ตอนที่ 6 คืนส่งตัว

ท้องฟ้ายามราตรีที่ดูสว่างไสวด้วยดวงดาวเปล่งแสงเป็นประกายเต็มท้องฟ้าหากแต่จิตใจนางยามนี้กลับร้อนรนยิ่งกว่าโดนเปลวไฟ หลิวเซียงเอ๋อร์นั่งมองดวงหน้าน้อย ๆ ของเธอยามนี่เริ่มคุ้นตา หากแต่ใจนางกลับสั่นไหวราวสายน้ำที่ถูกหยดฝนเทกระหน่ำ

“พระสนมสวยที่สุดแล้วเพคะ” น้ำเสียงอ่อนโยนของหลินเสียงดังขึ้นข้างใบหูอย่างชัดเจน หากแต่เธอกลับไม่รู้สึกยินดีในคำป้อยอนี้

“เหตุใดฝ่าบาทจึงเลือกเรา” หลิวเซียงเอ๋อร์ขมวดคิ้วอย่างหาข้อยุติมิได้

‘ในบทก็ไม่ได้กล่าวถึงเรื่องเข้าหอ หรือเพราะสนมซูเฟยไม่ได้ตายตั้งแต่ต้นเรื่องเนื้อหาจึงได้เปลี่ยนแปลง’ ดวงตาเรียวหงส์แต่งแต้ม ริมฝีปากอิ่มถูกระบายแต่งจนสวยงาม

“พระสนมได้เวลาส่งตัวแล้วเพคะ” ร่างเล็กย่อกายถอยหลังสองก้าวก่อนจะเดินออกไปเปิดประตูต้อนรับสตรีวัยกลางคนที่เข้ามาพร้อมกับเหล่ากำนัลอีกหกนาง

“เหลียนมามา ข้าเตรียมยาบำรุงไว้ให้พระสนมแล้วเจ้าค่ะ”

“ดี..เด็ก ๆ ถอดชุดพระสนมและนำผ้านี้ห่อกายนางไว้ให้ดี” เหลียนมามาจับผ้าสีขาวสะอาดตาส่งให้นางกำนัล

“เดี๋ยว..พวกเจ้าจะต้องถอยชุดข้าทำไมกัน”

“พระสนม…ท่านย่อมรู้ดีขนบธรรมเนียมประเพณีเป็นเช่นไรท่านก็เคยเรียนมาแล้ว”

‘เรียนอะไรฉันไม่เคยได้เรียนอะไรแบบนี้มาเลย ถอดหมดก็ต้องโป๊เปลือยไปแบบนี้หรอ นี่คือการถวายตัวฮ่องเต้หรือนี่’ หลิวเซียงเอ๋อร์อยากจะรีบวิ่งหนีแต่ก็ดูเหมือนจะยากนัก เหล่านางกำนัลต่างรู้หน้าที่จับโน้นออก จับนี้ใส่ ร่างบางถูกคลุมเหลือเพียงผ้าบาง ๆ ก่อนจะถูกห่อทับด้วยผ้าแพรเนื้อดี โชคดีที่ผ้าแพรนี้ดูหนากว่าผ้าชิ้นที่เธอสวมก่อนหน้า ถูกพันรอบตัวราวดักแด้ตัวอ่อน

“จิบยาบำรุงหน่อยเพคะพระสนม” ถ้วยกระเบื้องเคลือบขนาดเล็กยกติดริมฝีปากของเธอจนต้องรีบดื่ม

“ว่าแต่ยานี้จะทำให้ข้าเป็นเช่นไรหรือเหลียนมามา”

“พระสนมจะมีบุตรง่ายขึ้นเพคะ”

“บุตร” ดวงตาเบิกกว้างริมฝีปากอ้าค้างจนเหลียนมามาต้องยกมือดันคางมนของเธอให้ปิดสนิท หลิวเซียงเอ๋อถูกเหล่าขันทียกพาตัวเธอมายังหน้าตำหนักหลงเฉียวกง ประตูห้องบรรทมฮ่องเต้หนุ่มถูกปิดสนิทราวกลับไม่มีผู้ใดอยู่ด้านในมีเพียงชายแก่หนวดสีขาวยาวยืนรออยู่หน้าประตูนั่น

