ตอนที่ 7 ผู้ต้องสงสัย

ร่างบางถูกหามส่งกลับตำหนักเมื่อยามโฉ่ว¹

นางรอดมองออกจากหน้าต่างเกี้ยวที่นำมาส่ง หลิวเซียงเอ๋อร์จ้องมองเงาของใครคนหนึ่งยืนใต้ต้นดอกเหมยที่กำลังบานสะพรั่งสะท้อนแสงจันทร์ยามราตรี บุรุษร่างสูงยืนพิงลำต้นสูง สายตาทอดมองดูไร้จุดหมายอย่างเหม่อลอย

“เฉินฮั่ว” หลิวเซียงเอ๋อร์เปล่งเสียงเรียกเขาจากด้านหลัง ที่ยามนี้เธอได้จัดแจงชุดไว้อย่างเรียบร้อยอีกครั้ง

“พระสนม..” เฉินฮั่วยกมือคารวะมองดวงตายาวเรียวที่จับจ้องมาที่เขาราว แววตานางยามนี้ดูช่างเหมือนเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อีกครั้ง นานแล้วที่เขาไม่คิดว่าจะได้เห็นแววตาเช่นนี้อีกครั้ง

“ท่านมีเรื่องใดไม่สบายหรือไม่” หลิวเซียงเอ๋อร์เอ่ยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย

“กระหม่อมมิมีสิ่งใดต้องไม่สบายใจ หากแต่คืนนี้แสงจันทร์ช่างงดงามว่าทุกคืนนัก” หลิวเซียงเอ๋อร์เงยหน้ามองดวงจันทร์ที่ทอแสงประกายนวล เพียงแต่ดวงจันทร์ที่เธอมองเห็นกลับเป็นดังเช่นทุกวันเหตุใดเฉินฮั่วจึงมองว่างดงามกว่าทุกวัน 

“ข้าว่าทุกวันพระจันทร์ก็ส่องแสงงดงามดังเช่นทุกวัน มิใช่หรือ” ร่างบางหยุดยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ร่างสูงใบหน้าแหงนมองดวงจันทร์ที่เต็มดวงกลางท้องฟ้ายามมืดมิด

“ยามที่คนเรามีความสุขสิ่งที่เคยมองเหมือนทุกวันกลับต้องสุขกว่า” หลิวเซียงเอ๋อร์ยกคิ้วหันมองใบหน้าคมด้านข้างแววตาเป็นประกาย ลมเย็นยามค่ำคืนทำให้เธอต้องจับเสื้อคลุมกระชับตัวขึ้น นี่เพียงแค่เธอออกมาได้นานกลับรู้สึกเย็นผิวกายดังโดนน้ำแข็ง แล้วบุรุษที่ยืนนี่เล่ากลับยืนนิ่งราวไม่รับรู้ความรู้สึกใด ๆหรือไรกัน ฝีปากเอ่ยบอกว่ามีความสุข แต่แววตากลับดูเศร้าโศกเสียยิ่งกระไรเธอยิ่งมองก็ยิ่งไม่เข้าใจในตัวของเขาเลย 

“ท่านมีความสุขเรื่องใดกันข้าอยากรู้นัก”

“ความสุขของกระหม่อมคงได้เห็นพระสนมที่คงมีความสุขมากกว่าในยามนี้ ” หลิวเซียงเอ๋อร์ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจสิ่งที่เขาเอ่ยบอก เพราะเธอไม่รู้ว่าหลิวเซียงเอ๋อร์นางรอคอยสิ่งใด

“สิ่งที่ข้ารอ? ”

“~สนมหากมิเป็นที่โปรดปราณ เช่นนั่นก็เหมือนดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาแห้งตายอยู่วังหลังนี้มันช่างน่ากลัวนักที่ต้องอยู่ตัวคนเดียว~...ท่านเคยบอกกับข้าเมื่อครั้งที่ท่านเข้าวังหลวง” เฉินฮั่วเหม่อมอง น้ำเสียงทุ้มแผ่วเบาของเขาช่างดูเฉียบเย็นราวน้ำแข็ง แววตาที่จับจ้องมองมาราวกับสายน้ำเย็นที่รดบนตัวเธอ หลิวเซียงเอ๋อร์นิ่งราวอยากจะขุดคุ้ยในความจำของนางนัก เธอนึกไม่ออกว่าหลิวเซียงเอ๋อร์คนเดิมหลงรักฮ่องเต้เพียงใด นางถึงยอมทำเรื่องเลวร้ายนั้นได้

