ตอนที่ 5

เงาร่างของชายสองคนไหววูบตามแสงตะเกียงที่จุดวางไว้หน้าประตูห้อง

ฟางหมิงเยว่ค่อย ๆ ลุกจากเตียง พาตัวเองไปยืนชิดกรอบหน้าต่างให้มากที่สุด ถังน้ำวางอยู่ตรงปลายเตียง ใกล้กันมีผ้าเตรียมไว้หลายผืน

คืนนี้นางจุดตะเกียงวางไว้หลายจุด ภายในห้องจึงไม่มืดมิดดั่งเคย

ในมือหญิงสาวกำเชือกไว้แน่นขณะได้ยินเสียงกระซิบ

“นั่นไง นางนอนอยู่บนเตียง”

“เช่นนั้นก็วางยาเหมือนเดิมแล้วจับโยนลงน้ำอีกรอบ”

ฟางหมิงเยว่หัวใจเต้นกระหน่ำ นางยังไม่อยากตายครั้งที่สอง แต่หากต้องตายจริง ๆ ก็ขอดิ้นรนเอาตัวรอดให้สุดกำลังสักหนแล้วกัน

บานประตูห้องถูกแง้มออกช้า ๆ เพื่อลดทอนเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด แล้วชายสองคนก็เข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้องก่อนจะยืนยันแก่กันอีกครั้ง

“นางอยู่ในห้อง”

ทันใดมือบางที่จับเชือกไว้ก็กระตุกแรง ปมเชือกที่มัดติดขาเตียงคลายออก แล้วถังที่วางอยู่บนขื่อก็เอียงลงจนตะแคงล้ม ในถังมีเทียนจุดไฟไว้จำนวนมาก เมื่อถังเอียงเทลง น้ำตาเทียนก็หกรดใส่ร่างบุรุษทั้งสองทันที

“อ๊าก!”

ทว่าเสียงร้องของชายทั้งสองเป็นได้แค่เสียงลมคำราม พวกเขาย่อมไม่กล้าส่งเสียงดังจนทำให้ผู้คนตกใจตื่น

ทันใดฟางหมิงเยว่ก็กระตุกเชือกอีกสองเส้นให้หล่นลงมาเป็นบ่วงครอบร่างชายทั้งสอง แล้วนางก็ชักรอกอย่างเร็วเพื่อดึงพวกเขาขึ้นไปแขวนห้อยหัวไว้

เพิ่งแสบร้อนจากน้ำตาเทียนหยดใส่ ยามนี้ยังถูกชักรอกขึ้นไปแขวนห้อยหัวอย่างน่าสมเพชอีก

จากนั้นหญิงสาวก็เดินออกจากมุมมืดอย่างใจเย็นแล้วผูกปลายเชือกที่มัดชายสองคนเข้ากับขาเตียงแน่นหนา และเมื่อยกตะเกียงขึ้นส่องหน้า จึงเห็นชัดว่าเป็นพ่อบ้านตระกูลคังกับลูกชายของเขานั่นเอง

“แหม ไม่คิดว่าจะเป็นพ่อบ้านนะเนี่ย” นางกล่าวแล้วแสยะยิ้มทีหนึ่ง

“อี๋ อี๋เหนียง พวกเราผิดไปแล้ว ทั้งหมดเป็นคำสั่งนายท่านขอรับ” ผู้เป็นลูกชายรีบแก้ตัวขณะพ่อบ้านเพียงถลึงตาใส่นาง

“เรื่องนั้นไม่ต้องบอกข้าก็รู้” ฟางหมิงเยว่แววตาเป็นประกายพร้อมเอาคืน “เอาละ ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไปหนึ่งคน รีบไปบอกนายท่านของพวกเจ้าให้มาเจรจากับข้าโดยเร็ว มิเช่นนั้นข้าจะฟ้องท่านพี่”

สองพ่อลูกสบตากันครู่หนึ่งแล้วพยักหน้ารับข้อเสนออย่างจำใจ

เพราะหากเรื่องนี้ล่วงรู้ถึงหูนายน้อย พวกเขาพ่อลูกโดนโทษหนักแน่ ถึงจะมีนายท่านหนุนหลัง แต่การบุกเรือนเมียเจ้านายยามดึกดื่นเช่นนี้ อย่างไรก็ไม่ใช่เจตนาดี

ลำพังแค่รับโทษในบ้านยังไม่น่ากลัว อย่างไรก็มีนายท่านคอยช่วย แต่หากต้องโทษทางการ มองทางไหนก็หาทางรอดไม่เจอเลย

สองสาวใช้ที่ได้ยินเสียงตึงตังตื่นขึ้นอย่างตระหนกตกใจเมื่อพบว่า คุณหนูของพวกนางจับโจรได้โดยมีหลักฐานเป็นถังแตกและน้ำตาเทียนที่หยดกระจายเต็มพื้นห้อง ส่วนถังน้ำที่พวกนางยกมาวางไว้ตรงปลายเตียงคุณหนู ยามนี้กลายเป็นคุณหนูนั่งวักน้ำเล่น

