ต่อสู้

ตัดภาพมาที่ บ้านพักจ่าแฉล้ม

ในค่ำคืนหมู่บ้านที่เงียบสงัดแสงไฟอ่อนๆบ้านเรือนสลัวลงทีละดวง ลมเย็นพัดผ่านเบาๆผ่านต้นไม้ริมรั้ว แต่ไม่มีใครรู้เลยว่ามีความเคลื่อนไหวบางอย่างกำลังแอบซ่อนอยู่ในความเงียบ

เงาร่างชายสามคนค่อยๆ ลอบปีนรั้วบ้านแบ่งหน้าที่ไปคนละทิศทางแต่ทว่าในหนึ่งคนนั้นกลับเดินเหยียบกิ่งไม้

กร๊อบ....

เสียงกิ่งไม้แตกหักทำให้โจรนั้นนิ่งด้วยความตกใจเล็กน้อยส่วนทางด้านจ่าแฉล้มนั้นได้ยินเสียงปกติ จากดวงตาที่หลับสนิทก็เบิกกว้างด้วยความตะหงิดใจ

ตนหยิบปืนกระบอกใต้เตียงออกมาค่อยฟังเสียงปริศนาจากข้างล่างใต้ถุนบ้าน จ่าแฉล้มย่องฝีเท้าเบาๆ ในขณะที่ภรรยานั้นนอนไม่รู้สึกตัว

จ่าแฉล้มก้มตัวลงแนบกับพื้นเสียงหายใจเบาสม่ำเสมอ

กึก...กึก..(ไขกุญแจ)

ทันใดนั้นจ่าแฉล้มก็รู้ทันทีว่ามีผู้ไม่หวังดีกำลังบุกรุก ตนนั้นยืนแอบข้างกำแพงในความมืด เสียงประตูเปิดออกเบาๆ มันย่องฝีเท้าช้าๆพร้อมกระบอกปืนที่ตั้งเล็งไปข้างหน้า

มุมกำแพงมืดที่ยืนอยู่ปลายกระบอกกำลังโผล่ที่ขอบประตู จ่าแฉล้มเบี่ยงตัวประชันหน้าอย่างรวดเร็วกำปั้นดุดันเสยหมัดเฉียงเข้าชายโครงใต้ลิ้นปี่

อึก..

จ่าแฉล้มอุดปากดันลำตัวชิดกำแพงไม่ให้โจรส่งเสียงร้องยกด้ามกระบอกปืนที่ถืออยู่ฟาดเข้าที่ท้ายทอยจนโจรชั่วสลบลง

ตนนั้นลากร่างที่ไร้สติมามัดไว้กลางเสาบ้านเพื่อกั้นไว้ไม่ให้มันหนีและฟื้นขึ้นมาลอบทำร้ายคนในครอบครัว

ปัง ! ปัง !

"อ๊าก"

จ่าแฉล้มถูกโจรอีกคนลอบยิงที่ขาขวาตนนั้นตั้งสติค่อย ๆ หาที่หลบเพื่อตอบโต้ ลมหายใจสงบนิ่งยืนรอศัตรูที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา

ปัง!

จ่าแฉล้มเบี่ยงตัวเล็งปลายกระบอกที่เป้าหมายและก็เป็นไปตามที่คาดไว้ มันนั้นได้รับบาดเจ็บที่ฝ่ามือจนอดไใได้ที่จะส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

"อ๊าก..เสียงร้องแผดออกดั่งลั่น มือกุมข้อมือฝั่งขวาสั่นระริกจนทรุดลงกับพื้นด้วยความเจ็บใจ

ในขณะนั้นจ่าแฉล้มค่อยๆเดินเข้ามาใกล้โจรชั่ว

แกร๊ก.... เสียงกระชากปืนจี้คอที่โจรชั่ว

"ใครสั่งมึงมา"

น้ำเสียงจ่าแฉล้มราวกับกระซิบแต่หนักแน่นไม่มีเสียงข่มขู่ไม่มีเสียงตะโกนมีแค่คำถามที่ต้องการคำตอบ

"หึ.."

