ข้าจะปกป้องท่านเอง

          เหลียงเฟยฮุ่ยลงโทษสาวใช้ในครัวอย่างจำยอม เดิมทีคิดว่าแม้เว่ยซูเหม่ยจะถูกคนในจวนรังแกสามีของตนคงไม่แยแสเรื่องที่เกิดขึ้นเหมือนในอดีต ทว่ากลับคิดผิดไปเสียนี่

          “ท่านแม่ ท่านต้องลงโทษสาวใช้พวกนั้นให้หนักจะได้ไม่มีใครกล้าทำเรื่องเช่นนั้นกับพี่ใหญ่อีก”

          “ทำไมเจ้าถึงได้เอาแต่ปกป้องนางกัน เจ้าไม่เห็นหรือว่าแม่ต้องใช้ความพยายามมากเท่าใดเพื่อให้เจ้าเป็นคนสำคัญที่สุดในจวน”

          “นางเป็นพี่สาวของข้า หากวันนั้นไม่มีนางข้าไม่อาจมีชีวิตรอดจนถึงตอนนี้”

          “บุญคุณส่วนบุญคุณ เจ้าต้องแยกแยะให้ชัดเจน นางเป็นเพียงพี่สาวต่างแม่หาใช่พี่สาวร่วมอุทร”

          “ท่านแม่ควรบอกตัวเองมากกว่านะเจ้าคะ ข้าจะไม่ทนเห็นนางถูกรังแกอีก ถึงเป็นท่านข้าก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้แน่”

          “เข่อซิง!” ฮูหยินเว่ยเรียกชื่อไล่ตามหลัง แต่นางหาได้หวนกลับไปหามารดา ที่ผ่านมานางรู้ดีว่าที่เว่ยซูเหม่ยต้องแยกตัวออกจากจวนเป็นเพราะมารดานางอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด แต่ไม่อาจทำอะไรได้เพราะท่านพ่อเห็นดีเห็นงามด้วย แต่บัดนี้ได้กลับมาอยู่ด้วยกันเข่อซิงบอกกับตัวเองว่าไม่ว่าจักเกิดอันใดขึ้นขออยู่ปกป้องพี่สาวคนนี้ให้ถึงที่สุด

          ครั้นเดินผ่านโกดังเก็บผ้าเห็นบรรดาคนรับใช้ต่างชุลมุนมุงดูบางอย่างทำให้นางไม่อาจเดินผ่านไปเฉย ๆ จึงได้แทรกฝูงชนเข้าไปดู

          “ผ้าพับนี้ไม่ได้เจ้าค่ะ ฮูหยินสั่งเอาไว้ว่านอกจากนางกับคุณหนูรองแล้วคนอื่นไม่มีสิทธิ”

          “เกิดอะไรขึ้นรึ”

          “คือว่าคุณหนูใหญ่อยากได้ผ้าพับนี้ไปตัดชุดใหม่”

          “ให้นางไปเถิด จากนี้ไปพี่ใหญ่อยากได้อะไรพวกเจ้าไม่มีสิทธิขัดคำสั่ง”

          “บ่าวจะทำเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ นี่เป็นคำสั่งของฮูหยิน”

          “ข้าจะไปคุยกับท่านแม่เอง พวกเจ้าทุกคนจงจำใส่ใจไว้นางเป็นเจ้านายของพวกเจ้าเหมือนกับข้า อย่าได้ริอาจล่วงเกินนาง”

          “เข่อซิง เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้”

          “ของทุกอย่างในจวนล้วนเป็นของท่านกับฮูหยินคนก่อน ท่านมีสิทธิเท่าเทียมกับข้า อีกอย่างท่านกับข้าเป็นพี่น้องกันฉะนั้นไม่ต้องเกรงใจ”

          “เจ้ายังคงใจดีกับข้าเช่นเคย”

          “แม้ท่านแม่จะข่มเหงท่านสารพัด แต่ข้าจะไม่เดินรอยตามแน่นอน นับแต่นี้ข้าจะปกป้องท่านทุกทางเอง”

          “ขอบใจเจ้ามาก”

          “เมื่อครู่ได้ยินสาวใช้บอกว่าท่านจะตัดชุดใหม่หรือ ให้ข้าแนะนำช่างตัดเย็บให้รึไม่”