...ฆ่าเวลารอตัวการใหญ่แล้ว

หลังจากลูกชายพ่อบ้านถูกปล่อยตัวให้ไปแจ้งข่าวต่อผู้เป็นนายท่านของพวกเขา รอไม่นาน หัวเรือใหญ่ผมหงอกก็ย่องเข้าเรือนลูกสะใภ้ที่หากใครพบเห็นย่อมไม่ใช่เรื่องดี แต่อย่างไรเขาก็ไม่มีทางเลือก

คราแรกที่รู้ข่าวความล้มเหลว ฮูหยินของเขาขอติดตามมาฟังข้อแลกเปลี่ยนด้วย แต่เขาสั่งให้นางอยู่กันท่าแถวนั้นเผื่อว่าบุตรชายคิดจะมาเรือนเล็กเช่นปกติ

เมื่อนายท่านปรากฏตัวขึ้นก็กล่าวเสียงเย็นใส่หน้าอนุผู้เป็นสะใภ้ทันที

“จะเอาอย่างไร ว่ามา”

“ไม่เอาอย่างไรเจ้าค่ะ เป็นท่านเองไม่ใช่หรือที่อยากให้ข้าหย่ากับบุตรชายของท่าน”

ฟางหมิงเยว่จับจ้องมองน้ำในถังตรงหน้าขณะเอ่ยตอบ ไม่แม้จะเงยมองผู้เป็นพ่อสามีด้วยไม่คิดจะรักษามารยาทกับคนสั่งฆ่านางเช่นนี้อีก

“เจ้าจะหย่าให้ลูกชายข้างั้นรึ” คังซานเหอหรี่ตามอง

“นั่นขึ้นอยู่กับข้อแลกเปลี่ยนว่าข้าจะพอใจแค่ไหน”

กล่าวจบหญิงสาวก็ยอมลุกขึ้นยืนมองไปยังพ่อสามี ทว่าแววตาของนางกลับมีเพียงความดำมืดจนยากที่จะคาดเดาได้ ผู้นำตระกูลคังจึงโยนหินถามทาง

“แล้วถ้าข้าไม่ให้อะไรเจ้าเลยเล่า”

“พ่อสามีลอบเข้าเรือนลูกสะใภ้ดึกดื่นเช่นนี้ จุ๊จุ๊ ไม่อยากคิดเลยว่า หากข่าวนี้แพร่ออกไป การค้าของท่านกับทางการจะเป็นเช่นไร” หญิงสาวพูดพลางใช้นิ้วม้วนผมตัวเองเล่น

“เจ้า!” นายท่านยกนิ้วสั่นเทาเพราะแรงโทสะชี้หน้าฟางหมิงเยว่ ก่อนจะสะบัดลงทันที

“ข้าต้องการจวนหนึ่งหลังแลกกับการออกจากจวนท่าน และเงินอีกหนึ่งพันตำลึงทองสำหรับการถูกลอบฆ่าถึงสองครั้งด้วย” ฟางหมิงเยว่กล่าวพร้อมส่งยิ้มหยอกเย้า แต่แฝงความร้ายกาจให้กับอีกฝ่าย

“ได้”

“ข้าจะด่าพวกท่านเช้าเย็น จนกว่านายน้อยจะไล่ข้าออกจากจวน”

“จะบ้ารึ จะออกก็ออกไป เหตุใดต้องด่าข้าด้วย” คังซานเหอขมวดคิ้ว

“ข้าแค่ด่า ไม่คิดส่งใครไปลอบฆ่าอย่างที่ท่านทำ ดังนั้นไม่ต้องคิดมาก แล้วที่ข้าต้องยอมเหนื่อยปากเพื่อด่าท่าน ก็แค่ต้องการให้บุตรชายของท่านทนข้าไม่ไหวแล้วเอ่ยปากไล่ข้าด้วยตัวเองก็เท่านั้น เอาละ อย่าพูดมาก ถือว่าข้าได้บอกกล่าวต่อท่านกับฮูหยินแล้ว จะได้ไม่โกรธจนกระอักเลือดตายไปเสียก่อน” ฟางหมิงเยว่เอ่ยอย่างเป็นต่อ

“ตกลง ขอแค่เจ้ายอมไปให้พ้นจวนข้าก็พอ”

หญิงสาวยิ้มกว้างพร้อมตะโกนในใจ

ดีล!!!!

