ตัวตนใหม่

ก๊อก..ๆ

"พี่แฉล้มเกิดอะไรขึ้น"

เสียงเคาะประตูรัว ๆ และหนักแน่น ตะโกนถามสามีว่าเกิดอะไรขึ้น

ทันใดนั้นจอมขวัญก็ไม่รอช้ารีบพยุงจ่าแฉล้มนั่งพักบนเตียงชั่วคราว เธอคว้ากุญแจสำรองใต้ลิ้นชักเร่งฝีเท้ามาไขกุญแจหน้าห้อง

"แม่ค่ะ"

เสียงเรียกสั้นๆในขณะที่กำลังไขกุญแจ เมื่อประตูถูกเปิดออก ดวงใจสะดุ้งตัวดวงตาเบิกกว้างรีบเดินตามลูกสาวไปโดยไม่พูดอะไร

เมื่อเห็นร่างของสามีมีใบหน้าที่ซีดสามีมีเลือดไหลหยดลงตลอดเวลา

กริ๊ด..

ดวงใจกรีดร้องสุดเสียงรีบพุ่งตัวเข้าไปคุกเข่านั่งข้างๆจ่าแฉล้มมือสั่นระริกประคองจ่าแฉล้มขึ้นมากอดแนบอก ดวงตาของจ่าแฉล้มค่อยๆ ปรือลงลมหายใจหอบถี่..และกำลังจะหายไป......

"ไม่นะอย่าหลับ"

จ่าแฉล้มยิ้มบางๆมือจ่าแฉล้มค่อยๆยื่นมาสัมผัสใบหน้าดวงใจก่อนที่ดวงตาจะปิดลงอย่างช้า ๆ

"แม่ค่ะรีบพาพ่อไปโรงบาล" จอมขวัญร้องเสียงสั่นรีบเข้าไปประคองพ่อช่วยแม่ลงไปข้างล่างบ้านทันใดนั้นพ่อบ้านก็มาพอดี

"คุณหนูเกิดอะไรขึ้น?"

ตาโสมเดินออกจากที่พักด้วยความตื่นตระหนกจากสียงปืนที่ดังขึ้นมา

"ตาโสมพ่อถูกทำร้าย" จอมขวัญน้ำเสียงสั่นเครือในขณะที่กำลังเร่งรีบ

ตาโสมกวาดตามองไปรอบๆจ่าแฉล้มให้ชัดๆจึงรู้ทันทีว่านายท่านได้รับบาดเจ็บหนัก

"รีบไปโรงบาล"

ตาโสมตกใจจึงรีบเปิดประตูรถพยุงจ่าแฉล้มตามด้วยจอมขวัญและแม่จอมขวัญหรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า คุณดวงใจภรรยาเพียงคนเดียวของจ่าแฉล้ม

"อีกนิดเดียวนะพ่อ...อีกนิดเดียว"

คันเร่งเหยียบแรงท่ามกลางถนนดินทรายในยามค่ำ จอมขวัญกับแม่ได้แต่อธิฐานในใจตลอดทาง ส่วนตาโสมกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วซีดในขณะนั้นดวงตาปรือเบิกกว้างเมื่อเห็นป้ายโรงพยาบาลในตัวเมือง

"ถึงแล้วขอรับ...นายหญิง...คุณหนู"

จอมขวัญรีบเปิดประตูรถ ปัง!

เธอตะโกนเรียกพยาบาลจนเสียงสั่นสะท้อนบริเวณรอบๆ ไม่นานนักเจ้าหน้าที่เวรแปลที่หน้าห้องฉุกเฉินสะดุ้งรีบกดสัญญานเตือน

เสียงล้อเตียงเข็น...แกร๊กๆ กำลังเคลื่อนที่มารับผู้บาดเจ็บ พยาบาลอีกคนกางแขนตะโกนบอกในขณะวิ่งนำ พวกเจ้าหน้าที่ช่วยกันยกจ่าแฉล้มขึ้นเตียงในขณะนั้นจอมขวัญพร้อมกับแม่ของเธอยังจับจ้องจ่าแฉล้มไม่คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว

"ญาติผู้ป่วยรอข้างนอกนะคะ"

