บทที่ 2 ข้ออ้างที่ไม่อาจปฏิเสธ 1/2

ณ เรือนโถงหลักจวนตระกูลเสิ่น บรรยากาศตึงเครียดจนบ่าวรับใช้แทบกลั้นหายใจกับโทสะของผู้เป็นเจ้าของจวน

‘เสิ่นถง’ เดินเอามือไพล่หลังวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจ ใบหน้าวัยกลางคนที่เริ่มมีริ้วรอยนั้นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ตั้งแต่กลับมาจากงานเลี้ยงที่จวนตระกูลหรงเมื่อคืน เขาก็ยังไม่ได้ข่มตานอนเลยแม้แต่น้อย

เหตุการณ์เมื่อคืนช่างน่าขายหน้านัก!

เดิมทีเขาได้รับสัญญาณลับ ๆ จากคนตระกูลหรงว่าให้รอชม ‘เรื่องสนุก’ เกี่ยวกับบุตรสาวคนโตของเขา เพื่อบีบให้การแต่งงานระหว่างเสิ่นหว่านและคุณชายใหญ่หรงจื่อเกิดขึ้นโดยเร็วที่สุด ทว่า... รอแล้วรอเล่า จนงานเลี้ยงเลิกรา ก็ไร้ซึ่งวี่แววของบุตรสาวกับเรื่องอื้อฉาว

คนของตระกูลหรงแทบจะพลิกจวนหา ค้นเรือนรับรองแขกทุกหลัง ก็พบเพียงความว่างเปล่า เสิ่นหว่านหายตัวไป! มิหนำซ้ำ ‘เสี่ยวหลัว’ สาวใช้คนสนิทก็หายไปด้วย

เสิ่นถงเป็นขุนนางกรมพิธีการตำแหน่งหลี่มู่ซ่างซู เขาย่อมต้องการเส้นสายอำนาจเก่าอย่างจวนหรง ที่ผู้นำตระกูลมีบรรดาศักดิ์โหวที่ตกทอดมาครั้งบรรพบุรุษ แม้ว่าจะไร้ตำแหน่งสำคัญในราชสำนัก แต่การเมืองไม่ได้จำกัดแค่ตำแหน่ง ยังมีเส้นสายเก่าแก่อีกด้วยถึงจะยืนได้มั่นคง

“ท่านพี่... ดื่มชาดับโมโหก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

‘เจินอี๋เหนียง’ ที่นั่งเฝ้าอยู่ด้านข้างยื่นถ้วยชาให้อย่างเอาอกเอาใจ พลางทอดถอนหายใจยาวราวกับเข้าอกเข้าใจสามีเป็นอย่างดี

“ข้าล่ะกลุ้มใจจริง ๆ หว่านเอ๋อร์หายไปทั้งคืนเช่นนี้ หากตระกูลหรงคิดเล็กคิดน้อย กล่าวหาว่าบุตรสาวเราหนีตามบุรุษอื่นไป ชื่อเสียงจวนเสิ่นเรามิต้องป่นปี้หรือเจ้าคะ ไหนจะจินเซียงยังจะมีตระกูลดี ๆ ใดมาสู่ขอ”

ถ้อยคำที่ฟังดูห่วงใยแต่แท้จริงแล้วกลับเต็มไปด้วยการป้ายสี แม้แผนที่วางไว้ดิบดีจะพังไม่เป็นท่า แต่ทว่าชื่อเสียงของสตรีก็สำคัญ จะมีงานแต่งดี ๆ นั้นไม่ง่าย

เพล้ง!

ถ้วยชาในมือเสิ่นถงถูกปาทิ้งลงพื้นจนแตกกระจาย

“นางกล้า! หากนางกล้าทำเรื่องงามหน้าเช่นนั้นจริง ข้าจะตีขาของนางให้หัก!”

เจินอี๋เหนียงแอบยกรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะรีบปั้นหน้าเศร้าเล่าความเท็จ “ท่านพี่ก็ทราบ หว่านเอ๋อร์หัวอ่อน เชื่อคนง่าย นางอาจจะถูกบ่าวไพร่ชั่ว ๆ เป่าหู ยุยงให้หนีเที่ยวก็ได้นะเจ้าคะ หายไปทั้งนายทั้งบ่าวเช่นนี้ จะให้คิดเป็นอื่นได้อย่างไร...”

“บ่าวสารเลว!” เสิ่นถงคำราม

“หากนังลูกตัวดีกลับมาเมื่อไหร่ ให้ลากตัวไปที่ศาลบรรพชน ลงโทษด้วยกฎตระกูลเดี๋ยวนี้!”

สิ้นเสียงคาดโทษคล้ายกับว่าคนที่เอ่ยถึงกำลังรู้ว่าจะโดนลงทัณฑ์ จึงได้ปรากฏตัวฉับพลันทันใด

“เรียนนายท่าน!” พ่อบ้านประจำจวนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานหน้าตาตื่น “สาวใช้เสี่ยวหลัว... สาวใช้เสี่ยวหลัวกลับมาแล้วขอรับ!”

“มันอยู่ไหน ลากหัวมันเข้ามา!”