“เรียนท่านเหิงกงกงเกี้ยวพระสนมมาถึงแล้ว” ขันทีนายหนึ่งก้าวเดินไปกระซิบบอกชายชรานั่น

“ทูลฝ่าบาทพระสนมหลิวซูเฟยมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ให้เข้ามา” น้ำเสียงทุ้มของหนานรั่วหานทำให้สตรีร่างบางที่กำลังนั่งขดตัวอยู่ภายในสะดุดก่อนที่ขันทีจะเปิดออกให้เธอก้าวเข้าไปในห้องที่มีแสงไฟสลัว บุรุษร่างสูงนั่งอ่านตำราอย่างสบาย ห้องบรรทมนี้ถูกแบ่งออกเป็นสี่ส่วน ด้านในสุดเป็นเตียงนอนกว้างที่ถูกปูด้วยผ้าแพรเนื้อดี ส่วนซ้ายใช้เป็นที่ทรงงาน และส่วนขวาใช้เป็นที่ผ่อนคลาย และโถงกลางห้องประดับตกแต่งด้วยแจกันลายครามปูพรมทั้งห้องหอนี้ หลิวเซียงเอ๋อร์หยุดยืนมองอยู่เพียงหน้าประตูทางเข้านางไม่กล้าแม้แต่จะก้าวขาออกไปเกรงว่าจะสะดุดผ้าแพรที่ห่อหุ้มกายนางล้มลงได้ มือเล็ก ๆ จับกระชับผ้าไว้แน่น

“เหตุใดจึงยืนอยู่เพียงตรงนั้น” หนานรั่วหานสะบัดฉลองพระองค์ยกเอามือไขว้หลังก่อนจะเดินมาที่นาง

“ฝะ…ฝ่าบาท พระองค์คงมีราชกิจมากมายนัก” น้ำเสียงตะกุกตะกักของนางทำให้หนานรั่วหานแทบอดกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ จริงอยู่ที่วันนี้เขาเองก็มีงานมากมายวางกองไว้ เพื่อรอให้เขาได้แก้ไขปัญหาต่าง ๆ ให้กับคำร้องของเหล่าขุนนางและประชาชน

“ถึงเจิ้นจะมีราชกิจมากมาย แต่พระสนมมาหาเจิ้นเพียงนี้แล้วเจิ้นย่อมให้เวลาเจ้าได้” เสียงกระเช้าเย้าแหย่ของหนานรั่วหานทำให้ใบหน้านางแดงราวผลเชอรี่ ร่างสูงโน้มตัวลงก่อนจะซ้อนร่างบางขึ้นอุ้ม

“ฝ่าบาท!! ทรงจะทำอะไรเพคะ”

“เจิ้นจะทำอะไรได้ ก็พาเจ้าไปที่เตียงก่อนนะซิ เจ้าคงเพลียมาซินะดูหน้าเจ้าซีดนัก”

“เตียง!!” หลิวเซียงเอ๋อร์ยามนี้ใบหน้าเธอเริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้น ร่างกายของเธอรู้สึกร้อนดั่งไฟรน

‘ร้อนจังสมัยก่อนนี่ไม่ดีเลย แอร์ซักเครื่องก็ไม่มี’ ร่างบางถูกวางลงที่เตียงที่ทั้งหนาและนุ่มกว่าที่นอนเธอหลายเท่าอย่างเบามือ หนานรั่วหานอยากจะรู้ว่านางจะทำเช่นไรหากเขาเริ่มที่จะลูบไล้นางเบา ๆ มือหนาไล้ลูบหลังร่างอรชรก่อนจะค่อย ๆ ไล้มายังใบหน้านวลที่แต่งแต้มไว้อย่างงดงาม

