ตอนที่ 4

ฟางหมิงเยว่ยังคงใช้ตะเกียบคีบอาหารป้อนเข้าปากคังซิวเยี่ยนอย่างใจเย็น ...ราวกับคำพูดของนายท่านคังไม่เข้าหูนางเลยแม้แต่น้อย

“เยว่เอ๋อ เหตุใดเจ้าจึง…” คังซิวเยี่ยนอ้าปากรับอาหารขณะมองสตรีผู้เป็นที่รักด้วยความแปลกใจไปพลาง

“ก็ไม่มีอันใดนี่เจ้าคะ ข้าแค่คิดถึงท่านพี่ กลัวจะถูกใครแย่งไป...ก็เท่านั้น” ฟางหมิงเยว่พูดแล้วจิกตาไปยังเยี่ยฉางเอ๋อผู้เป็นฮูหยินเอกคนใหม่

...สัหน้าแววตาระยิบระยับ ราวกับภูมิใจในความเป็นนางร้ายเกินร้อยของตัวเอง

นายท่านทนมองไม่ไหวอีก ลุกเดินจากไปอย่างไม่ได้กินข้าวปลาแม้สักครึ่งคำ ฮูหยินใหญ่เองก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จ้องมองบุตรชายอย่างคาดโทษแล้วรีบลุกตามสามีของตนไปทันที ส่วนฮูหยินน้อยยกยิ้มออกมาอย่างฝืดเฝื่อนแล้วกล่าวเสียงเบา

“ขอตัวนะเจ้าคะ ท่านพี่ ฟางอี๋เหนียง”

จากนั้นก็ลุกขึ้นอย่างมีมารยาท ก้มศีรษะให้คนทั้งสองแล้วหันหลังเดินจากไปอีกคน

คังซิวเยี่ยนมองฟางหมิงเยว่แล้วถอนหายใจทีหนึ่ง

“เหตุใดเจ้าถึงทำเช่นนี้เยว่เอ๋อ”

“หรือ...ท่านพี่อยากให้ข้าอยู่ในจวนนี้อย่างไร้ตัวตนต่อไปเจ้าคะ ท่านพี่อยากให้ข้าเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนเล็กตลอดไปเลยหรือเจ้าคะ ตลอดสามปีที่ผ่านมา ข้าล้วนเชื่อฟังท่าน เชื่อฟังทุกคำของท่าน เชื่อฟังจนตอนนี้แม้แต่ตำแหน่งฮูหยินก็ไม่ใช่ของข้าแล้ว ข้ายอมถึงเช่นนี้แล้วขอให้ข้ามีโอกาสได้พบปะผู้คนบ้างเถอะเจ้าค่ะ ไม่เช่นนั้นข้าคงเฉาตายอยู่ในเรือนเล็กแน่”

หญิงสาวร่ายยาว แม้จะฟังคล้ายมีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ก็เหมือนมีความไม่สมเหตุสมผลอยู่อีกมาก เพียงแต่คังซิวเยี่ยนกลับไม่รู้ว่า มันไม่สมเหตุสมผลตรงไหน เขาจึงเลือกจะปล่อยผ่าน

ในยุคนี้สตรีสมควรอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน ผู้คนไม่นิยมให้สตรีในห้องหอออกนอกจวน แต่เพราะทักทายเป็นสาวจากโลกอนาคต ไหนเลยนางจะตระหนักถึงบริบททางสังคมเช่นนี้ได้

“เจ้าอยากไปที่ใด บอกมาเถิด พี่จะพาเจ้าไปเอง” ชายหนุ่มมองสตรีที่ตนรักด้วยแววตาอ่อนโยน

...เพียงแต่ความอ่อนโยนของชายตรงหน้า ไม่ได้หลุดเข้าถึงจิตใจคนฟังเลย

“ท่านพี่ไม่ต้องเสียเวลางานพาน้องไปหรอกเจ้าค่ะ น้องขอไปเอง น้องอยากไปซื้อของใช้ส่วนตัวเท่านั้น ว่าแต่...ท่านพี่มีตั๋วเงินให้น้องใช้จ่ายบ้างหรือไม่เจ้าคะ”