ที่สุดพ่อบ้านก็ถูกชักรอกลงมาหลังจากพ่อสามีหายลับกลับเรือนหลักแล้ว

นี่นับว่าแก้ปัญหาการลอบฆ่าลูกสะใภ้ของพ่อสามีไปได้แล้วช่วงหนึ่ง แต่จะอย่างไรคืนนั้นฟางหมิงเยว่ก็ยังล้มตัวนอน โดยมีปลายเชือกมัดไว้กับปลายเท้าของตนเช่นเดิม

และถังน้ำกับผ้าหลายผืนก็ยังวางไว้ตรงปลายเตียง

ไม่ใช่อะไร นางกลัวโดนลอบวางเพลิงจนไฟคลอกตายคาเรือนน่ะ

ดังนั้นการนอนชิดติดริมหน้าต่างที่เปิดกว้าง พร้อมผ้าและถังน้ำใกล้ตัวเช่นนี้ก็ล้วนเพื่อเอาตัวให้รอดทั้งสิ้น

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟางหมิงเยว่ดำเนินการตามแผนที่วางไว้ทันที

หลังจากแต่งหน้าทาชาดจนฉูดฉาดพอใจแล้ว นางก็เดินไปรับอาหารเช้าที่เรือนใหญ่ ซึ่งเยี่ยฉางเอ๋อเองก็มาถึงในเวลาเดียวกันพอดี

“คารวะฮูหยินน้อย”

ฟางหมิงเยว่พูดตามมารยาทปกติแต่คนฟังกลับรู้สึกว่ากำลังถูกอนุฟางกล่าวประชด ทว่าใบหน้างามที่แทบไม่ได้แต่งแต้มของฮูหยินคนใหม่ก็ยังประดับรอยยิ้มอย่างเป็นมิตร

โอ๊ย! นางเอกมากแม่

ฟางหมิงเยว่ฮึ่มฮั่มอยู่ในใจ ก่อนจะยกยิ้มเสแสร้งให้อีกฝ่ายบ้าง แต่เมื่อเหลือบเห็นคังซิวเยี่ยนกำลังเดินมาไม่ไกลก็ตัดสินใจเล่นบทอนุผู้ร้ายกาจทันที

“โอ๊ย!”

เสียงร้องที่ดังขึ้น เกิดจากฟางหมิงเยว่ที่ยืนอยู่กับเยี่ยฉางเอ๋อดี ๆ จู่ ๆ นางก็แสร้งกระเด็นตัวเองออกไป ประหนึ่งถูกโดดถีบด้วยขาคู่ ดังนั้นสามีของนางจึงเห็นอนุถลาล้มกระแทกพื้น

...แน่นอนว่าย่อมล้มตรงจุดที่นางมองไว้แล้วว่าล้มตรงพท้นหญ้าหนานุ่มอย่างไรก็ไม่เจ็บตัวแน่ และทุกคนก็เห็นกันชัดเจนว่า ในยามนั้นไม่มีใครแตะตัวฟางอี๋เหนียงเลยแม้แต่น้อย

แล้วเหตุใด...

“เยว่เอ๋อ” คังซิวเยี่ยนปราดเข้ามาประคองสตรีผู้เป็นที่รักด้วยความห่วงใย

“ฮูหยินน้อย เหตุใดท่านถึงตบข้าเล่าเจ้าคะ” ฟางหมิงเยว่บีบน้ำตาที่ไม่มีจริง แล้วแกล้งทำเหมือนเจ็บเสียเต็มประดา

เยี่ยฉางเอ๋อมองสตรีที่สามีของตนประคองอยู่ด้วยความมึนงง มึนจนทำได้เพียงกะพริบตาปริบ ๆ เท่านั้น ด้วยมือสองข้างของนางยังถือถาดน้ำแกงอยู่เช่นนี้แล้วนางจะมีปัญญาเอามือข้างไหนไปตบอีกฝ่ายกัน

ดังนั้นไม่ว่าใครก็สมควรมองออกว่า ฟางหมิงเยว่กำลังปั้นน้ำเป็นตัวเพื่อเรียกความเห็นใจจากสามี ด้วยการใส่ร้ายฮูหยินน้อย

แต่กระนั้นก็ยังมีคนโง่งมคนหนึ่งที่มองไม่ออก

“เยี่ยฉางเอ๋อเจ้าจะทำเกินไปแล้ว ถึงเจ้าจะเป็นเมียเอกแต่นางก็มาก่อนเจ้า จำไว้!”

ได้ยินคำพูดของผู้เป็นสามี ทักทายในร่างฟางหมิงเยว่ถึงกับหน้าบิดเบี้ยวจนไม่น่ามองอย่างที่สุด

พลันนึกถึงละครน้ำเน่าที่เคยดูในชาติก่อน พระเอกโง่งมที่ถูกเป่าหูได้ง่าย นางเอกโง่งมที่ไม่มีปากเสียง นางร้ายที่แสดงไม่เคยเนียนแต่พระเอกดันเชื่อทุกที

แล้วสุดท้าย พระเอกกับนางเอกก็รักกัน