“ข้าคงหลงลืมไปแล้วละ...แต่ดูเหมือนข้าก็คงยังมิใช่คนโปรดอยู่ดี” หลิวเซียงเอ๋อร์บุ้ยหน้า เธอยังจำภาพที่ผ่านมาได้ไม่นาน หลังจากที่รับถ้วยซุปจากสนมจูเขาก็ดูจะแตกต่างออกไป หากแต่เธอยามนี้หาได้สนใจในความรักนั่น มีเพียงสิ่งที่เธอต้องทำคือหาวิธีที่จะหลุดพ้นจากเคราะห์กรรมในครั้งนี้รวมถึงช่วยเหลือตระกูลหลิวให้พ้นข้อกล่าวหาที่ถูกใส่ความว่าเป็นกบฏ 

'จะให้ข้ามาที่นี่ทั้งที ทั้ง ๆ เนื้อเรื่องในนิยายก็ยังอ่านไม่ทันจบ' หลิวเซียงเอ๋อร์ยกแขนกอดอกก่อนจะยกมือหนึ่งขึ้นจับคางเรียวตนพลางค้นหาข้อความต่าง ๆ ที่เคยอ่านผ่านตามาบ้างแต่ก็นึกไม่ออกว่าใครจะพอเป็นตัวการหลัก

“สนมจูไปพบฝ่าบาทอีกแล้วใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ” เฉินฮั่วเอ่ย

“อืม.."

"สนมท่านกำลังคิดสิ่งใดกัน"

"ข้าก็แค่คิดว่า ข้าเองก็เป็นเพียงผู้ที่คอยเกื้อกูลให้แก่เพียงราชวงศ์ หาใช่สตรีที่ฝ่าบาทจักมอบความรักให้” มือหยาบกำแน่นมี แววตาคมเข้มมีหรือที่เขาจะมิอาจรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้ามีใจให้กับฮ่องเต้หนุ่มเพียงไร เมื่อเยาว์วัยนางก็ร้องเรียกแต่จะเข้าวังเพื่ออยากจะมาวิ่งเล่นกับฮ่องเต้สมัยที่ยังคงเป็นเพียงองค์รัชทายาท เพียงแต่หลังจากที่ฮ่องเต้องค์ก่อนถูกรอบวางยาจนสิ้นพระชนม์ ฮ่องเต้นหนานรั่วหานก็ได้ขึ้นครองบัลลังก์ด้วยวัยเพียงสิบห้าพรรษา และยังต้องอภิเษกกับบุตรีของอัครเสนาบดีเย่เซียวหลง ผู้มีศักดิ์เป็นน้าชาย ยามนั้นนางถึงกับร้องห่มร้องไห้ไปเป็นเดือน เขาผู้ที่เป็นองครักษ์เฝ้าดูแลนางมานานมีหรือที่จะมองไม่ออกว่านางคิดเช่นไร แต่ยามนี้แววตานางกลับดูไร้สิ้นความเสน่ห์หาและอาวรณ์นั่น

“พระสนม? ”

“ดีแล้วล่ะเฉินฮั่ว ข้าเองก็มิอยากมีสิ่งใดให้ผูกมัดเช่นกัน” หลิวเซียงเอ๋อร์ส่งยิ้มอย่างสบายใจ แม้ฮ่องเต้หนุ่มจะดูหล่อเหลากว่าบุรุษทั่วไปเพียงใด แต่นั่นก็เป็นเพียงสิ่งที่นางมิอาจแตะต้องได้ นางมิใช่ผู้ที่จะได้ยืนเคียงคู่พระเอกเช่นเขา

“เช่นนั้นกระหม่อมก็ยังคงอยู่ปกป้องพระสนมเช่นเดิม”

“ขอบใจเจ้ามาก ยามนี้ข้าคงไม่รู้สึกเหงาอีกแล้ว อย่างน้อยข้าก็มีเจ้า มีหลินเสียง” หลิวเซียงเอ๋อร์ยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะถูกสาวรับใช้ข้างกายออกมารอรับนางเพราะเห็นว่าจะออกรับลมเย็นหลายเกือบชั่วยามแล้ว 

- ตำหนักหลงเฉียวกง – 

บุรุษชุดดำใช้วิชาตัวเบากระโดดไปมาบนหลังคาสูงของตำหนักต่าง ๆ ก่อนจะแฝงกายหายลับเข้าไปทางประตูลับทางส่วนหลังของตำหนักหลงเฉียวกง 