          “ขอบคุณน้องรองที่เป็นห่วง แต่ข้าไม่จำเป็นต้องใช้ช่าง”

          “ทำไมล่ะเจ้าค่ะ”

          “คุณหนูเข่อซิงคงไม่รู้ ว่าคุณหนูของข้าจะต้องตัดเย็บชุดด้วยตัวเอง”

          “ที่ผ่านมาท่านต้องตกระกำลำบากอยู่บ้านสวน แต่ข้ากลับไม่เคยคิดว่าท่านลำบากถึงขั้นต้องตัดเย็บชุดเอง ข้าช่างเป็นน้องสาวที่ไม่ได้เรื่อง”

          “มันไม่ใช่ความผิดของเจ้า”

          “เช่นนั้นเพื่อไถ่โทษ ข้าขออาสาพาท่านไปเลือกผ้าและแนะนำช่างตัดเย็บด้วยเถิด อีกไม่นานท่านพี่ต้องออกเรือนย่อมต้องมีชุดไว้มากหน่อย”

          ท้ายที่สุดสองพี่น้องได้ชวนกันออกนอกจวนเพื่อเลือกซื้อผ้าและให้ช่างนำไปตัดเย็บ

งานเลี้ยงตระกูลเว่ย

          เสียงดนตรีบรรเลงครึกครื้นท่ามกลางไฟส่องระยิบระยับทั้งจวน แขกทุกคนที่มาร่วมงานต่างพูดจาเจื้อยแจ้ว เว่ยซูเหม่ยเดินเข้างานมาสายตาทุกคนต่างจับจ้องมาที่นางเป็นตาเดียว

          “นี่น่ะหรือคุณหนูใหญ่ งามสมคำร่ำลือ”

          “ช่างน่าเสียดายนัก หากนางไม่ต้องแต่งกับตระกูลสือข้าจะให้แม่สื่อมาสู่ขอนาง”

          คำชมมากมายพรั่งพรูดังเข้าโสตประสาทของนางพลันทำให้รู้สึกเกร็งตามไปด้วย

          “แม่นางงดงามเพียงนี้ เหตุไฉนฮูหยินถึงได้ให้นางอยู่แต่ในเรือนเล่า ช่างน่าเสียดาย”

          “เป็นเพราะนางร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ข้าจำต้องให้นางอยู่แต่ในเรือน”

          “แต่ที่ข้าได้ยินมาหาได้เป็นเช่นนี้”

          “ท่านได้ยินอะไรมาหรือ”

          “ข้าได้ยินมาว่าใต้เท้าเว่ยให้นางไปอยู่บ้านสวนตั้งแต่ยังเยาว์ เมื่อไม่กี่วันก่อนถึงได้รับกลับจวน”

          “ฮูหยินเว่ย เป็นเช่นนี้จริงหรือ”

          “คือว่า...”

          “เจ้าค่ะ อย่างที่ท่านแม่บอกเมื่อครู่ว่าร่างกายข้าไม่แข็งแรงจึงได้อยู่รักษาอาการป่วยที่นั่น”

          “เป็นเช่นนี้เองหรอกรึ แสดงว่าอาการป่วยของเจ้าหายดีแล้วกระมังถึงได้กลับมาเมืองหลวง”

          “เจ้าค่ะ ตอนนี้ข้าหายดีแล้ว”

          หญิงสาวเริ่มรู้สึกเหนื่อยที่ต้องพบปะผู้คนจึงได้ปลีกวิเวกรับลมยามค่ำคืนอยู่นอกโถงจัดงานเลี้ยง ขณะที่กำลังหมุนตัวกลับเพื่อกลับเข้าไปข้างในได้ชนเข้ากับบุรุษผู้หนึ่งเข้าเสียก่อน

          “คุณชายบาดเจ็บตรงไหนรึไม่”

          “ข้าไม่เป็นไร” เขาตอบกลับ ก่อนจะใช้มือขวาคว้าเอวนางให้กลับมายืนดังเดิม

          แสงจากโคมไฟทำให้ซูเหม่ยเห็นหน้าบุรุษตรงหน้าชัดเจน นัยน์ตาของนางเบิกโพลงด้วยความตกใจ หัวใจเต้นเร็ว เหตุเพราะไม่คิดว่าจะได้เจอกับเขาอีก...นับตั้งแต่วันที่เขาเคยช่วยชีวิตนางไว้เมื่อสองปีก่อน