ไอ้โจรชั่วถอนหายใจก่อนที่จะตลบหลังโดยการใช้ศีรษะโขกอย่างรวดเร็วไปที่หน้าผากจ่าแฉล้ม

จ่าแฉล้มนั้นพลาดท่าให้กับมันเพียงเล็กน้อยแต่ด้วยอาการบาดเจ็บที่ขาจึงไม่วามารถวิ่งตามได้เร็ว แต่ในขณะนั้นไอ้โจรมันได้เดินผ่านห้องคุณหนูจอมขวัญมันจึงหวังจะใช้โอกาศนี่บุกเข้าไปชิงตัวลูกสาวจ่าแฉล้ม

"หากได้ลูกสาวมัน..."

รอยยิ้มที่ชั่วร้ายผุดขึ้นมาในความคิดมันไม่รอช้ารีบพังประตูเข้าไปในขณะนั้นเพื่อนโจรอีกคนก็มาพบกันพอดี

"เฮ้ย..มึงอยู่นี่เองกูนึกว่ามึงโดนยิงตาย"

"มึงช่วยกูเปิดประตู"

พวกมันสองคนพังประตูเข้าไป ตูม..?

ในความมืดยังพอมองเห็นบนที่นอนมันเห็นจอมขวัญกำลังนอนหันหลังโดยไม่รู้สึกตัว..มันลูบคางไปมาแววตาโรคจิตจ้องมองจนไม่กระพริบ

ทั้งสองมอตาเป็นรีบกระโดดเข้าไปบนเตียงนอนกระชากผ้าห่ม......หึ...แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงหมอนข้างใบใหญ่

"ฮะ! ไม่มีคน...?"

ทันใดนั้นมือปริศนาได้เตะเบาที่ด้านหลังโจรชั่วทั้งสองคน พวกในหันลำตัวมาพร้อมกันยังไม่ทันที่จะได้ตอบโต้หมัดน้อยๆพุ่งเข้าเบ้าตาทีละข้างเจ็บจนต้องเอามือปิดตาถอยหลังยืนตั้งหลัก ส่วนอีกคนโดนขาซ้ายแตะเข้ากลางเป้าน้องชายสุดที่รัก

"อ๊าก..."

มันทรุดตัวลงพร้อมกับเอามือกำไข่ไว้มันใดนั้นไฟสว่างก็ส่องขึ้นกลางห้องนอน

"พวกชั่ว...ตายสะ"

น้ำเสียงนุ่มนิ่มกำลังข่มขวัญไอ้โจรกระจอกเธอยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าอีกฝ่ายก่อนที่เธอจะค่อยๆยกมือขึ้นกำแน่น แล้วหมุนข้อมือเบาๆ เสียงกระดูกข้อนิ้วลั่น "กร๊อบ....กร๊อบ..ดังแผ่ว

"ขอสักทีเถอะ"

สายตายิ่งเฉียบก่อนที่จะฟาดหมดตรงชกซ้ำๆจนใบหน้าซ้ำฟันหลุดเลือดกลบปาก

"ผัวะ"

เสียงชกสลับกันไปมาจนโจรต้องขอร้องชีวิตที่เหลืออยู่

"พอๆ...ปล่อยพวกฉันไปเถอะ"

เสียงลมหายใจทั้งสองหอบหนักเลือดซึมตามมุมปากรอยซ้ำกระจายทั่วหน้า ทั้งสองเห็นว่าตนไม่มีทางสู้ได้อีกแล้ว..หนึ่งในนั้น ทรุดตัวลงกับพื้นมือส้ยเทายกขึ้นพนมมือไหว้กลางอก เอ่ยเสียงสั่นเครือแทบกลืนกับเสียงลมหายใจของตัวเอง

"หึ...ไปคุยกับตำรวจเถอะ"

สิ้นสุดประโยคจ่าแฉล้มรีบมาหาลูกสาวกลัวว่าลูกสาวนั้นจะได้รับอันตรายยื้อร่างกายที่บาดเจ็บลากขากลั้นความเจ็บเอาไว้

"จอมขวัญ...ลูก"

เสียงเรียกแผ่วเบาดวงตากวาดมองไปทั่วห้องจนกระทั่งพบร่างเล็กที่คุ้นตา..บุตรสาวที่ยืนกอดอกอยู่มุมห้อง ตนทิ้งตัวลงคุกเข่าแต่เต็มไปด้วยคงามโล่งใจ

"พ่อค่ะ"

เมื่อเธอเห็นพ่อคุกเข้าอยู่กับพื้นเธอตะโกนลั่นก่อนจะวิ่งเข้ามาคุกเข่าข้าง ๆ มือสั่น ๆ ค่อยๆประคองคุณพ่อลุกขึ้นมาอย่างเบามือ