ตอนที่ 6 แรงกระเพื่อมของพระนคร 1

ปรู๊น...

เสียงหวูดเรือกลไฟสะท้อนก้องผืนน้ำ หลังจากแล่นผ่านป้อมพระจุล จอมเกล้าที่สมุทรปราการ ก่อนจะทอดสมอเทียบท่าสี่พระยา กลิ่นถ่านหินผสมไอทะเลคลุ้งทั่วท่า กุลีแบกหามร้องโหวกเหวกแข่งกับเสียงรถลากบนถนนเจริญกรุงที่จอดรอรับผู้โดยสาร

หม่อมราชวงศ์ชนกานต์ ปรียานนทวงศ์ ชายหนุ่มวัยสามสิบกว่าปี ในชุดสูทสมัยใหม่ท่วงท่าสง่างามก้าวลงสะพานเรือ กวาดตามองหาน้องสาวที่เขาได้รับจดหมายแจ้งว่าจะมารอรับ

ทว่าภาพที่เห็นกลับเป็นมารดาของเขา ใบหน้าซีดเซียวระทมทุกข์ ราวสะเทือนใจเกินเอื้อนเอ่ย

“สวัสดีครับแม่” ชนกานต์ก้มกราบนอบน้อม “เจ้านิดเล่าครับ ไหนว่าจะมารับด้วยตนเอง ทุกทีกระตือรือร้นเป็นหนักหนา” เขาแย้มสรวล แม้ยังคลางแคลงใจ ก่อนเอ่ยสั่งเด็กยกกระเป๋า

“เจ้าหนุ่ม ยกไปไว้ที่รถคันสีดำตรงนั้น”

“ครับ” เด็กหนุ่มหิ้วกระเป๋าหลายใบล่วงหน้าไปก่อน

หม่อมอภิรดีเงียบกริบ ฝ่ามือของหญิงวัยใกล้ห้าสิบเย็นเยียบทว่าชุ่มเหงื่อบีบมือลูกชายแน่น

“แม่รีบมาดักก่อนเข้าบ้าน” เธอเปรยเสียงเรียบพลางพากันขึ้นรถยนต์ที่ลุงเชยจอดรออยู่ ปัง !

“ลุงเชย ขับรถไปก่อน” ชนกานต์สั่งลุงคนขับรถแล้วจึงค่อยหันกลับไปทางมารดา “ว่ามาเลยครับ”

“น้องของเรา” อภิรดีสะอื้นจุกขึ้นมากลืนก้อนเศร้าโศกค่อยพูดแผ่วเบา “ถูกส่งไปเป็นเมีย ให้...”

ผู้เป็นแม่ยกมือกุมท้องที่ก้อนเดิมเคลื่อนลงแล้วจุกแน่น แววตาไหวระริกปริ่มหยาดน้ำ ชนกานต์รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าส่วนตัวยื่นให้มารดา ท้องวูบโหวงขึ้นมาทั้งที่ยังไม่ทันได้ฟังความจนสิ้น

“ไปเป็นเมียเสือขาลที่สิงห์บุรี”

“น้อง...” หม่อมราชวงศ์หนุ่มพูดออกมาได้คำเดียว เขาอึ้งงันด้วยความสับสน “แต่น้องเพิ่งจะสิบเก้า เจ้านิดเพิ่งเรียนจบ... แต่ทำไมเป็นเสือขาล เขาเป็นใครกันหรือ หนุ่มพระนครมีออกถมถืด เหตุใด...”

อภิรดียกผ้าปิดหน้า เสียงร่ำไห้รอดผะแผ่วอย่างสตรีที่ได้รับการอบรม สูดน้ำมูกกลั้นสะอื้น

“เจ้านิดซุกซนนัก ตอนที่กานต์ไม่อยู่น้องลอบหนีไปแสดงละครเวทีของหม่อมเจ้ารุจิภักดิ์” เธอลดผ้าลงแววตาแดงก่ำจ้องบุตรชายที่บัดนี้สีหน้าโกรธขึ้งบิดา “ช่วยน้องด้วย กานต์ ลูกต้องไปช่วยน้อง”

“ตั้งแต่เมื่อไรครับ” เขากดเสียงออกมา

“เมื่อรุ่งเช้านี้เอง พ่อเขารีบด้วยเกรงว่าลูกจะกลับมาเสียก่อน”

ชนกานต์บีบมือมารดาปลอบใจ ตัวเขารู้ดีเชียวว่าเหตุใดบิดาจึงได้ขับไล่ไสสงลูกสาวไปไกลถึงสิงห์บุรี ไปเป็นเมียโจรชั่วคุมลำน้ำเจ้าพระยา

