ตอนที่ 11

จวนหนานอ๋อง เจียงหนาน

"คารวะท่านอ๋อง"

"ได้ความอย่างไรบ้าง"

"เป็นอย่างที่ท่านอ๋องทรงคาดการณ์ไว้ขอรับ"

"หึ หลานชายเหล่านั้นของข้า ข้าย่อมรู้จักดีที่สุด พวกเขาย่อมไม่ยอมปล่อยให้หนทางแห่งอำนาจหลุดลอยไปเป็นแน่"

"แต่ท่านอ๋องเลือกที่จะเป็นคนกลาง แต่กลับแอบสนับสนุนองค์รัชทายาทเงียบ ๆ เช่นนี้ องค์ชายทั้งสองจะต้องไม่พอใจเป็นแน่ขอรับ"

"ย่อมเป็นธรรมดา"

"เช่นนี้..."

"เปิ่นหวางเพียงรอให้คนเหล่านั้นทนไม่ไหวแล้วเริ่มลงมือเสียที จะได้กำจัดไปในทีเดียว" อู่ห่าวหรานกำลังเกิดความสงสัยว่าภายใต้คนของเขานั้นมีเกลือเป็นหนอน ข่าวสารของเขาที่คอยส่งออกไปถึงได้แพร่ออกไปสู่คนภายนอกได้เร็วถึงเพียงนี้ ก่อนจะคิดหาวิธีเพื่อให้อีกฝ่ายลงมือและแล้ววันนี้ก็มาถึงเสียที

"ท่านอ๋องจะทรงเสด็จที่ใดขอรับ"

"ไร่ชาแม่นางซ่งก็แล้วกัน" หลังจากนัดรับใบชาครั้งนั้นชายหนุ่มมัวแต่ยุ่งวุ่นวายจึงทำได้เพียงส่งคนของตนไปรับและก็มิได้เดินทางแวะเวียนไปที่นั่นอีกเลย น่าจะราวสามเดือนได้แล้วกระมัง

"ข้าน้อยทราบแล้ว" หลงซูรับคำก่อนจะถอยห่างออกไปเพื่อเตรียมรถม้าให้แก่ชายหนุ่ม หลงซูและหลงเหยียนคือคนที่หนานอ๋องให้การอุปการะมาตั้งแต่ยังเล็ก ๆ อู่ห่าวหรานไปเจอทั้งสองในขณะที่กำลังเดินทางออกจากเมืองหลวงเพื่อมุ่งหน้ามายังเจียงหนาน ระหว่างทางก็พบเด็กน้อยทั้งสอง หลงซูที่อายุเจ็ดขวบและหลงเหยียนที่อายุเพียงสิบขวบ บิดามารดาของทั้งสองถูกโจรป่าฆ่าชิงทรัพย์ แต่เพราะทั้งคู่หลบอยู่ในพุ่มไม้ข้างทางจึงทำให้รอดชีวิตมาได้ แต่ก็บาดเจ็บไม่น้อย อู่ห่าวหรานให้การช่วยเหลือทั้งยังให้เด็กชายทั้งสองติดตามเขามายังเจียงหนาน ระยะเวลาสิบปีที่ผ่านมานั้นทั้งคู่ถูกฝึกฝนจนสามารถเลื่อนขั้นมาเป็นองครักษ์คนสนิทของอู่ห่าวหรานได้ไม่ยากนัก โดยมีอาจารย์ผู้เก่งกาจเช่นหัวหน้าองครักษ์อ้ายฉิงคนสนิทของอู่ห่าวหรานเป็นผู้ฝึกฝน

อ้ายฉิงเดินเข้ามาก่อนจะเอ่ยกับผู้เป็นนายของตน

"ท่านอ๋องทำเช่นนี้จะดีหรือขอรับ"

"เหตุใดเจ้าจึงคิดว่าไม่ดีเล่า" อู่ห่าวหรานหันมามององครักษ์คนสนิทที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมานาน อ้ายฉิงคือบุตรชายของรองแม่ทัพอ้ายที่เสียสละตนเองปกป้องพี่ชายของเขาในสนามรบ ทั้งยังมีศักดิ์เป็นอาจารย์ของเขา ทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน องครักษ์หนุ่มเป็นเพื่อนร่วมเรียน สหายร่วมรบกับหนานอ๋องมานานเพียงแค่มองหน้าก็รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นคิดเช่นไรอยู่

"หากพลาดพลั้งท่านอาจจะบาดเจ็บ"

"นั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการ หากต้องการลูกเสือย่อมต้องเข้าถ้ำเสือ หากข้าไม่บาดเจ็บอาจจะไม่สมบทบาทในการแสดงครั้งนี้เท่าใดนัก"

"เช่นนั้นท่านจึงคิดที่จะ..."