“ทูลฝ่าบาทตำหนักซูฮวากงดูไม่ผิดแปลก มีเพียงยามที่นางกลับถึงตำหนักนางได้ออกมายืนชมจันทร์พร้อมกับองครักษ์ข้างกายนาง” 

“องครักษ์ผู้นี้อยู่ในตำหนักพระสนมตลอดเวลาหรือ”

“หามิได้พ่ะย่ะค่ะ องครักษ์มีนามว่าเฉินฮั่วจะเทียวไปมาระหว่างตำหนักซูฮวากงกับจวนตระกูลหลิวพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์ไป่ผู้ที่แต่งกายด้วยชุดสีดำสนิทยืนพิงพนักข้างหน้าต่างห้องบรรทมฮ่องเต้หนุ่ม ทุกครั้งที่เขาไม่อยู่ข้างกายหนานรั่วหานก็จะมีเพียงยามที่เขาต้องออกไปสืบหาแหล่งข่าวต่าง ๆ  เพื่อสืบเสาะหาผู้อยู่เบื้องหลังการหายตัวไปของไท่เฟย แม้ไท่เฟยจะมิใช้แม่ที่แท้จริงแต่นางก็เลี้ยงหนานรั่วหานให้เติบโตมาเป็นอย่างดี และมิเคยที่จะคิดร้ายกับเขาเลยซักครั้งผิดกับพระมารดาตนที่คอยแต่เข้มงวดกฎระเบียบต่าง ๆ ทำให้เขาไม่มีโอกาสได้วิ่งเล่นเหมือนเด็ก ๆ ทั่วไป 

~ยามอู่²~

“ทูลฝ่าบาท...หนานชินอ๋องเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ” เหิงกงกงตะโกนก้องตำหนัก หลันเป่า เดิมตำหนักนี้เป็นตำหนักใช้เก็บเล่มบันทึกรุ่นต่อรุ่น ด้วยความที่เป็นตำหนักอยู่ไม่ไกลกับตำหนักหลงเฉียวกง ทำให้ฮ่องเต้หนานรั่วหานใช้เป็นที่ทรงงานยามที่ไม่อยากพบผู้ใด ยกเว้นเพียงผู้เดียวที่สามารถมาขัดช่วงเวลาทำงานของเขาได้ หนานชินอ๋อง หรือหนานลู่บุตรชายเพียงคนเดียวของไท่เฟยผู้มีศักดิ์เป็นผู้พี่ของฮ่องเต้ ทั้งสองสนิทกันจนที่สามารถยอมสละชีพเพื่อกันได้ ครั้งเมื่อหนานรั่วหานยังเป็นเพียงรัชทายาททั้งสองต่างออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่ด้วยกันมานานจนรู้ใจกัน เมื่อยามที่ต้องขึ้นครองบัลลังก์หนานชินอ๋องก็เป็นผู้สนับสนุนเขามาโดยตลอด

“ท่านพี่..”

“ฝ่าบาทยังมิทรงเปลี่ยนไปเลยนะพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านพี่ตรัสอะไรเช่นนี้ เจิ้นยังคงเช่นเดิมมิเปลี่ยนแปร”หนานรั่วหานสะบัดฉลองพระองค์ลุกเดินมารินชาให้หนานชินอ๋องด้วยตนเอง

“ฝ่าบาท สายส่งข่าวรายงานว่ามีคนในเป็นหนอนคอยส่งข่าวความเคลื่อนไหวของพระองค์อยู่ พระองค์อย่าได้นิ่งวางพระทัยไป”

“เจิ้นรู้ดี ตอนนี้เจิ้นแค่กำลังให้องครักษ์ไป่คอยติดตามดู”

“แสดงว่าฝ่าบาทรู้ว่าผู้ใดคือหนอนนั้นแล้วหรือ”

“ยังมิอาจแน่ใจได้ เจิ้นแค่อยากตรวจสอบให้แน่ชัดกว่านี้อีกซะหน่อย” หนานรั่วหานยกนิ้วหมุนวนรอบถ้วยชา เขาเองก็ยังไม่รู้ว่าแน่ชัดว่าผู้ที่เขาสงสัยจะเป็นนางหรือไม่ หรือถ้าเป็นนางจริง ๆ เหตุใดใจเขาจึงรู้สึกเจ็บแปลบราวหนามแหลมทิ่มเสียให้ได้

