ฮูหยินในนาม

          “เจ้ามองหน้าข้าทำไมหรือ”

          “ปะ...เปล่าเจ้าค่ะ ขอบคุณคุณชายที่ช่วยเหลือ”

          “ท่านโหว มัวยืนทำอะไรอยู่ที่นี่หรือ ใต้เท้าลู่มีเรื่องอยากพูดคุยกับท่าน”

          “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” ชายหนุ่มค่อย ๆ เดินไปอีกทาง

          “เอ่อ ไม่ทราบว่าใต้เท้าพอจะรู้หรือไม่ว่าคุณชายเมื่อครู่นี้เป็นใคร” นางถามชายสูงวัย

          “แม่นางไม่รู้จักเขาหรอกรึ เขาคือคุณชายจากตระกูลสือนามว่าสืออันหลง”

          “สะ...สืออันหลง”

          หลังจากได้ยินคำตอบหัวใจของนางเต้นแรงยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก ใครเล่าจะคิดว่าตัวเองจักได้แต่งงานกับคนที่เฝ้ารอมาโดยตลอด

          หนึ่งเดือนผ่านไป ทั้งจวนตระกูลเว่ยตกแต่งด้วยผ้าสีแดงตั้งแต่หน้าจวนยันท้ายจวน บ่งบอกว่ามีงานมงคล

          “คุณหนู วันนี้เป็นวันแต่งงานของท่าน รู้สึกเช่นไรบ้างเจ้าคะ”

          “ไม่รู้สิ” แม้ปากเอ่ยเช่นนั้น แต่รอยยิ้มกลับสวนทางกับคำพูด

          “ดูก็รู้ว่าท่านมีความสุข” หวนปี้บอกอย่างรู้ทัน เพราะเมื่อคืนนางแอบเห็นนายหญิงของตัวเองเอาแต่นั่งจ้องผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นตั้งค่อนคืน

          “ท่านพี่”

          “เข่อซิง เจ้ามาทำอะไรที่นี่”

          “ข้ารู้สึกใจหายยิ่งนักที่วันพรุ่งนี้พวกเราจะไม่ได้เจอกันอีก”

          “น้องพี่ หากเจ้าคิดถึงข้าก็แวะมาหาที่จวนได้ ข้าไม่ได้ตายจากเจ้าไปเสียหน่อย”

          “ท่านอย่าพูดจาอัปมงคลเช่นนี้ วันนี้เป็นวันมงคลของท่าน”

          “ได้เวลาแล้วเจ้าค่ะ” เสียงแม่สื่อร้องบอกที่หน้าประตู

          “เดี๋ยวบ่าวคลุมผ้าให้นะเจ้าคะ”

          คู่บ่าวสาวคำนับป้ายชื่อบิดามารดา คำนับฟ้าดิน คำนับกันและกันก็เป็นอันเสร็จพิธี เว่ยซูเหม่ยคิดว่าแต่งเข้าจวนมาครั้งนี้อาจมีผู้ใหญ่ในจวนไม่พอใจ ทว่าพอได้เห็นเช่นนี้ถึงได้รู้ว่าตระกูลสือบัดนี้มีเพียงสามีนางเป็นใหญ่ที่สุด

          หญิงสาวนั่งรอสามีหมาด ๆ มาเปิดผ้าคลุมหน้าออกทว่าเวลาผ่านไปหลายชั่วยามกลับไร้เงา กระทั่งจากกลางคืนกลายเป็นรุ่งสางจนร่างบางเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น

          “ฮูหยิน ข้าหวนปี้เองนะเจ้าคะ” เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ ด้วยความเป็นห่วงนางจึงเปิดประตูเข้าไปอย่างถือวิสาสะก็เห็นจเนายของฟุ่บหลับอยู่บนเตียงทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้เปิดผ้าคลุมออก

          “ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ”

          “อื้อ เช้าแล้วหรือ” เสียงงัวเงียถามขึ้น

          “ล้างหน้าก่อนนะเจ้าคะ บ่าวให้คนเตรียมอาหารเช้าไว้ให้ท่านแล้ว”

          “นี่ข้าเผลอหลับไปรึนี่ แล้วสามีข้าเล่า” นางถาม หลังสาดส่องสายตาทั่วทั้งห้องแต่กลับไม่เจอผู้ใด

          “คือว่าท่านโหวไม่ได้มาที่นี่”

          “เช่นนั้นหรือ สงสัยเขาคงยุ่งมากกระมัง”

          “แต่ถึงจะยุ่งอย่างไรก็ไม่ควรปล่อยให้เจ้าสาวต้องอยู่คนเดียวในคืนแต่งงานเช่นนั้น”

          “นี่เจ้าโกรธแทนข้าหรือ ข้าว่าข้าเข้าใจท่านโหว หากข้าเป็นเขาคงทำเช่นเดียวกัน ทั้งถูกบังคับให้แต่งงานอย่างไม่เต็มใจ และต้องแต่งสตรีจากตระกูลที่มีความแค้นต่อกันอีก”

          “ท่านก็เป็นเช่นนี้ ชอบเห็นใจคนอื่นอยู่เสมอ”

          “ช่วยข้าแต่งตัวที”

          “จะรีบไปที่ใดหรือเจ้าคะ”

          “บัดนี้ข้าแต่งงานแล้วก็ควรดูแลปรนนิบัติสามีมิใช่รึ”

          “ท่านโหวจะยอมพบท่านหรือ”

          “เขาไม่ใช่คนใจดำเช่นนั้นหรอกน่า”

          ทางฝั่งสืออันหลงหลังจากดื่มเหล้าย้อมใจไปเมื่อคืนก็กลับมานอนห้องทำงานแทนที่จะไปหาเจ้าสาวของตัวเอง ทำให้เช้าวันนี้ชายหนุ่มรู้สึกมึนหัวยิ่งนักเพราะอาการเมาค้าง

          “ท่านโหว เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะขอรับ”

         “มีเรื่องใดน่าแปลก ที่นี่เรือนของข้า”

          “บ่าวรู้ขอรับ เพียงแต่เมื่อวานเป็นงานมงคลของท่านแล้วเหตุไฉนถึงไม่อยู่กับฮูหยินล่ะขอรับ”

          “หึ ฮูหยินงั้นรึ นางเป็นแค่ฮูหยินในนามเท่านั้นแหละ ข้าจำยอมต้องแต่งกับสตรีผู้นั้นเพราะฮ่องเต้หาใช่เพราะรัก”

          “แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นฮูหยินของท่านแล้วนะขอรับ ท่านไม่อยู่ร่วมหอกับนางก็มิเป็นไรอย่างน้อยท่านก็ไปเปิดผ้าคลุมหน้านางแล้วใช่หรือไม่”

          “...”

          “อย่าบอกนะขอรับ ว่าท่านโหวไม่แม้แต่จะไปเปิดผ้าคลุมน่ะ!”

          “หย่งเจิ้ง เจ้าจะพูดมากทำไมนักหนา บอกให้สาวใช้เอาน้ำแกงแก้เมาค้างมาให้ข้าด้วย”

          “ขอรับ แต่ฮูหยินคงอับอายยิ่งนักที่ท่านทำเช่นนั้นกับนาง”

          “เรียนท่านโหว ฮูหยินขอพบเจ้าค่ะ”