ยามจำเป็นต้องออดอ้อน คำเรียกขานก็ต้องยอมเปลี่ยนจากข้าเป็นน้องทุกคำเช่นนี้แหละ

คังซิวเยี่ยนยิ่งรู้สึกผิดปกติอยู่ในใจเพราะหลายปีที่ผ่านมา ฟางหมิงเยว่แทนตัวเองว่าเยว่เอ๋อ เรียกเขาว่าพี่เยี่ยน แต่นั่นอาจเป็นไปได้ว่า นางเพิ่งจมน้ำมา แล้วเขาก็เพิ่งเข้าพิธีแต่งฮูหยินเอกคนใหม่ บางทีนางอาจจะอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองบ้าง

เมื่อคิดเช่นนี้แล้วจึงไม่นึกสงสัยอะไรอีก บวกกับไม่อยากทำให้นางเสียใจมากไปกว่านี้ ชายหนุ่มจึงดึงตั๋วเงินออกมาห้าร้อยตำลึงแล้วยื่นส่งให้กับนางอย่างง่ายดาย

หญิงสาวแอบยกมุมปากขึ้นขณะยื่นมือไปรับตั๋วเงิน

นี่เป็นเงินก้อนแรกที่ต้องเก็บไว้ตั้งตัวหลังออกจากจวนนี้แล้วสินะ

แต่แล้วสตรีที่บอกกล่าวกับสามีว่า นางจะออกไปซื้อของใช้ส่วนตัวก็เดินลอยตัวกลับมานอนขี้เกียจอยู่ในเรือนเล็ก

นั่นเพราะเมื่อคืนไม่ได้นอนเลยสักนิด จึงต้องชดเชยเวลาที่เสียไปด้วยการนอนกลางวันนี่แหละ แถมตื่นมากินข้าวเที่ยงแล้วยังกลับไปล้มตัวนอนอีกรอบด้วย

ดังนั้นเมื่อตื่นขึ้นอีกครั้ง ก็เป็นตอนพลบค่ำแล้ว นางจึงไม่ออกไปไหนอีก เพราะก่อนจะมืดสนิทในค่ำนี้ นางมีสิ่งที่ต้องเร่งจัดการให้เสร็จก่อนให้ได้

“เสี่ยวอิ๋ว เสี่ยวจิว พวกเจ้าไปหาเศษผ้ายาว ๆ มาสักห้าหกชิ้น กับหาไม้ด้ามยาว ๆ มาให้ข้า อ้อ ขนเศษไม้เล็ก ๆ มาเก็บในห้องนี้ให้มากสักหน่อยด้วยนะ”

“คุณหนูจะเอามาทำอะไรเจ้าคะ”

“ยังไม่ต้องถาม รีบไปเอามาก่อนเลย แล้วขอเทียนไขกับเชือกเส้นยาว ๆ มาสามสี่เส้นด้วย” สั่งการจบก็เอนตัวลงพิงพนักเตียงเพื่อใช้ความคิดทบทวนแผนการอีกรอบ

...ถูกคนร้ายสองคนหมายหัวถึงขั้นอยากฆ่าให้ตายเช่นนี้ อย่างไรก็ต้องเอาตัวให้รอดก่อนคิดหย่าแล้ว

ยามค่ำมาเยือนไวเช่นทุกทีเพียงแต่คืนนี้ฟางหมิงเยว่ที่ถ่างตารอผู้มาเยือนอยู่กว่าครึ่งค่อนคืนได้ข้อสรุปว่า ป่านนี้ไม่น่าจะมีหมาแมวตัวใดลอบเข้ามาแล้วแน่ ดังนั้นพอใกล้รุ่งนางจึงยอมเอนตัวลงนอนหลับยาว

...จนทำให้ไม่ได้ตื่นเช้าเพื่อไปก่อความวุ่นวายที่เรือนใหญ่เช่นที่ทำเมื่อวานอีก

หลังจากนอนกลางวันเพื่อฝืนลืมตาตื่นเป็นนกฮูกยามค่ำมาถึงคืนที่สาม แขกที่นางไม่เคยคิดจะเชื้อเชิญและไม่ใช่แขกที่นางตั้งตารอต้อนรับ ก็ปรากฏตัวขึ้น

“เยว่เอ๋อ พี่มาหาเจ้าแล้ว”