"ถูกต้องแล้ว!" องครักษ์หนุ่มมองดวงหน้าด้านข้างของผู้เป็นนายก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกจนใจยิ่งนัก

หลังจากนั้นหนึ่งชั่วยามชายหนุ่มก็เดินทางออกจากจวนอ๋องมุ่งหน้าสู่ไร่ชาของซ่งลี่ถิง แต่ในขณะที่ใกล้จะถึงไร่ชารถม้ากลับถูกชะลอความเร็วจนกระทั่งจอดสนิท

"เกิดสิ่งใดขึ้น!"

"ท่านอ๋อง มีนักฆ่าอยู่ด้านหน้าขอรับ"

"หึ พวกมันมาแล้วเช่นนั้นหรือ เตรียมตัวรับมือให้ดี เก็บมันเอาไว้สักคนอย่าพึ่งให้มันตายเด็ดขาด"

"รับทราบ!"

เคร้ง เคร้ง เคร้ง

เสียงดาบกระทบกันเสียงดังจนลั่นป่า มีนักฆ่าหลายคนที่พยายามจะพุ่งตัวเพื่อให้เข้าถึงตัวของหนานอ๋อง แต่ก็ถูกองครักษ์คนสนิทจัดการเสียก่อน ชายหนุ่มที่ในตอนแรกเพียงนั่งรอนิ่ง ๆ บนรถม้ากลับรู้สึกอดใจไม่อยู่ ก่อนจะชักกระบี่ของตนเองออกจากฝักแล้วพุ่งทะยานตัวเข้าตีรันฟันแทงกับเหล่านักฆ่ากลุ่มนั้น

ในขณะเดียวกันกลับไม่คิดระแวดระวังคนใกล้ตัวด้วยความที่คาดไม่ถึงว่าเกลือจะเป็นหนอนและคนผู้นั้นกลับเป็นคนที่เขาไว้ใจที่สุด

หลงเหยียนแทงทะลุสีข้างของชายหนุ่ม ชุดผ้าไหมสีขาวพลิ้วไหวชโลมไปด้วยเลือด ก่อนที่อู่ห่าวหรานจะล้มลงแล้วเลือดที่ไหนออกมาก็เริ่มกลายเป็นสีดำ อ้ายฉิงเข้ามาจัดการปกป้องชายหนุ่มก่อนจะบอกให้อีกฝ่ายรีบหลบหนีไปเสียก่อน

"ท่านอ๋อง! ท่านหนีไปก่อน ทางนี้พวกข้าน้อยจะถ่วงเวลาเอาไว้"

"เช่นนั้นก็ฝากเจ้าแล้ว" องครักษ์หนุ่มหันมามองดูร่างของหนานอ๋องที่ในตอนนี้มีองครักษ์ผู้หนึ่งคอยพยุงอยู่ ก่อนจะพาชายหนุ่มหลบหนีไป เมื่อเหล่านักฆ่าเห็นว่าหนานอ๋องได้รับบาดเจ็บกลับไม่ยอมถอยห่าง แต่กลายเป็นว่าจำนวนนักฆ่าที่มีอยู่กลับเพิ่มมากขึ้น ฆ่าไม่หมดเสียที องครักษ์เงานับสิบพยุงชายหนุ่มเพื่อหลบหนี แต่เพราะจำนวนนักฆ่าที่เพิ่มมากขึ้นจึงได้รับบาดเจ็บล้มตายกันไปเกือบทั้งหมด สุดท้ายจึงเหลือเพียงชายหนุ่มเท่านั้น 

"หลงเหยียน! เสียแรงที่ท่านอ๋องไว้ใจเจ้า เจ้ากล้าหักหลังพี่น้อง ตายเสียเถิด!"