“หม่อมชั้นขอดื่มชาก่อนได้หรือไม่เพคะ” นัยน์ตาหลุบลงต่ำเธอรีบหาทางหลบเลี่ยง ดวงตาดุคมจับจ้องมองเขม่นแต่ก็หยุดที่จะทำตามอย่างง่ายดาย

"เจ้ากลัวเจิ้นงั้นรึ"

“ม่ะ..มิใช่เช่นนั้น หม่อมชั้นแค่รู้สึกร้อนและกระหายน้ำเท่านั้นเพคะ”

“เช่นนั้นเจ้ารอเจิ้นสักประเดี๋ยว” ร่างสูงของเขาลุกเอื้อมหยิบถ้วยชารินก่อนจะยื่นส่งให้นาง

“หากไม่เป็นการดูถูกพระองค์เกินไปช่วยยกถ้วยชาไว้ที่ปากของหม่อมชั้นได้หรือไม่เพคะ” หลิวเซียงเอ๋อร์จ้องมองถ้วยชาในมือเขา เพราะจนปัญญาจริง ๆ ที่ยามนี้มือเล็ก ๆ ของนางถูกห่อไว้ในผ้าแพรนี่

“นี่เจ้ากล้าใช้เจิ้นยกน้ำชาป้อนเจ้าเลยรึ” แววตาคมเฉียวจ้องดุมายังนาง จนหลิวเซียงเอ๋อร์เองรู้สึกหวั่น

“แต่มือหม่อมชั้น..” ริมฝีปากอิ่มกัดเม้มอย่างไม่พอใจ เธอเงยหน้ามองเขาที่มือหนายังคงยืนถ้วยชาให้กับเธอ

“หากเจ้ายังเรียกร้องสิ่งอื่นอีกอย่าหาว่าเจิ้นรังแกเจ้าได้” หนานรั่วหานยกถ้วยชาแต่ริมฝีปากนางอย่างเบามือ

"ขอบพระทัยเพคะ"

"เช่นนั้นเจ้าก็ต้องเอาใจเจิ้นซะหน่อยมิดีหรือ" มือหนาค่อย ๆ ดึงผ้าแพรที่พันไว้อย่างหลวม ๆ จนหลุดออกเผยให้เห็นยอดอกชูชัน หลิวเซียงเอ๋อร์ตกใจรีบเอามือเล็ก ๆ ของเธอปิดบังไว้แต่อกอิ่มเธอมันล้นเต็มจนไม่สามารถแอบซ่อนได้ หนานรั่วหานเองก็ตกใจแม้เขาเองจะมีสนมมากมายแต่ด้วยราชกิจและหน้าที่ที่มากมายจนไม่มีเวลาร่วมหอทำให้เขายังไม่มีรัชทายาทสืบสกุล ครั้งเมื่ออภิเษกสมรสฮ่องเฮาการร่วมหอก็เป็นเรื่องที่ลำบาก เนื่องจากร่างกายฮ่องเฮานั้นอ่อนแอนักเพียงแค่นั่งนาน ๆ ก็เหนื่อยหอบแล้ว ส่วนสนมอื่น ๆ มิต้องเอ่ยถึงแทบไม่มีเวลามาเลือกนางเลยซักคนเดียว จะมีเพียงแค่สนมจูเสียนเฟยที่จะค่อยช่วยงานได้บ้าง แต่ก็อยู่เพียงแค่ห้องทรงอักษรเท่านั้นและยังมีองครักษ์ไป่ฟานหงอยู่ด้วย ยามนี้เมื่อสตรีงามอยู่ตรงหน้ามีหรือที่เขาจะอดทนได้ หนานรั่วหานคว้าร่างบางเข้าไปกอดอย่างคุ้นชินจนหลิวเซียงเอ๋อร์ หลุดอุทานออกมาอย่างตกใจก่อนจะพยายามขืนกายออกจากอ้อมกอดเขา หลิวเซียงเออร์สะดุ้งตัวเมื่อลิ้นอุ่นของเขาไล้ลงที่ลำคอระหงพร้อมกับไล้ไปทั่วบริเวณอกอิ่มหลิวเซียงเอ๋อร์หลับตาแน่นด้วยความเสียวซ่านไปทั้งตัว นางพยายามบิดกายเอียงหนีแต่กลับถูกมือหนารวบแขนทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะ ยามนี้ร่างกายหนานรั่วหานเองก็ไม่สามารถควบคุมความต้องการไว้ได้ ริมฝีปากเขาบดจูบริมฝีปากอิ่มของนางทั้งขบเม้มและดูดดึงราวกับขนมหวาน ลิ้นสากหนาของเขาพยายามที่จะสอดแทรกเข้าไปลิ้มรสน้ำผึ้งหวานในปากนาง แต่แล้วอารมณ์เขาก็ต้องสะดุดลง เพราะเสียงหนึ่งที่ดังหน้าห้องบรรทมนี้