ฟางหมิงเยว่ได้ยินเสียง ถึงกับปรากฏใบหน้าที่ไม่น่ามองอย่างที่สุดขึ้น

...นี่ถึงขั้นนับวันรอระดูสตรีหมดเลยหรือท่าน

“ท่านพี่”

ฟางหมิงเยว่ส่งยิ้มอ่อนหวานพร้อมแววตาใส่จริตอย่างไม่เคยมี...จนชวนให้สงสัยอย่างยิ่ง แต่ก็กลายเป็นความแปลกใหม่ที่ปลุกเร้าความร้อนรุ่มในกายฝ่ายชายให้ลุกโชนขึ้นได้ทันที

“พี่มากินข้าวเย็นกับเจ้า แล้วคืนนี้ก็จะค้างเป็นเพื่อนเจ้าด้วย ดีหรือไม่”

ดีกะผีสิ ฟางหมิงเยว่กลอกตามองบน ตอบว่าไม่ดีได้หรือไม่

“ดีเจ้าค่ะ” หญิงสาวส่งยิ้มอ่อนหวานให้สามี “แต่ระดูน้องยังไม่สิ้น ท่านพี่ต้องนอนนิ่ง ๆ ไปก่อนนะเจ้าคะ”

ชายหนุ่มพยักหน้าให้พร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยแววรักใคร่

นี่ถ้าต่างคนต่างโสด ทักทายจะไม่เกี่ยงเลย เผลอ ๆ ใจละลายไปกับรอยยิ้มนั่นตั้งแต่ทะลุมิติมาวันแรกแล้ว แต่นี่เป็นรอยยิ้มสามีผู้อื่นโดยเฉพาะเพิ่งแต่งเมียใหม่อีก และยังมั่นใจด้วยว่ารอยยิ้มที่เขาส่งมานั้นตั้งใจมอบให้หญิงที่สิ้นลมไปอยู่ที่ใดแล้วก็ไม่รู้อีกด้วย

...ดังนั้นทักทายที่มาครองร่างแทนย่อมไม่กล้าคิดแย่งสามีใคร ไม่ว่าจะหญิงที่เป็นคนใหม่หรือหญิงที่กลายเป็นผีไปแล้ว

การฉกฉวยสมบัติที่ไม่ใช่ของของตนไม่ใช่วิถีของนางสาวทักทาย

ของที่ไม่ใช่ของของเรา ไม่ควรยุ่ง ยุ่งไปมีแต่จะเสีย

อาหารเย็นมื้อนี้ สาวรับใช้สองคนช่วยกันยกมาจัดวางเรียงไว้บนโต๊ะจนเต็ม

“นี่อะไรหรือ เหตุใดถึงไม่คุ้นตาเลย”

เจ้าของเรือนหลังเล็กยิ้มบางให้สามีในนาม ก่อนกล่าวตอบอย่างตั้งใจแนะนำให้ครบทุกจาน

“ทั้งหมดเป็นอาหารที่น้องทำเองเจ้าค่ะ นี่เป็นผัดผักบุ้ง ส่วนจานนี้คือไข่เจียว นี่ก็ปลานึ่งมะนาวเจ้าค่ะ แล้วจานนี้ไก่ผัดถั่วลิสง” หญิงสาวแนะนำอาหารด้วยการผายมือไปทีละจานเพื่อให้ชายหนุ่มมองตาม

จานผัดผักบุ้งดูเขียวน่ากิน จานไข่เจียวมีสีแดงของผักบางชนิดอยู่ด้วย ส่วนปลานึ่งมะนาวแม้จะมีเครื่องผสมหลายอย่างปนกันแต่ก็มองออกว่ามีพริกผสม ขณะที่ไก่ผัดถั่วลิสง นางดัดแปลงมาจากไก่ผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์เพราะยุคนี้เม็ดมะม่วงหิมพานต์หายาก หรือหากจะมีขายบ้าง สาวใช้ของนางก็บอกว่านับเป็นของราคาแพงมาก แม้แต่ในจวนคังยังนาน ๆ ถึงจะได้มาสักถุงเล็กดังนั้นจานนี้แม่ครัวหัวป่าก์อย่างทักทายจึงใช้ถั่วลิสงคั่วหอม ๆ มาผัดแทน

แน่นอนว่าทุกเมนูมีพริกสด!