เส้นทางลอบค้าของเถื่อนที่บิดาหม่อมราชวงศ์ประยูรริอ่านกระโดดลงไปร่วมกับพระสหายอีกคน

ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่า เงินทอง ชื่อเสียง

“ผมจัดการเองครับแม่ ไม่ต้องกังวล” เขาตบหลังมือเหี่ยวของมารดาเบาๆ ให้คลายใจทั้งที่ในเวลานี้ข้างในของเขากำลังหนักอึ้งถึงภารกิจนี้

แม้เป็นเวลาไม่กี่ชั่วโมง ทว่าน้องสาวได้ตกอยู่ในมือของโจรโฉด

ดอกกุหลาบในมือมารที่ไม่รู้คุณค่า บีบขยี้จนปานฉะนี้มิรู้ว่าจะชอกช้ำสักเพียงใด ขณะที่ชนกานต์และอภิรดีเดินทางกลับเข้าบ้านพักหลังงามในย่านถนนราชดำเนินช่วงเวลาใกล้พลบค่ำ กำลังหาทางช่วย…

ส่วนน้องสาวกลับอยู่ในอีกโลกหนึ่งที่ตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิง

เมืองเล็ก ๆ หลังเหลี่ยมเขามืดเร็วกว่าพระนคร ไอร้อนและแสงสีทองอ่อนเดียวคือตะเกียงเจ้าพายุที่เงาวูบไหวทอดบนผนังไม้เก่า ห้องพักชั้นสองของซ่องนางเอียด

เพียะ ! ไอ้ลูกเลว แกมันเกิดมาจากความอัปรีย์ มีแต่ความฉิบหาย

เฮือก...

วนิดาผวาเฮือกหอบหายใจจนร่างสะท้าน เผลอยกมือจับใบหน้าซีกที่บิดาฟาดลงแรงเมื่อหลายวันก่อน นัยน์ตาหวานกะพริบปรับแสงความมืดภายในห้องเล็ก ภาพแสงเวทีละครสาดลงบนเรือนร่างยามเธอกรีดกรายทับซ้อนเข้ามา

ฉันคงไม่มีวันได้กลับไปเล่นละครเวทีอีกแล้ว...

วนิดารำพึงเบา ๆ ตกอยู่ในห้วงคะนึงจนลืมสังเกตถึงลมหายใจหนักของอีกคนที่นั่งนิ่งอยู่ตรงหลืบเสา

เสือขาลนั่งพิงฝาไม้จ้องเธอมาสักพักแล้ว ลมหายใจของเขากระชั้นพลุ่งพล่าน กำกลัดไม้ขีดไฟทิ่มกลางฝ่ามือ นาฬิกาพกของพ่อในกระเป๋าร้อนผ่าวราวโดนลวก

“อย่ามัวนั่งอ้อยสร้อย แม่โก้หรู” เสียงทุ้มดังขึ้น

วนิดาสะดุ้งเฮือกตกใจจริง หันขวับ โจรนั่งอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไร ?

เคร้ง ! เธอมองจานสังกะสีที่เขาไสออกมาใกล้ จึงค่อยเริ่มได้กลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ลอยบางเบาราวกับเขาเพิ่งดับไปไม่นาน

“กินเสียให้อิ่มค่อยขึ้นสวรรค์”

เธอสะอึกขบกรามจนเจ็บฟัน หลุบตามองพื้นไม้ขณะที่มือกำผ้าซิ่นขึ้นเอ็นขาวปูดโปน เสียงต่ำกลั้วหัวเราะของเขายังสะท้อนราวกับคลื่นในลำคอ  

“ทำไมเงียบ ไม่ปากดีเหมือนเมื่อเย็น”

เสือขาลเหยียดขาออกหนึ่งข้าง ยกลำแขนพาดเข่าที่ชันขึ้นอีกข้าง พิศมองผิวขาวผ่องทะลุความมืดคล้ายแสงของดวงจันทร์ ผมดัดลอนยุ่งนิด ๆ  แต่ยังเรียบร้อยกว่าอีสร้อยสาวซ่องที่เพิ่งหวีผมเสียอีก

ส่วนวนิดาจ้องจานนิ่ง กลิ่นปลาเค็มตากแห้งและน้ำพริกโชยขึ้นมาพาให้น้ำลายสอแม้ว่าไม่ใคร่ชอบเท่าไร แต่อย่าหวังว่าเธอจะกิน เธอใช้มือไสกลับไปทางเสือขาล