เสียงพยาบาลบอก ก่อนเข็นเตียงหายลับเข้าไปในประตูห้องฉุกเฉินที่เปิดรอ

จอมขวัญและดวงใจยืนชะงักอยู่หน้าประตูเหมือนวันเวลานั้นหยุดหมุนเหลือแค่หัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

เธอค่อยๆ พยุงแม่ไปนั่งที่เก้าอี้ยาวริมผนังมือสองข้างกุมกันแน่น จนเล็บจิกลงในฝ่ามือ

"ขอให้คุณพ่อนั้นปลอดภัย"

เสียงสวดอ้อนวอนในใจดังซ้ำๆไม่หยุด

ทุกนาทีผ่านไปเหมือนยาวนานหลายชั่วโมงเสียงเข็มวินาที ติ๊ก..ติ๊ก..ดังราวกับกับหัวใจเต้นอยู่ข้างหู

เธอทั้งนั่งทั้งยืนเดินวนไปมาผ่านประตูห้องฉุกเฉินที่มีไฟสีแดงยังคงสว่าง เธอมองมันทุกครั้งที่เดินผ่านในใจเธอนั้นกำลังภาวนาให้ไฟนั้นดับลงเสียที

ขาทั้งสองข้างเริ่มอ่อนแรง เวลาผ่านไปอย่างช้าๆจนกระทั่ง......

แกร๊ก.. เสียงเปิดประตูห้องฉุกเฉินดังขึ้นด้านหลัง

เธอหยุดนิ่งในทันที ดวงตาเบิกกว้างหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว...ในวินาทีนั้นเธอมองหน้าคุณหมอรอข่าวดีที่อยากจะได้ยิน

"ญาติคนไข้ใช่ไหมครับ"

"ค่ะ" เธอพยักหน้า

คุณหมอยกมือขึ้นช้าๆ ประหนึ่งให้เธอได้หายใจ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าพร้อมดวงตาใต้หน้ากากอนามัยที่ถูกดึงลงครึ่งหนึ่ง

"พ่อของคุณพ้นขีดอันตรายแล้วครับ"

ทันใดนั้น..น้ำตาที่อดกลั้นมานานไหลหยดลงโดยไม่รู้ตัว เธอยกมือขึ้นปิดปากพูดอะไรไม่ออกนอกจากเสียงสะอื้นแผ่วเบา

เวลาผ่านไปเพียงเจ็ดวันพ่อของเธอนั้นอาการดีขึ้นมากๆแต่ก็ยังออกปฏิบัติหน้าที่ไม่ได้เต็มร้อยจอมขวัญจึงอยากช่วยพ่อทำงานถึงแม้ว่าจ่าแฉล้มจะสั่งห้ามกลัวว่าจะเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับลูกสาว

เช่นนั้นจ่าแฉล้มจึงฝากให้ลูกน้องตำรวจสองนายค่อยติดตามลูกสาวไม่ให้คลาดสายตา งานที่เธอนั้นอาสาทำแทนจ่าแฉล้ม คือ..การสวมรอยเป็นสาวชาวบ้านธรรมดาเรียกอย่างก็คือสาสสืบนั้นเอง

ภายใต้ตัวตนที่สร้างขึ้นมาใหม่เธอปลอมตัวเป็นผู้ชาย ชื่อว่าไอ้จอม ชายหนุ่มกำพร้าพ่อแม่

เสื้อเชิ้ดสีซีดมีรอยขาดตรงไหล่และกางเกงยีนส์ที่ขาดเข่าทั้งสองข้างหมวกเก่าๆ ปิดหน้าผากรองเท้าผ้าใบเก่าแสนเก่าที่ชื้อมาจากร้านมือสองในตลาด

ก้าวแรกที่เธอนั้นก้าวเข้าไปในหมู่บ้านที่ไม่รู้จักในสภาพทรุดโทรมถือกระเป๋าผ้าเก่าเดินเหมือนคนไม่มีเรียวแรง

"ไอ้หนุ่มนั้นใคร"

ชาวบ้านหยุดมองด้วยความสงสัยวางสิ่งของที่อยู่ในมือลงแล้วค่อยๆเดินเข้าไปถามไถด้วยความเป็นห่วง