นั่นเพราะอาหารทุกมื้อที่ผ่านมา รสชาติจืดเสียยิ่งกว่าจืด

แม้ต้นตระกูลของทักทายในโลกเดิมจะเป็นคนจีนแท้ ๆ แต่บรรพบุรุษก็โยกย้ายมาอยู่ในประเทศไทยจนพ่อแม่ของทักทายเองยังเกิดในไทยเลย ทำให้ทักทายชินกับอาหารจีนที่เพิ่มรสเผ็ดในทุกเมนูมาตั้งแต่เด็ก

ดังนั้นแม้หญิงสาวจะทำอาหารไม่ถึงกับอร่อยมาก แต่รับรองว่า...เผ็ดกินได้แน่

เพียงแต่ฟางหมิงเยว่คนเดิมนั้น รสเผ็ดที่สุดของนางก็แค่เหยาะพริกไทยลงไปเล็กน้อย ไหนเลยจะกล้าใส่พริกสดลงไปหลายเม็ดเช่นนี้

แม้จะเป็นแค่พริกชี้ฟ้าก็เถิด

ทว่าคังซิวเยี่ยนที่คุ้นกับฝีมือทำอาหารของฟางหมิงเยว่เป็นอย่างดี กลับไม่คิดสงสัยอะไรมาก เขาทำเพียงทรุดตัวลงนั่งรอการปรนนิบัติจากนางเช่นทุกที

แต่ใครจะรู้ว่า หญิงสาวเมื่อนั่งลงแล้วนางกลับใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปากตัวเองหน้าตาเฉย แม้แต่ข้าวสวยก็ไม่ตักใส่ถ้วยให้สามี แถมเมื่อเขามองไปคล้ายเตือน ก็เห็นนางพยักหน้าให้เท่านั้น ยามนี้ชายหนุ่มมึนงงเล็กน้อยแล้ว

กลับเป็นเสี่ยวจิวที่ยืนรอรับใช้อยู่ไม่ไกลรีบเข้ามาตักข้าวใส่ถ้วยให้ชายหนุ่ม แทนคุณหนูของนางที่ควรจะทำหน้าที่ของคนเป็นภรรยาที่ดี แต่กลับคีบอาหารเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างไม่เกรงสายตาผู้ใดแทน

“ท่านรีบกินสิ” ฟางหมิงเยว่กล่าวทั้งที่เคี้ยวข้าวไม่หมดคำด้วยซ้ำ

อดีตฮูหยินผู้นี้ในอดีต แม้เวลาปกตินางก็เป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว ยิ่งเวลาอาหาร นางยิ่งไม่เอ่ยคำใดเลย ที่ผ่านมาถึงเขาจะชวนนางพูดคุยด้วยมากเพียงใด นางก็ทำตัวเป็นผู้ฟังที่ดีเท่านั้น หรือหากจำเป็นต้องตอบขณะร่วมมื้ออาหาร มากที่สุดนางก็แค่พยักหน้ารับคำช้า ๆ

แต่บัดนี้...นางพูดแล้ว

ทว่าการพูดของนาง เหตุใดถึงได้ขัดหูขัดตานักเล่า

คิดแล้วชายหนุ่มก็สลัดมันทิ้งไป ตัดสินใจคีบเนื้อปลานึ่งมะนาวส่งเข้าปาก

เพียงคำแรกก็ชะงัก...ค้าง!

“แค่ก ๆ ๆ น้ำ น้ำ ขอน้ำ”

เสี่ยวอิ๋วเข้ามารินน้ำให้นายน้อย

“ท่านนี่น้า ทำไมถึงกินไม่ระวัง” ฟางหมิงเยว่ตำหนิผู้เป็นสามีคำหนึ่ง แล้วกินต่ออย่างไม่สนใจอีก

ชายหนุ่มที่ใบหน้าแดงก่ำจากความเผ็ดเมื่อพบว่าจานปลานึ่งเผ็ดมากเช่นนี้จึงเปลี่ยนไปคีบไข่เจียว

“แค่ก ๆ ๆ ๆ น้ำ น้ำ น้ำ”