“เกิดอะไรขึ้น!!..เหตุใดพวกเจ้ามิกลัวตายกันรึ!!” หนานรั่วหานขมวดคิ้วตะเบงเสียงเข้มจ้องเขม่นมองไปยังเหล่าขันทีที่ยืนก้มหน้าเรียงรายหน้าห้องบรรทมนี้

“ถวายบังคมฝ่าบาท…เป็นความผิดหม่อนชั้นเอง หม่อมชั้นเพียงเป็นห่วงสุขภาพฝ่าบาทจึงนำซุปรังนกนี่มาถวายเพคะ” จูเหมยฮวายืนถือถ้วยเล็ก ๆ ในมือพร้อมส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เขาดังเช่นทุกครั้ง

“สนมจู…” หนานรั่วหานรู้สึกแปลกใจมิน้อย แต่ก็มิใช่ว่าเธอจะไม่เคยทำเช่นนี้มาก่อน ร่างสูงก้าวออกมาจากห้องบรรทมก่อนจะเดินมานั่งโต๊ะน้ำชาหินอ่อน 

“เห็นบ่าวไพรบอกพระองค์เลือกสนมหลิวถวายตัว หม่อมชั้นเห็นว่าพระองค์ทรงงานมากมายจึงได้ทำซุปนี้บำรุงพระวรกายเพคะ” จูเหมยฮวาเหลือบมองลอดผ่านฉลองพระองค์หนานรั่วหาน นางเห็นร่างบางกำลังรวบผ้าคลุมกายอย่างร้อนรน จนนางเองก็ต้องหลุบตาลงเพื่อเก็บอาการไม่พอใจไว้เพียงคนเดียว

“เจิ้นขอบใจเจ้ามาก เช่นนั้นพระสนมก็พักผ่อนเถิด” หนานรั่วหานรับถ้วยซุปยื่นส่งให้เหิงกงกง

“ฝ่าบาท!!..ราชกิจพระองค์มากมายนัก งั้นคืนนี้หม่อมชั้นจะนำกลับไปทำให้ดีหรือไม่เพคะ” 

“อย่าเลยหากเจ้ามิสบายไปจะลำบาก ท่านเหิงกงกงเตรียมเกี้ยวส่งสนมจู ส่วนสนมหลิวก็ให้กลับไปพักที่ตำหนักซูฮวากงเช่นเดิม” เสียงทุ้มออกคำสั่งราวเอาแต่ใจ เดิมหนานรั่วหานเพียงแค่อยากรู้ว่าหากนางต้องมาร่วมหอกับเขาจะมีผู้ใดปรากฎกายขึ้นหรือไม่ ผิดคาดแต่ดูจากปฏิกริยาแล้วนางคงมิทันได้ตั้งตัวเหมือนกัน หลิวเซียงเอ๋อร์ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มเล็กยิ้มน้อยพร้อมน้อบกายถวายพระพรก่อนจะขอตัวกลับตำหนักซูฮวากง

‘พ้นคืนนี้ได้ช่างโชคดีอย่างหวุดหวิด แต่ทำไมเราถึงรู้สึกไม่พอใจด้วยล่ะ’