“เช่นนั้นกระหม่อมจะไปลองสืบที่หอคณิกานั่นอีกครั้ง ฉินม่อซีคงมีข่าวคราวเรื่องใดมาบ้าง”

“อืม..เช่นนั้นท่านพี่ก็ระวังพระองค์ด้วย ดูเหมือนกลุ่มกบฏนั่นจะฮึกเหิมกล้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้คงจะมีคนใหญ่ในวังเป็นผู้เปิดทาง”

“กระหม่อมทราบดี พระองค์อย่าได้กังวล” หนานลู่พยักหน้ารับ ก่อนจะอมยิ้มจ้องมองใบหน้าหนานรั่วหานจนเขาต้องยกคิ้วราวตั้งคำถามคนตรงหน้า

“ได้ข่าวว่าพระองค์เรียกพระสนมหลิวเข้าหอ แสดงว่าเมื่อคืนก็คงจะ....” หนานลู่แซว เพราะน้องชายที่เติบโตด้วยกันมาเป็นผู้ที่ได้ชื่อว่าฮ่องเต้ผู้มีใจแกร่งดังหินผา ยามนี้กลับเรียกสนมเข้าร่วมหอ

“มิได้มีอะไรทั้งสิ้น เจิ้นเพียงแค่ต้องการทดสอบ”

“ทดสอบ..ทดสอบสิ่งใดกันจึงต้องเรียกเข้าหอ”

“เมื่อไม่นานมานี้สนมหลิวได้แอบออกไปเที่ยวตลาด โชคดีที่นางจำเจิ้นมิได้” หนานรั่วหานนึกถึงนางยามที่กำลังเดินเลือกซื้อเลือกหาสิ่งของต่าง ๆ ท่าทางยามที่นางยกยิ้มแก้มบุ๋มนั่นช่างหน้ามองยิ่งนัก หากแต่เขาก็แปลกใจนางไม่น้อย 

“เที่ยวตลาด? เช่นนั้นหนอนที่ว่า.... ” หนานลู่ขมวดคิ้วอย่างสงสัย ก่อนที่หนานรั่วหานจะผงกศีรษะเล็กน้อยเชิงตอบรับ

“ใช่..ท่านพี่คิดเหมือนเจิ้น สนมหลิวนางเป็นถึงธิดาเสนาบดีหลิว ที่ถือยศถืออย่างรวมถึงกิริยามารยาทก็สำรวมรู้กฎในวังหลวงนี้ดีทุกอย่าง แต่เจิ้นกลับเห็นนางเดินเที่ยวตลาดดังที่ไม่เคยเป็นมาก่อน”

“เช่นนั้นพระองค์จึงเฝ้าติดตามดูนาง....”

“ใช่...ตอนนี้เจิ้นจึงอยากของติดตามดูนางซักพัก”

“กระหม่อมเข้าใจแล้ว เช่นนั้นพระองค์ก็ต้องยิ่งระวังพระองค์ให้ดี กระหม่อมทราบมาว่าองครักษ์ที่ติดตามนางฝีมือไม่ใช่ย่อยเช่นกัน” หนานรั่วหานพยักหน้ารับอีกครั้ง มือหนึ่งยกแก้วชาแตะชิมก่อนจะหันมองออกไปทางหน้าต่างราวกับคิดถึงสิ่งใดบางอย่าง

“เช่นนั้นกระหม่อมทูลลา แล้วพบกันที่ลานพลับพลาเทศกาลงานโคมไฟนะพ่ะย่ะค่ะ” หนานลู่สะบัดชายแขนเสื้อก่อนจะทำท่าปัดชุดไปมาให้ดูเรียบร้อยก่อนจะหันหลังเดินออกไป หนานรั่วหานมองร่างพระเชษฐาที่เดินออกไปจนลับตา เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าสนมหลิวจะเป็นผู้อยู่เบื้องหลังหรือไม่ แต่เขากลับรู้สึกมิอยากให้เป็นอย่างที่ตนคิด ร่างสูงยังคงมองออกไปริมหน้าต่างนั่นอีกครั้ง ต้นดอกเหมยที่ผลิบานเต็มต้นหากแต่ภาพที่อยู่หลังต้นดอกเหมยนั่นกลับเป็นหลังคาสูงของตำหนักซูฮวากง 

ยามโฉ่ว คือช่วงเวลา 01.00 - 02.59 น.

ยามอู่   คือช่วงเวลา 11.00 - 12.59 น.