...ไอไปก็มองจานไข่เจียวไปอย่างข้องใจ และหลังจากดื่มน้ำจนอาการเผ็ดคลายลงบ้างแล้วก็ตัดสินใจเอ่ยปาก

“ฟู่วว เยว่เอ๋อ เหตุใดไข่เจียวถึงได้เผ็ดเช่นนี้เล่า ฟู่ววว”

หญิงสาวเหลือบมองเหมือนกำลังมองคนโง่งม ...ไข่เจียวทรงเครื่องก็ต้องใส่หอมใส่พริกสดสิ ไปมุดอยู่ขุมไหนมาถึงไม่เคยกิน คิดแล้วก็เบ้ปากทีหนึ่ง กล่าวตอบว่า

“ใส่พริกชี้ฟ้าลงไปด้วยก็ต้องเผ็ดสิเจ้าคะ แต่อร่อยมากนะเจ้าคะท่านพี่”

“แต่มันเผ็ดเกินไป แล้วนี่... เจ้ากินเข้าไปได้อย่างไร” คังซิวเยี่ยนขมวดคิ้วมองสตรีที่คีบอาหารเผ็ด ๆ เข้าปากหน้าตาเฉย

“ท่านพี่ อาหารพวกนี้ เผ็ดที่ไหนกันเจ้าคะ ลิ้นของท่านมีปัญหาหรือ”

ชายหนุ่มได้ยินเช่นนั้นถึงกับหน้าตาดำคล้ำ แต่ก็ไม่คิดต่อความอีก

เมื่อสองจานแรกเผ็ดมาก จึงมองไปยังสองจานที่เหลือ ไก่ผัดถั่วลิสงมีพริกสีแดงให้เห็นจนรู้ทันทีว่าเผ็ดแน่ เลยมองไปยังจานผัดผักบุ้งที่ควรจะไม่เผ็ดเพราะเท่าที่มองด้วยตาเปล่า จานนี้น่าจะมีแค่ผักบุ้งกับเต้าเจี้ยวเท่านั้น

ทว่าเขาก็ยังคิดผิด เพราะทันทีที่คีบผัดผักบุ้งส่งเข้าปากก็แทบพ่นไฟได้แล้ว

หลังจากดื่มน้ำและพุ้ยข้าวเปล่าตามอีกสามคำถึงค่อยลดความเผ็ดลงได้บ้าง แต่รอบขอบปากแดงจัดจนคล้ายบวมเป่ง ใบหน้ายามนี้ถึงกับมีเหงื่อไหลอย่างเห็นได้ชัด

คังซิวเยี่ยนหงุดหงิดจนไม่มีอารมณ์จะกินข้าวต่อ

“พี่จะไปหาท่านแม่ ไว้คืนนี้จะมาหาเจ้า”

ฟางหมิงเยว่พยักหน้ารับทราบ แต่ไม่ได้ลุกขึ้นยืนส่ง นางนั่งกินอาหารของนางต่อ

พ่อก็ไม่ใช่ พี่ก็ไม่เป็น แค่สามีคนอื่น ไม่จำเป็นต้องปรนนิบัติอะไรนี่

แต่คืนนั้น คังซิวเยี่ยนไม่ได้มาหานางที่เรือนอย่างที่บอกไว้ ฟางหมิงเยว่รู้จากเสี่ยวอิ๋วว่าชายหนุ่มถูกฮูหยินใหญ่บังคับให้ไปค้างคืนที่เรือนฮูหยินน้อย

...ซึ่งข่าวนี้ หากเป็นฟางหมิงเยว่ตัวจริง นางคงช้ำใจตายอีกรอบแล้ว

แต่นี่ไม่ใช่ไง แม้แต่ความทรงจำของร่างนี้นางก็ไม่มีเลยสักนิด ดังนั้นจึงเข้านอนอย่างสบายใจ

ทว่าสบายใจได้ไม่นาน ขณะกำลังเคลิ้มหลับก็รู้สึกถึงแรงกระตุกจากเชือกที่นางผูกติดตัวเอาไว้

แขกที่ตั้งตารอ ในที่สุดก็มาเสียที

หญิงสาวลืมตา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แฝงแววชั่วร้ายเต็มสิบส่วน