สิ้นเสียงตวาด ร่างของเสี่ยวหลัวในสภาพเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนฝุ่นโคลน ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยดูคล้ายคนเพิ่งผ่านการเดินทางไกล ก็รีบคลานเข่าเข้ามาโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรง

“นายท่าน... บ่าวสมควรตาย นายท่านโปรดลงโทษด้วยเจ้าค่ะ!”

เสิ่นถงชี้หน้าด่ากราด “นายของเจ้าไปมุดหัวอยู่ที่ไหน! หายไปทั้งคืน เพิ่งจะโผล่หัวมาตอนนี้ รู้หรือไม่ว่าข้าต้องอับอายขายหน้าตระกูลหรงแค่ไหน!”

เสี่ยวหลัวตัวสั่นเทา ล้วงหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ยกขึ้นเหนือหัวด้วยสองมือ “เรียนนายท่าน... คุณหนูมิได้หนีเที่ยวหรือทำเรื่องเสื่อมเสียเจ้าค่ะ แต่เมื่อคืน... คุณหนูฝันร้ายเจ้าค่ะ”

“ฝันบ้าบออันใด!”

“คุณหนูปวดหัวจึงออกจากงานเลี้ยงไปพักผ่อนก่อน ขณะนอนหลับฝันเห็นฮูหยินผู้ล่วงลับ... มายืนร้องไห้บอกว่าหนาวเหน็บจับใจ คุณหนูสะดุ้งตื่นมากลางดึกก็นึกขึ้นได้ว่า อีกไม่กี่วันจะครบรอบวันตายของฮูหยิน... คุณหนูร้อนใจมาก เกรงว่ามารดาจะไม่ได้ไปผุดไปเกิดราวกับมีห่วงว่า การตายของฮูหยินจะไม่ได้รับความเป็นธรรม จึงรีบปลุกบ่าวกลางดึก ให้จ้างรถม้าพาไปที่ ‘อารามตระกูลกู้’ เพื่อจุดธูปถือศีลให้ฮูหยินทันทีเจ้าค่ะ”

เสิ่นถงชะงักมือที่กำลังจะฟาดง้างค้างกลางอากาศ คิ้วขมวดมุ่น “อารามตระกูลกู้?”

“เจ้าค่ะ... อารามประจำตระกูลกู้ บนเขานอกเมือง” เสี่ยวหลัวเน้นเสียงหนักแน่นตามที่นัดแนะกันมากับคุณหนู

“คุณหนูเกรงว่า หากบอกกล่าวนายท่านตอนดึกจะรบกวนเวลาพักผ่อน หลังจากออกจากจวนตระกูลหรงรีบเดินทางถึงอาราม โชคดีที่วันนี้แม่ชีเดินจงกรมกลางคืน เมื่อเห็นคุณหนูจึงรีบให้เข้าไปพัก คุณหนูได้เขียนจดหมายฉบับนี้ทิ้งไว้ และสั่งให้บ่าวรีบนำกลับมารายงานตอนเช้าเจ้าค่ะ ส่วนตัวคุณหนูตอนนี้กำลังคุกเข่าสวดมนต์อยู่หน้าป้ายวิญญาณบรรพชนสกุลกู้เจ้าค่ะ”

ทันทีที่ได้ยินชื่อ ‘ตระกูลกู้’ ความเกรี้ยวกราดบนใบหน้าของเสิ่นถงก็ค่อย ๆ เลือนหายไป กลายเป็นความกระอักกระอ่วนใจเข้ามาแทนที่

เขาลืมไปเสียสนิทว่า... บ้านเดิมของฮูหยินเอกที่ตายไป คือตระกูลราชครูกู้ ผู้กุมอำนาจของขุนนางบุ๋นและชื่อเสียงของบัณฑิตทั่วหล้า หากเขากล้าไปลากตัวลูกสาวที่กำลังแสดงความกตัญญูต่อมารดาออกมาจากอารามตระกูลกู้ มีหวังวันรุ่งขึ้นฎีกาตำหนิความไร้คุณธรรมคงปลิวว่อนเต็มท้องพระโรงเป็นแน่!

เจินอี๋เหนียงเห็นท่าไม่ดี รีบแทรกขึ้น “ท่านพี่... ข้ออ้างชัด ๆ ! ใครจะไปอารามกลางดึก...”

“หุบปาก!” เสิ่นถงหันมาตวาดเสียงเขียว ใส่อนุภรรยาที่เกือบจะทำให้เขาเดือดร้อน สตรีมีแต่เรื่องแก่งแย่งในเรือน จะรู้เรื่องราวในราชสำนักได้อย่างไร

 “ลูกกตัญญูต่อมารดา เป็นเรื่องฟ้าดินสรรเสริญ เจ้าจะให้ข้าไปลากคอนางกลับมา ให้ท่านราชครูกู้ชี้หน้าด่าข้าว่าเป็นคนไร้หัวใจรึ!”

เจินอี๋เหนียงหน้าชา รีบก้มหน้าซ่อนแววตาอาฆาต “ข้า... ข้ามิได้หมายความเช่นนั้นเจ้าค่ะ”