“ฉันไม่กิน” เธอจ้องเขาตอบ “พี่เลี้ยงของฉันอยู่ไหน”

“เฮ้อ... แม่ผู้ดี เอาตัวเองให้รอดก่อนเถิดค่อยมีน้ำใจนึกถึงผู้อื่น” เขาขยับเท้าเตะขอบจานจนกระเด็นไปใกล้เธออีก “มึงแดกเสีย... ก่อนที่กูจะเอามึงทำเมีย”

“ไม่” วนิดาตอบเสียงเรียบ ใช้เท้าไสจานกลับไปทางเสือขาล

“ไม่...” เขาขยับลูกคอบิดปาก “ฮ่ะ ฮ่า คงอยากมีผัวจนตัวสั่นแล้วสิ”

ร่างสูงใหญ่ในชุดเดิมคลานออกจากที่มืดช้า ๆ ใช้มือปัดจานสังกะสีจนกระเด็นไปชนผนังห้องล้มคว่ำ เคร้ง !  กลิ่นปลาเค็มยิ่งโชยคลุ้ง

วนิดาผวาถอยหลังยันตัวเองด้วยฝ่ามือชื้นเหงื่อไปตามพื้นกระดาน จึงค่อยเห็นเขาชัดขึ้นเมื่อแสงตะเกียงส่องใบหน้าแกร่งเข้ม

คุณพระช่วย !

ไยเธอจึงไม่เฉลียวใจตั้งแต่เมื่อกลางวัน ผู้ชายคนนี้คือโจรเถื่อนเต็มขั้น นัยน์ตาสีมืดแวววาวราวเจ้าป่าออกล่า

ภาพวัยเด็ก วันแรกที่เธอเดินเข้าคอนแวนต์ทับซ้อนเข้ามา หากไม่แกร่งจริงฉันคงไม่รอดอยู่ในนั้น คิดจะข่มฉันหรือ...

พับ ! วนิดายกเท้าขวายันอกแกร่ง สัมผัสผ้าฝ้ายเนื้อหยาบเปียกเหงื่อที่ปลดกระดุมลงมาหลายเม็ด จนเห็นรอยสักแปลกประหลาด สร้อยสังวาลย์รูปยันต์อาคม

“หยุด... ไอ้โจรชั่ว !” เธอหวีดเสียงส่งสายตากร้าวอย่างไม่ยอม

หมับ ! แต่มือกร้านจับข้อเท้าเธอทันควัน อีกมือสอดใต้รักแร้เธอ โยนร่างเล็กหล่นบนฟูกตามด้วยร่างหนาใหญ่ของตัวเอง ตุบ !

หัวของเธอกระแทกฟูกนอนบางลายดอกไม้เขียวแดง รอยคล้ำด่างเป็นดวงๆ กลิ่นอับชื้นฝุ่นฟุ้งกระแทกจมูก เธอเบิกตาอาฆาตเมื่อเขารวบมือเธอขึ้นเหนือหัว ก้มหน้าลงมา

“ไม่คิดว่าพวกตะแคงตีนเดินจะกล้า...”

เขาเอ่ยเสียงต่ำ กดจมูกลงซอกคอ สูดดมกลิ่นมะลิเจือส้มหอมหวานเสียจนทรวงอกวูบไหว ทั่วร่างของเธอเคลือบความสูงศักดิ์ สายเลือดที่เขารังเกียจ ยาพิษแห่งความเกลียดชังไหลวนแทนโลหิตตั้งแต่เขาอายุสิบสองปี

ทว่าเขากลับกำลังตื่นเร้า... อย่างมาก

โจรขาลบดตัวเองลงคลี่ยิ้มชั่วร้าย เจตนาให้หม่อมสาวท้องไส้หดเกร็งเสียหน่อย “เคยเจอของใหญ่หรือไม่คุณหญิง” เขาแสยะยิ้มเยาะ เบียดแน่น

“ไอ้... ชาติชั่ว !” เธอตะเบ็งเสียง “ปล่อย” ดวงหน้าหวานหวาดหวั่น  ร่างเล็กสะดุ้งตกใจยามสัมผัสของแข็งทาบลงหน้าท้อง

“ฮ่ะ ฮ่า ดูท่ายังไม่เคย” เขากระแทกลงกลางหว่างขา “ไม่ลองเล่า เปลี่ยนแผนยั่วดู” เขาแทรกเบียดจนขาเรียวงามเปิดออก แนบเป้ากางเกงแข็งตุงลง ความซาบซ่านพุ่งวาบไปทั่วร่าง จนเผลอหลุบตาลงมองผิวเนื้อเนียน ทว่า...

ผลัก ! โครม !