ความแตกต่างกลางดงบ้านนอก ภายในหอโสเภณีคลุ้งกลิ่นฝุ่นที่อวลค้าง ระคนกลิ่นฟืนและน้ำมันก๊าดของตะเกียงเจ้าพายุ ทำให้เธอรู้สึกตัวว่าแท้จริงที่นี่ห่างไกลพระนครนัก ร่างระหงอ่อนแรงหลัง จากระเบิดอารมณ์ไปลูกใหญ่ ราวกับพลังใจหมดลง 

คุณแม่...

เสียงหวานรำพึงมองซ่องนางเอียดด้วยความขยะแขยง

แสงในยามเย็นสาดผ่านแมกไม้จนเกิดเงามืดทะมึนคล้ายกับจิตใจของวนิดาในเวลานี้ มืดมน ไร้ทางหนี คงมีแต่ต้องยอมจำนน ใช่หรือไม่ ?

กลางหุบเขาบ้านป่าเมืองเถื่อน เธอไม่อาจคาดเดาได้ถึงอนาคตต่อจากนี้ ชีวิตของเธอในมือเสือขาล จะทนทรมานแสนสาหัสปานใด แต่ที่แน่ ๆ คงไม่ใช่วิมานชั้นฟ้า

ทว่า... หญิงแกร่งเช่นเธอ เคยเจอบิดามาแล้ว

ดังนั้นวนิดาจึงเลือกเชิดหน้า เดินเข้าซ่องกลางเขา การรับมือกับผู้ชายโตเพียงตัว แต่จิตใจคับแคบ คงไม่กระไรมือหนักหนาดอก... วนิดา

พ่อยังฆ่าหัวใจฉันไม่ได้ เสือขาลยิ่งไม่มีวัน

คืนนี้ หากไม่เขา ก็ฉัน... ต้องได้เลือด