เคร้ง เคร้ง เคร้ง

"หึ ข้าย่อมเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวข้า ข้าผิดหรือไร"

"หึ เจ้ามันคนทรยศ" อ้ายฉิงโถมร่างเข้าตีรันฟันแทงอีกฝ่ายที่ได้ชื่อว่าเป็นศิษย์ผู้หนึ่งของเขา ก่อนที่อีกฝ่ายจะไหวตัวทันแล้วมีหนึ่งในกลุ่มของนักฆ่าเข้ามาช่วยเหลือเอาไว้เสียก่อน

ทางด้านอู่ห่าวหรานถูกไล่ต้อนมาจนกระทั่งถึงขอบเหว นักฆ่านับสิบก็เริ่มโผล่ออกมาอีก ชายหนุ่มจึงได้ตัดสินใจกระโดดลงจากเหวนั้นทันที ร่างสูงของเขาค่อย ๆ ทะยานลงมาจากบนที่สูงก่อนจะปะทะกับพุ่มไม้หนาด้านล่าง

แท้จริงแล้วหุบเหวนี้มิได้สูงอย่างที่ใคร ๆ คิด หากมีวรยุทธ์ย่อมไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด แต่เพราะชายหนุ่มมีบาดแผลกว่าจะหล่นถึงพื้นก็ทำเอาบอบช้ำไม่น้อย โชคดีที่ต้นชาด้านล่างค่อนข้างเป็นพุ่มหนาอีกฝ่ายจึงไม่ได้ตกกระทบพื้นโดยตรงแต่กลับสลบไปเพราะบาดแผล

ในขณะนั้นเองซ่งลี่ถิงที่กำลังเก็บชาอยู่ไม่ไกลเกิดได้ยินเสียงบางอย่างจึงได้ให้ซานซานเดินเข้ามาดูว่าข้างหน้าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่

"ซานซาน เจ้าไปดูเสียหน่อยว่าเมื่อสักครู่นี้เป็นเสียงอันใดกัน"

"เจ้าค่ะคุณหนู" และเมื่อซานซานเดินเข้ามาใกล้ก็พบกับร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งนอนสลบไม่ได้สติอยู่ที่ข้าง ๆ กับต้นชาและเมื่อพลิกร่างกลับมาก็ยิ่งทำให้ตกใจเมื่ออีกฝ่ายคือคุณชายผู้หล่อเหลาผู้นั้น ก่อนจะเร่งวิ่งกลับไปรายงานแก่นายสาว

"คุณหนู คุณหนู แย่แล้วเจ้าค่ะ!"

"เกิดอันใดขึ้นงั้นหรือ"

"มีคน มีคนได้รับบาดเจ็บอยู่ตรงด้านโน้นเจ้าค่ะ"

"เป็นอันใดมากหรือไม่"

"มะ ไม่ทราบเจ้าค่ะ แต่คนผู้นั้นคือคุณชายห่าวเจ้าค่ะ"

"พี่ชายห่าวงั้นหรือ เร็วเข้าไปเรียกคนของเรา ไม่สิ! เจ้าไปตามท่านลุงหม่ามาเร็วเข้า"

"เจ้าค่ะคุณหนู" ซ่งลี่ถิงให้ซานซานไปตามหม่าถังมาเพราะไม่ต้องการให้ผู้ใดรับรู้เรื่องที่มีคนบาดเจ็บเข้ามาในไร่ชาของนาง อู่ห่าวหรานถูกนำตัวมาไว้ในเรือนของหญิงสาวก่อนที่หม่าถังจะช่วยผลัดเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดของเขาออกแล้วเช็ดตัวจนสะอาด จากนั้นซ่งลี่ถิงก็ทำการรักษาบาดแผลให้กับเขา หญิงสาวรู้สึกสงสัยไม่น้อยที่บาดแผลของชายหนุ่มนั้นมิได้กว้างหรือเหวอะหวะตามที่นางคิดในตอนแรกแต่กลับมีเลือดไหลออกมามากมายถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน 

ก่อนจะละความสนใจแล้วเข้าตรวจสอบขาทั้งสองข้างว่าได้รับบาดเจ็บตรงที่ใดหรือไม่ โชคดียิ่งนักที่ไม่เป็นอันใดมาก ก่อนที่หญิงสาวจะสั่งให้สาวใช้ไปต้มยาเพื่อเอามาให้ชายหนุ่มดื่ม

"ซานซาน เจ้าไปต้มยาเถิด ประเดี๋ยวข้าจะดูแลพี่ชายห่าวเอง"

"จะดีหรือเจ้าคะ คุณหนูของบ่าวเป็นสตรี อีกทั้งยังมิได้ออกเรือน"

"เกิดเหตุการณ์เช่นนี้จะมัวแต่สนใจเรื่องนั้นได้อย่างไร พี่ชายห่าวเป็นผู้มีพระคุณของเราเจ้าลืมแล้วงั้นหรือ"

"ขออภัยเจ้าค่ะคุณหนู บ่าวเพียงเป็นห่วงท่าน"

"ช่างเถิด ข้ามิได้โกรธเคืองเจ้า เจ้าไปต้มยาเถิด"

"เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้"